2 List do Koryntian 12:20 – znaczenie i zastosowanie

W tym zdaniu słychać przede wszystkim lęk, i to lęk czuły. Paweł nie pisze z pogardą ani z urazą, lecz z obawą, że przyjdzie i zastanie wspólnotę daleką od tego, czego dla niej pragnie. Słowa „obawiam się” nie brzmią jak wyrok, raczej jak troska człowieka, któremu na tych ludziach naprawdę zależy. Lista, która następuje po tym wyznaniu, jest surowa, a zarazem bardzo bliska codziennemu życiu wspólnoty. Spory, zazdrość, gniew, rywalizacja, obmowy i szemranie pojawiają się między ludźmi wtedy, gdy coś boli, a nikt tego jeszcze nie powiedział wprost. Paweł nie udaje, że tego nie widzi, i nie ukrywa swojego niepokoju. Nazywa to, co ciąży, bo napięcie nazwane łatwiej przestaje rosnąć w ukryciu i cichym urazie, który potem trudno wyjaśnić. Ten fragment pokazuje, że troska o wspólnotę często zaczyna się od gotowości do zobaczenia tego, co trudne. Apostoł nie szuka tu własnego spokoju, lecz chce zobaczyć ludzi prawdziwie zbliżonych do Boga i do siebie nawzajem. Jego lęk jest więc formą miłości, która nie przymyka oczu na rany, lecz nie przestaje wierzyć, że można z nich wyjść.

Paweł mówi o nadchodzącej wizycie z obawą, nie z pewnością, że w Koryncie zastanie zło. Jego słowa ukazują jednak wzajemność: może rozczarować się postawą wspólnoty, a sam stać się dla niej kimś niechcianym. Nie chodzi wyłącznie o osobiste sympatie. Wymienione spory, zazdrość, gniew, rywalizacja, obmowy i szemranie opisują relacje, w których wspólnota przestaje służyć wzajemnemu zbudowaniu. To ważne w kontekście wcześniejszego zapewnienia, że Paweł mówi i działa dla dobra Koryntian, a nie po to, by się przed nimi usprawiedliwiać. Jego troska nie jest więc próbą zdobycia ich uznania za wszelką cenę. Możliwa niechęć wobec niego może wynikać z tego, że jego przyjście ujawni problemy, których nie da się przemilczeć. Werset 21 dopowiada, że obawia się także żalu z powodu tych, którzy nie odwrócili się od wcześniejszych grzechów. Paweł nie ogłasza, że wszystkie te postawy już cechują Koryntian. Nazywa ryzyko, którego nie wolno lekceważyć: konflikty i uporczywe zło mogą zranić wspólnotę oraz uczynić konieczną bolesną konfrontację.

Apostoł otwarcie mówi, czego się obawia. Boi się, że gdy przyjdzie do Koryntu, zastanie wspólnotę inną, niż by pragnął. Ta szczerość pokazuje troskę pasterza, która nie udaje, że wszystko jest w porządku. Wśród tego, czego się obawia, wymienia: „sporów, zazdrości, gniewu, niewłaściwego współzawodnictwa, obmów, szemrań”. Są to rzeczy zwyczajne, a przy tym niszczące. Rodzą się przy wspólnym stole, w pracy, na zebraniu, a także w rozmowach, które po cichu zamieniają się w osądzanie nieobecnych. Zwraca uwagę liczba mnoga. Apostoł mówi o tym, co dzieje się między ludźmi, a nie tylko w sercu jednej osoby. Wspólnota zdrowieje lub chorowieje w wielu małych wyborach, których nikt nie notuje. Tekst nie ustala tu kolejności tych zjawisk, pokazuje raczej ich wspólny obraz. Pawłowa obawa jest także wyrazem wierności prawdzie. Apostoł nie odrzuca wspólnoty, lecz nazywa jej słabości po imieniu. Dzięki temu jego troska staje się wezwaniem do życia w pokorze i prawdzie, a nie tylko do unikania konfliktu.

Paweł mówi o nadchodzącej wizycie z obawą, która obejmuje obie strony: może zastać Koryntian w stanie, którego nie pragnie, a sam okazać się dla nich kimś niepożądanym. Nie przedstawia siebie jako sędziego stojącego poza wspólnotą. Jego słowa odsłaniają ciężar więzi, w której napięcia dotykają wszystkich. Wymienia spory, zazdrość, gniew, niewłaściwe współzawodnictwo, obmowy i szemranie. To nie tylko prywatne uchybienia; każde może naruszać wspólne życie i oddalać ludzi od siebie nawzajem. Wspólnota przypomina dom, w którym pęknięć w ścianach nie zawsze widać od razu, lecz z czasem stają się ważne dla wszystkich, którzy w nim mieszkają. W poprzednich wersetach Paweł podkreśla, że jego działanie służy zbudowaniu Koryntian. Dlatego jego niepokój brzmi jak troska o to, co może ujawnić spotkanie. W tym fragmencie wiara nie odrywa się od codziennych relacji: jej prawda staje się widoczna także w tym, jak wspólnota obchodzi się z konfliktem, rywalizacją i słowami. Nadchodząca wizyta stawia więź między Pawłem a Koryntianami wobec jej rzeczywistego stanu.