2 List do Koryntian 12:17 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie z Drugiego Listu do Koryntian 12:17 brzmi jak głos kogoś, kto czuje, że jego dobre imię może zostać naruszone przez tych, których sam posłał. Paweł nie broni tu własnych słów, lecz odpowiada na możliwe podejrzenie, że wysłani przez niego ludzie działali nieuczciwie. Pytanie zaczyna się od słów „Czy może”, więc samo w sobie jest wyznaniem wrażliwości, a nie oskarżeniem. W tym zdaniu słychać ból apostoła, który wie, że zaufanie można zranić cudzymi rękami. Ta trudność jest szczególnie dotkliwa tam, gdzie relacja jest bliska i wzajemna. Paweł nie próbuje jednak rozstrzygać sprawy samą siłą argumentu. W następnym wersecie, w Drugim Liście do Koryntian 12:18, wskazuje na wspólną drogę z Tytusem, mówiąc o tym samym duchu i tych samych śladach, i tym samym odsyła do doświadczenia, a nie do pojedynczego autorytetu. Najciekawsze w tym fragmencie jest to, że wiarygodność nie opiera się wyłącznie na deklaracjach. Rozpoznaje się ją w tym, jak ludzie chodzą wspólną drogą, w zwykłych czynach i w sposobie traktowania innych. Pytanie pokazuje, że podejrzenie może dotknąć nawet tych, którzy działają w dobrej wierze, a prawda o relacjach z czasem wychodzi na jaw przez to, co razem przeżyto.

W 2 Liście do Koryntian 12:17 Paweł pyta: „Czy może oszukałem was przez kogoś spośród tych, których do was posłałem?”. To nie jest ogólne rozważanie o uczciwości, lecz odpowiedź na podejrzenie, że choć sam nie przyjął od Koryntian wsparcia, mógł osiągnąć korzyść za pośrednictwem wysłanników. Najbliższy kontekst nadaje temu pytaniu wyraźnie polemiczny ton. W wersecie poprzednim Paweł ironicznie dopuszcza zarzut, że zdobył wspólnotę podstępem; zaraz potem wymienia Tytusa i brata, pytając, czy któryś z nich ją oszukał. Następnie przypomina, że postępowali „w tym samym duchu” i „tymi samymi śladami”. Pytanie ma więc sprawdzić nie tylko słowa Pawła, ale spójność całej misji. Istotne jest również to, czego werset nie rozstrzyga samodzielnie: nie opisuje konkretnego oszustwa ani nie dowodzi bezbłędności każdego wysłannika Kościoła. Pokazuje natomiast, że podejrzenie finansowego nadużycia trzeba oceniać w świetle rzeczywistych działań, a nie samego oskarżenia. Paweł łączy wiarygodność głosiciela z przejrzystością tych, których posyła. Pytanie odsłania stawkę większą niż reputacja: czy służba wspólnocie rzeczywiście służy jej dobru.

Drugi List do Koryntian 12:17 zamyka w jednym pytaniu sprawę zaufania. Paweł wysyłał do Koryntu ludzi, którzy działali w jego imieniu, i pyta, czy przez nich mógł kogoś oszukać. Pytanie ma oczywistą odpowiedź, a jednocześnie pokazuje, jak mocno człowiek odpowiada za swoich wysłanników. Posłaniec niesie słowo, pieniądze i opinię nadawcy. Gdy zawiedzie w uczciwości, skutki spadają również na tego, który go wysłał. Dlatego dobór ludzi do zadań jest sprawą charakteru, a nie tylko umiejętności. Apostoł wie, że jego wiarygodność została podważona. W poprzednim wersecie pojawia się zarzut przebiegłości i podstępu. Odpowiedź przychodzi dopiero w następnym wersie, gdzie Paweł przywołuje Tytusa i brata, których postępowanie znali Koryntianie. Werset 17 pokazuje, że uczciwości nie da się przekazać innemu jak zadania do wykonania. Ktokolwiek mówi lub działa w czyimś imieniu, musi ją nieść własnym życiem, bo dopiero wtedy jego słowa mają wiarygodność.

W pytaniu „Czy może oszukałem was przez kogoś spośród tych, których do was posłałem?” Paweł mierzy się z podejrzeniem, że jego bezinteresowność wobec Koryntian była tylko pozorem. Wcześniej ironicznie przyznał, że nie był dla nich ciężarem, ale jakoby zdobył ich podstępem. Teraz pyta o tych, których do nich posłał. Zaraz potem wymienia Tytusa i towarzyszącego mu brata, pytając, czy Tytus ich oszukał. Nie chodzi tu jedynie o obronę własnego imienia. Wiarygodność apostoła i jego współpracowników ma znaczenie dla wspólnoty, którą pragną budować, nie wykorzystywać. Paweł przypomina, że działali „w tym samym duchu” i tym samym śladem. Służba nie jest czysta wyłącznie wtedy, gdy dobrze brzmi; jej prawda ujawnia się także w sposobie traktowania ludzi i powierzonych im dóbr. Ten werset nie obiecuje, że każdy sługa Boga będzie wolny od podejrzeń. Pokazuje raczej, że wobec Boga wierność nie może być maską dla własnej korzyści. Doczesne zaufanie wspólnoty jest kruche, lecz odpowiedzialność za nie sięga dalej niż chwila obrony: ku prawdzie, przed którą staje całe życie.