2 List do Koryntian 12:18 – znaczenie i zastosowanie

W Drugim Liście do Koryntian 12:18 Paweł wspomina, że wysłał Tytusa i jeszcze jednego brata. Potem pyta wprost: „Czy Tytus was oszukał?”, a zaraz dodaje: „Czyż nie postępowaliśmy w tym samym duchu?”. W tych pytaniach słychać zmęczenie kogoś, kto został podejrzany o nieuczciwość wobec ludzi, którym tak bardzo się poświęcał. Podejrzenie boli szczególnie wtedy, gdy wychodzi od tych, których się kocha. Warto zauważyć, że Paweł nie broni się przede wszystkim argumentami. Odwołuje się do wspólnej drogi, do tego, jak razem chodzili i jakimi śladami szli. Zaufanie rodzi się z długiego towarzyszenia sobie, a nie z jednego zgrabnego wyjaśnienia. Ten fragment pokazuje, że wiarygodność jest owocem całego życia, które inni mogli obserwować. Nawet w tak napiętej rozmowie Paweł nazywa koryntian „najmilszymi”. Podejrzliwość nie kończy więzi, dopóki trwa wspólna droga i wspólne serce.

W 2 Liście do Koryntian 12:18 Paweł odpowiada na podejrzenie, że zdobył Koryntian podstępem, posługując się wysłanymi do nich współpracownikami. Wskazuje Tytusa i bezimiennego brata, po czym pyta, czy Tytus ich oszukał i czy obaj nie postępowali „w tym samym duchu” oraz „tymi samymi śladami”. To nie jest jedynie zapewnienie o dobrych intencjach: Paweł odwołuje się do zgodności między własnym postępowaniem a działaniem ludzi, których powierzył tej sprawie. Wcześniej podkreśla, że nie chce być dla wspólnoty ciężarem ani korzystać z niej dla własnej korzyści. Werset 18 rozwija tę obronę: wiarygodność apostolskiego posłannictwa widać także w sposobie, w jaki działają jego współpracownicy. „Ten sam duch” wskazuje na wspólną postawę, a „te same ślady” na zgodny sposób postępowania. Paweł nie twierdzi, że każdy spór znika dzięki jego słowom; uzasadnia, dlaczego zarzut oszustwa nie pasuje do tego, co Koryntianie mogli zaobserwować. W kontekście jego troski o ich zbudowanie jedność działania służy zaufaniu, a nie własnej chwale.

Paweł odpowiada wspólnocie w Koryntie, która podejrzewa go o podstęp. Wcześniej odpiera zarzut, że zdobył ich przebiegłością, i pyta, czy nie oszukał ich przez kogoś, kogo do nich posłał. Teraz wraca do faktów, które mogli sprawdzić: „Prosiłem Tytusa i wysłałem z nim brata. Czy Tytus was oszukał? Czyż nie postępowaliśmy w tym samym duchu? Czy nie tymi samymi śladami?” (2 List do Koryntian 12:18). Te pytania spodziewają się przeczącej odpowiedzi. Najmocniejszym argumentem Pawła nie są jednak zapewnienia, lecz zgodność ludzi, których wysłał. Tytus i brat postępowali w tym samym duchu i tymi samymi śladami, więc zarzut oszustwa traci podstawę. Dla wspólnoty to ważna lekcja. Zaufanie rodzi się wtedy, gdy ci, którzy reprezentują jakąś sprawę, idą tą samą drogą co ten, kto ich posłał, a ich czyny można sprawdzić. Warto zauważyć, że Paweł nie domaga się wiary na słowo. Pozwala Koryntianom samym porównać fakty. Wiarygodność nie wynika z głośnych deklaracji, lecz z konsekwencji, która wytrzymuje próbę, nawet gdy ktoś szuka w niej pęknięcia.

Pytania Pawła o Tytusa i wysłanego z nim brata dotyczą nie tylko uczciwości, lecz także zgodności między słowami a życiem. „Czy Tytus was oszukał?” — pyta, po czym wskazuje na wspólnego ducha i te same ślady. W pobliżu tych słów wyjaśnia, że nie chciał być dla Koryntian ciężarem i że działał dla ich zbudowania. Jego troska nie opiera się więc na samym zapewnieniu o dobrych zamiarach; ma być widoczna w postępowaniu jego współpracowników. Ślady pozostają nawet wtedy, gdy wędrowiec już przeszedł dalej. Podobnie sposób, w jaki wspólnota służy i obchodzi się z powierzonym jej zaufaniem, odsłania coś z ducha, który ją prowadzi. Paweł nie twierdzi, że nie ma między nim a Koryntianami napięcia. W następnym wersecie mówi o obawie przed tym, co może zastać podczas przybycia. Uczciwość nie usuwa więc trudnych pytań, lecz pozwala stawiać je bez ukrywania interesu. W tym krótkim fragmencie wiarygodność ma wspólny kierunek: słowa, zamiary i czyny nie rozchodzą się na różne drogi. Taka zgodność służy życiu innych, a nie budowaniu własnej pozycji.