2 List do Koryntian 11:29 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak dwa pytania, które Paweł zadaje sam sobie, a jednak w ich rytmie słychać sporo bliskości. Wcześniej apostoł wymienił chłosty, rozbitkowanie na morzu, niebezpieczeństwa i wyczerpanie, a teraz mówi o tym, że słabość drugiego człowieka staje się także jego własną. Pytanie „Kto odczuwa słabość, bym i ja nie czuł się słaby?” pokazuje serce, które nie patrzy na cudze cierpienie z dystansu. Drugie pytanie idzie dalej. Zgorszenie, czyli sytuacja, w której ktoś upada albo zostaje zraniony, rozpala w Pawle coś gorącego, co on sam nazywa płonięciem. Ten obraz mówi o trosce, która zostaje przy drugim człowieku nawet wtedy, gdy kosztuje ją spokój i siły. Warto zauważyć, że Paweł nie przedstawia siebie jako kogoś ponad tymi trudnościami. Jego słabość i jego troska o innych splatają się w jedno, a chlubienie się słabościami, o którym mówi w dalszej części rozdziału, nabiera w tym świetle nowego znaczenia. Werset pokazuje, że cierpienie może stać się miejscem wspólnoty, w której nikt nie musi być zupełnie sam ze swoim ciężarem.

Paweł nie przedstawia siebie jako apostoła stojącego ponad ludzką słabością. Pyta, kto jej doświadcza, a on sam nie czuje się słaby. To pytanie retoryczne: wyraża bliskość z ludźmi, o których pisze, nie zaś twierdzenie, że przeżywa dokładnie każdą ich sytuację. W tym samym rozdziale wymienia własne cierpienia, a troskę o wspólnoty nazywa codzienną udręką. Zaraz potem mówi, że jeśli ma się chlubić, będzie się chlubił ze swoich słabości. Drugie pytanie pogłębia tę myśl. „Zgorszenie” oznacza tu coś więcej niż przykrość czy oburzenie: chodzi o sytuację, w której ktoś zostaje zachwiany w wierze lub sprowadzony na złą drogę. Paweł „płonie” z troski i poruszenia wobec takiego zagrożenia. Jego zaangażowanie nie jest chłodnym osądem z dystansu; cudza kruchość dotyka go osobiście. Werset pokazuje więc, że apostolski autorytet nie polega na niewrażliwości ani na pozorze siły. Paweł wiąże go z solidarnością w słabości i odpowiedzialnością za wierność innych Chrystusowi. Słabość nie unieważnia jego posługi; staje się miejscem, w którym ujawnia się ciężar tej troski.

Ten werset nie opisuje litości z daleka. Paweł pisze o słabości i zgorszeniu, które dotykają go od środka. W tym rozdziale wymienia chłosty, kamienowanie, rozbicie statku i ucieczkę z Damaszku w koszu spuszczonym przez okno. Trudno uznać, że ktoś, kto przeszedł tyle prób, pozostał obojętny na cudze upadki. Pytania z Drugiego Listu do Koryntian 11:29 pokazują, jak apostoł rozumie służbę. Jego współodczuwanie nie jest dodatkiem do posługi, tylko jej sercem. Kiedy ktoś we wspólnocie traci siły, Paweł pyta, czy sam nie słabnie razem z nim. Gdy inny doznaje zgorszenia, pyta, czy i jego to nie rani. Tak mówi ktoś, kto nie stoi nad cudzym cierpieniem jak sędzia. Warto zauważyć, że w wersecie 30 apostoł zapowiada chlubę ze swoich słabości. Jego pytania przygotowują grunt pod szczerość, w której nie ma miejsca na udawaną mocną pozycję. Słabość staje się wtedy miejscem spotkania, a nie powodem do wstydu. Przekład mówi o płonięciu. Obraz ognia pozostaje otwarty i nie wymaga dalszych domysłów. Ten werset pokazuje, że prawdziwa troska o innych zostawia ślad także w tym, kto daje, i że nikt w wierze nie powinien zostawać z własną słabością sam.

W tym pytaniu Paweł nie przedstawia siebie jako człowieka stojącego ponad cudzą słabością. Pyta, kto jej doświadcza, a on sam nie odczuwa jej ciężaru. Zarazem nie mówi o współczuciu z bezpiecznego dystansu: jego troska o wspólnoty jest częścią codziennej udręki, o której wspomina w tym rozdziale. Słowo „zgorszenie” wskazuje tu na sytuację, w której ktoś potyka się w wierze lub zostaje odciągnięty od Chrystusa. Paweł nie pozostaje wobec tego obojętny; „płonie”, bo cudze zagubienie dotyka go głęboko. Nie jest to pochwała gniewu ani wezwanie do dźwigania każdej cudzej odpowiedzialności. To świadectwo więzi, w której wiara nie zamyka człowieka na ból innych. W pobliżu tych słów Paweł wymienia własne cierpienia, a potem mówi, że będzie się chlubił ze swoich słabości. Jego autorytet nie opiera się więc na pozorze niewrażliwości czy niezniszczalności. Chrześcijańska troska rodzi się z uznania kruchości: własnej i cudzej. Wspólnota Chrystusa nie jest zbiorem ludzi, którzy nigdy się nie potykają, lecz miejscem, gdzie czyjaś słabość nie zostaje uznana za obojętną.