2 List do Koryntian 11:31 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się tuż po wyliczeniu trudów, które Paweł znosił dla Ewangelii: pracy, wyczerpania, głodu, zimna i troski o wspólnoty. Zanim przejdzie do opowieści o ucieczce z Damaszku w koszu, przywołuje Boga jako świadka swojej szczerości. Świadkiem nie jest tu ani przekonanie Koryntian, ani własne zasługi, lecz Ten, który zna serce na wylot. Słowa „Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ten, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię” brzmią jak spokojne oparcie dla kogoś, kogo łatwo podejrzewać o przesadę. Warto zauważyć, że Paweł mówi o swoich słabościach bez upiększania. Jego chlubienie się nie polega na pokazaniu siły, lecz na opisaniu tego, co go łamało i jak mimo to niósł go Ktoś inny. Dlatego prawda, którą wyznaje, nie zależy od tego, czy zostanie uznana przez innych. Może zostać powiedziana wprost, bo Bóg ją już zna.

Zdanie z 2 Listu do Koryntian 11:31 brzmi jak uroczyste zapewnienie: Paweł powołuje się na Boga, który zna prawdę o jego słowach. Nie używa imienia Bożego lekko ani dla ozdoby. Określenie „Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa” wskazuje, komu składa świadectwo, a dopowiedzenie „błogosławiony na wieki” wyraża cześć wobec Boga. Znaczenie tego zapewnienia rozjaśnia najbliższy kontekst. Paweł mówi o trudach i zagrożeniach związanych z posługą, a chlubę wiąże ze słabością, nie z pozorem niezwyciężonego przywódcy. Następnie przywołuje konkretną ucieczkę z Damaszku, podczas której wymknął się w koszu przez mur. Przysięga podkreśla wiarygodność tej relacji i powagę tego, co opowiada. Werset nie ustanawia zasady, że każde religijne zapewnienie jest przez samą formę prawdziwe. Pokazuje raczej, że Paweł stawia własne słowa wobec Boga, który zna fakty i nie daje się zwieść ludzkiej autoprezentacji. W tym miejscu odwołanie do Boga służy obronie prawdy o słabej, narażonej na niebezpieczeństwo służbie, nie budowaniu własnej chwały.

Po opisie swoich cierpień stawia Boga za świadka. W Drugim Liście do Koryntian 11:31 pisze: „Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ten, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię”. Apostoł mówi o sobie w sprawie, w której łatwo o podejrzenia. Odwołuje się więc do Tego, przed kim nie trzeba niczego upiększać. Określenie „błogosławiony na wieki” przypomina, że Ten, kto zna serce, nie zmienia osądu tak jak ludzka opinia. Tuż po tym zapewnieniu pojawia się opis ucieczki z Damaszku, spuszczenia w koszu przez mur. Nie ma w nim popisu siły ani bohaterskiej wizji. Paweł pokazuje konkretną słabość i włącza ją do swojego świadectwa. Wiarygodność nie opiera się tu na jego zasługach, lecz na prawdzie wypowiedzianej przed Bogiem. Ten werset może być bliski każdemu, kto opowiada innym o swoim życiu. Można mówić o trudnościach tak, by wypaść lepiej, albo tak, by zachować prawdę o sobie. Uczciwość w opowiadaniu rodzi się wtedy, gdy człowiek pamięta, że przed Bogiem nie da się nic ukryć. Taka prostota nie wymaga wielkich słów, tylko wierności w zwykłych sprawach.

W Drugim Liście do Koryntian 11:31 Paweł przywołuje Boga jako świadka własnej prawdomówności: „Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ten, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię”. To uroczyste zdanie wyrasta z napiętej obrony jego posługi. Wcześniej mówi o trudach i trosce o wspólnoty, a także stwierdza, że jeśli ma się chlubić, będzie się chlubił ze swoich słabości. Jego słowa nie kierują uwagi ku niezwykłej sile apostoła. Kierują ją ku Bogu, który zna prawdę także wtedy, gdy ludzie podważają czyjąś wiarygodność. W tej perspektywie życie człowieka nie rozgrywa się wyłącznie przed ludzkim osądem. Istnieje świadek, którego wiedza nie zależy od przekonywania ani pozorów. Przywołanie Boga nie jest jednak ogólnym zezwoleniem, by własne słowa uznawać za prawdziwe tylko dlatego, że zostały wypowiedziane z powagą. To świadectwo Pawła w konkretnej sytuacji. Jego ciężar polega na tym, że apostolska wiarygodność zostaje powierzona Temu, który zna serce i pozostaje błogosławiony na wieki. Ludzkie uznanie może się zachwiać, ale prawda nie staje się przez to nieważna.