2 List do Koryntian 11:6 – znaczenie i zastosowanie

Paweł przyznaje tu coś, co nie jest łatwe do powiedzenia: nie jest biegły w mowie, a mimo to nie uważa się za kogoś, kto nic nie wie. Zdanie „Choć bowiem niewprawny w słowie, to jednak nie jestem pozbawiony wiedzy” łączy dwa doświadczenia, które łatwo rozdzielić: słabość w wysławianiu i pewność tego, co się zna. Można by oczekiwać, że apostoł wybierze jedno z nich, zasłoni niedoskonałość albo przykryje wiedzę. Tymczasem zostawia oba obok siebie, bez wstydu i bez przechwałek. Drugie zdanie tego wersetu dodaje, że apostoł ujawnił się wobec Koryntian „we wszystkim, pod każdym względem”. Jego wiarygodność nie opiera się więc na sprawnej wymowie, lecz na tym, czy była widoczna w całym życiu i w relacji z ludźmi. Spokój bierze się tu z tego, że znaczenie mają nie gładkie słowa, lecz wierność temu, co zostało przeżyte i poznane. Ten werset dotyka czegoś bardzo ludzkiego. Uczucia bywają większe niż słowa, którymi próbujemy je opisać, a mimo to nie przestają być prawdziwe. Paweł pokazuje, że brak wprawy w mowie nie odbiera wiedzy, a jawność wobec innych może być formą wierności.

W 2 Liście do Koryntian 11:6 Paweł rozdziela dwie rzeczy, które łatwo pomylić: sprawność mówienia i znajomość Ewangelii. Przyznaje, że może nie być wprawny w słowie, ale nie oznacza to braku wiedzy. Nie pozwala więc, by ocena jego stylu przesłoniła treść nauczania. To ważne w kontekście rozdziału. Paweł obawia się, że Koryntianie przyjmą „innego Jezusa” i inną Ewangelię, a zarazem broni swojej posługi wobec tych, których nazywa „wielkimi apostołami”. Jego słowa nie są ogólną pochwałą prostoty ani twierdzeniem, że sposób mówienia nie ma znaczenia. Chodzi o to, by efektowna wymowa nie stała się miarą prawdy. Druga część wersetu wzmacnia ten argument: Paweł przypomina, że ujawnił się wobec wspólnoty „we wszystkim, pod każdym względem”. W zestawieniu z jego uwagą o darmowym głoszeniu Ewangelii wskazuje to na jawność jego postępowania, nie na roszczenie do bezbłędności. Werset pomaga odróżnić wiarygodność przesłania od retorycznego blasku posłańca. Dla Pawła rozstrzygające pozostają treść Ewangelii i zgodność posługi z tym, co głosi.

Paweł otwarcie przyznaje, że mówi niewprawnie, i nie udaje mówcy doskonałego. Zaraz potem zaznacza, że nie jest pozbawiony wiedzy. Ta uczciwość ma znaczenie, bo jego autorytet opiera się na tym, co zostało wyraźnie pokazane, a nie na błyskotliwej retoryce (Drugi List do Koryntian 11:6). Według tego fragmentu przesłanie Ewangelii ujawnia się w całym sposobie życia głosiciela, a nie tylko w jego przemówieniach. Paweł mówi, że okazał się wśród Koryntian „we wszystkim, pod każdym względem”. W praktyce oznacza to zwykłe sprawy: sposób, w jaki utrzymywał się z pracy, jak traktował ludzi, którym służył, i czy jego słowa zgadzały się z jego postępowaniem. Wcześniejsze wersety pokazują, że dotyczyło to także kwestii utrzymania, na przykład tego, czy był dla kogoś ciężarem. Taka wiarygodność nie wymaga popisu. Wystarcza spójność między tym, co się głosi, a tym, jak się postępuje na co dzień. Gdy słowa są skromne, życie może mówić wyraźniej. Jest w tym pociecha dla tych, którzy nie czują się swobodni w publicznych wystąpieniach: wierność w zwykłych sprawach także jest świadectwem, i to wiarygodnym.

W 2 Liście do Koryntian 11:6 Paweł nie przedstawia siebie jako mówcy bez żadnych braków. Przyznaje, że jest „niewprawny w słowie”, lecz odróżnia sprawność retoryczną od wiedzy, którą przekazuje. W kontekście jego troski o wierność Koryntian Chrystusowi ważne jest, by efektowna mowa nie przesłoniła treści Ewangelii. To nie znaczy, że sposób mówienia jest nieważny ani że każde nieporadne nauczanie jest godne zaufania. Paweł odwołuje się także do tego, że ujawnił się wobec wspólnoty „we wszystkim, pod każdym względem”. Jego argument dotyczy więc nie tylko wiedzy, lecz także jawności: jego postępowanie nie powinno skrywać innego zamiaru niż ten, który głosi. Można pomyśleć o lampie, której światło nie zależy od ozdobnej oprawy. Obraz nie umniejsza znaczenia staranności; przypomina raczej, że oprawa nie może zastąpić światła. Wspólnota potrzebuje rozeznania, które słucha treści, patrzy na owoce i nie myli pewności siebie z prawdą. Paweł nie buduje tu obrazu własnej doskonałości. Pokazuje, że wiarygodność sługi mierzy się wiernością Chrystusowi i przejrzystością wobec tych, którym służy.