2 List do Koryntian 12:19 – znaczenie i zastosowanie

W Drugim Liście do Koryntian 12:19 słyszymy gorzkie zdanie, które zna każdy, kto czuł, że jego intencje zostały źle odczytane. Apostoł Paweł wie, że część wspólnoty w Koryncie od dawna sądzi, iż przed nią się tłumaczy i zabiega o własną rację. Nie udaje, że to go nie boli. Jego słowa nie są jednak próbą wygrania sporu, bo są wypowiadane „w obliczu Boga w Chrystusie”. Mówi więc świadomie, pod spojrzeniem Tego, który widzi serce, a nie tylko słuchających. W tym wersecie uderza pragnienie bycia zrozumianym przez tych, których się kocha. Paweł nie odpowiada na zarzut pytaniem o własną słuszność, lecz wskazuje cel ważniejszy od obrony: „dla waszego zbudowania”. Jego słowa mają budować, a nie wygrywać. Ten ruch serca pomaga w rozmowach, w których czujemy się niesłusznie osądzeni, bo oddaje wynik Bogu i kieruje uwagę ku temu, co służy drugiemu. Werset nie obiecuje, że podejrzenia zaraz znikną. Mówi jedynie, że mowa wypowiedziana przed Bogiem może pozostać czysta, nawet gdy nie zostanie od razu przyjęta. Ta cicha wierność bywa najtrudniejszym, a zarazem najpiękniejszym znakiem dojrzałej miłości.

W 2 Liście do Koryntian 12:19 Paweł rozróżnia obronę własnej wiarygodności od celu, któremu służy jego mówienie. Koryntianie mogą sądzić, że się przed nimi usprawiedliwia, czyli broni przed zarzutami. Nie chodzi tu o usprawiedliwienie w sensie teologicznym, lecz o wyjaśnianie własnego postępowania. Paweł podkreśla jednak, że mówi „w obliczu Boga w Chrystusie”: jego słowa podlegają osądowi Boga, a nie tylko ocenie odbiorców. Kontekst nadaje temu wyjaśnieniu konkretny wymiar. W poprzednich wersetach Paweł odpiera podejrzenia, że działał podstępnie albo czerpał korzyść z Koryntian. Zarazem mówi o gotowości ponoszenia kosztów dla ich dobra. Obrona nie służy więc wyłącznie ochronie jego reputacji. Ma znaczenie dla wspólnoty, bo zaufanie do posłańca wpływa na to, czy jego nauczanie może ją umacniać. „Zbudowanie” nie oznacza tu pochlebstwa ani unikania trudnych słów. W następnym wersecie Paweł wyraża obawę przed sporami i innymi grzechami, które może zastać. Jego troska o dobro wspólnoty obejmuje zatem zarówno wyjaśnianie zarzutów, jak i poważne nazwanie tego, co ją niszczy.

Paweł pisze do wspólnoty, która od dawna wątpi w jego intencje. Zarzut był prosty: sądzono, że się broni, szuka uznania albo chroni własną pozycję. Apostoł nie unika tej rozmowy, ale wyznacza jej ramy. Mówi w obliczu Boga w Chrystusie, czyli pod spojrzeniem, które widzi więcej niż ludzkie oceny. Cały werset z Drugiego Listu do Koryntian 12:19 ustawia cel wypowiedzi: „wszystko, najmilsi, dla waszego zbudowania”. Słowo zbudowanie przywołuje obraz domu, który rośnie, a nie ścian, które pękają. Paweł nie chce wygrać sporu. Chce, by ludzie wyszli z tej rozmowy silniejsi w wierze i miłości. W zwykłych sytuacjach ta logika jest dobrze widoczna. Ktoś, kto musi bronić swojego imienia w rodzinie albo w pracy, łatwo zaczyna mówić wyłącznie po to, by mieć ostatnie słowo. Ten fragment stawia prosty sprawdzian: liczy się to, czy słowa budują tych, do których są skierowane. Mowa może być szczera i stanowcza, a mimo to służyć zbudowaniu. Od tego zależy, czy stanie się czymś więcej niż obroną.

W 2 Liście do Koryntian 12:19 Paweł odsłania, przed kim naprawdę odpowiada za swoje słowa: przed Bogiem, w Chrystusie. Koryntianie mogli widzieć jego wyjaśnienia jako próbę obrony własnej reputacji. On jednak przypomina, że nie chodzi mu o wygranie sporu ani o zdobycie ich uznania. „Wszystko” mówi dla ich zbudowania. To słowo nadaje jego obronie inny ciężar. W pobliżu Paweł wspomina o gotowości, by ponosić wydatki i oddać samego siebie dla wspólnoty, a zarazem wyraża obawę przed tym, co może zastać podczas wizyty. Troska o zbudowanie nie jest więc pobłażliwością ani unikaniem trudnych spraw. Ma służyć dobru ludzi, którym powierzył swoją pracę. Można tu zobaczyć różnicę między słowem wypowiedzianym dla własnego ocalenia a słowem, które ma pomóc drugiemu wzrastać. Paweł nie przemawia z miejsca wolnego od napięcia, lecz umieszcza to napięcie przed Bogiem. Wierność Chrystusowi mierzy się tu nie samą słusznością obrony, ale tym, czy służy ona życiu wspólnoty.