2 List do Koryntian 11:5 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w miejscu, gdzie Paweł musi bronić swojego apostolstwa przed porównaniami z tymi, których nazywa wielkimi apostołami. Słychać w nich zmęczenie kimś, kto mierzy się z innymi i wciąż wraca do pytania o własną wartość. Apostoł nie wymienia imion rywali ani nie opisuje ich zasług, a mimo to jego zdanie brzmi bardziej jak wyznanie niż jak chwalenie się. Odwołuje się do tego, co wydarzyło się w Koryntie: Ewangelia została głoszona za darmo, a wspólnota nie została przez niego obciążona. Miarą Pawła jest wierność wobec ludzi, do których został posłany, a nie rozgłos ani wyjątkowe dary. Przyznaje, że jest niewprawny w słowie, a mimo to nie uważa się za pozbawionego wiedzy. Nie ukrywa swoich braków, ale też nie pozwala, by ktoś inny decydował o jego wartości. Ta postawa pokazuje, jak łatwo serce zaczyna patrzeć na siebie oczami innych i jak trudno w takiej chwili wrócić do prostego pytania o to, co zostało naprawdę zrobione. Jego zdanie o sobie jest więc zarówno obroną, jak i świadectwem, że trud dla Ewangelii ma swoją wartość także wtedy, gdy nie zdobywa uznania.

Zdanie z 2 Listu do Koryntian 11:5 jest częścią obrony Pawła przed nauczycielami, którzy zdobywali uznanie w Koryncie. Jego „sądzę” wyznacza ton: nie ogłasza własnej wielkości, lecz odpiera zarzut, że ustępuje tym, których ironicznie nazywa „wielkimi apostołami”. Nie wiadomo z samego wersetu, czy chodzi o rzeczywistych apostołów, czy o ludzi przypisujących sobie szczególny autorytet; ważny jest kontrast między ich pozycją a służbą Pawła. Kontekst pokazuje, o co toczy się spór. Paweł obawia się, że Koryntianie przyjmą „innego Jezusa”, ducha i Ewangelię, a zarazem spokojnie znoszą przybyszów, których nauczanie podważa jego własne. W następnym wersecie przyznaje, że nie jest biegły w mowie, ale nie brak mu wiedzy. Później przypomina, że głosił Ewangelię bezpłatnie, by ich nie obciążać. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc autorytetu i jego pozorów. Paweł nie twierdzi, że przewyższa innych prestiżem; podkreśla, że nie jest gorszy w apostolskiej służbie. Wartość głosiciela nie wynika tu z elokwencji ani tytułów, lecz z wierności Chrystusowi i Ewangelii.

Paweł pisze te słowa do Koryntian, którzy zaczęli porównywać go z innymi nauczycielami. Z kontekstu wynika, że chodzi o ludzi głoszących inną Ewangelię (2 List do Koryntian 11:4). Apostoł nie odpowiada tu pychą. Odwołuje się do konkretnych faktów. Jego argumentem jest wierność. Przyznaje, że jest niewprawny w słowie (2 List do Koryntian 11:6), ale nie jest pozbawiony wiedzy. Głosił Ewangelię za darmo i nie obciążał wspólnoty (2 List do Koryntian 11:7-9). Jego potrzeby uzupełniali bracia z Macedonii. Ludzie często mierzą wiarygodność wymową i pozycją, a Paweł wskazuje na sposób służby. Słowo „dokonałem” mówi o owocu pracy, nie o wrażeniu. Tekst nie precyzuje jednak wprost, co apostoł uważa za swoje dzieło. Pokazuje natomiast, że prawdziwa służba może być widoczna w jawnym, bezinteresownym życiu. Paweł nie porównuje się z innymi przez ich blask, lecz przez to, co faktycznie zrobił wśród Koryntian.

„Otóż sądzę, że dokonałem nie mniej niż wielcy apostołowie” brzmi jak obrona własnego miejsca, ale nie należy odrywać tych słów od troski, która je poprzedza. Paweł obawia się, że wspólnota przyjmie innego Jezusa i inną Ewangelię. Dlatego przypomina, że jego służba nie jest gorsza od służby tych, którzy imponują pozycją lub sposobem przemawiania. Nie przedstawia siebie jako człowieka bez skazy. W następnym wersecie przyznaje, że nie jest wprawny w słowie, lecz nie jest pozbawiony wiedzy. Dalej mówi też, że głosił Ewangelię za darmo, nie chcąc obciążać Koryntian. Jego miarą nie jest więc rozgłos ani wygoda, lecz wierność Chrystusowi i dobro powierzonej mu wspólnoty. W tej wypowiedzi pobrzmiewa napięcie: Paweł musi mówić o własnej pracy, choć wolałby kierować uwagę ku Chrystusowi. Czasem jednak milczenie wobec pozornej wielkości mogłoby pozostawić innych bez ochrony. Paweł używa własnego przykładu jak osłony, nie piedestału. Jego autorytet ma sens o tyle, o ile chroni prostotę oddania Chrystusowi. W tym świetle porównanie z wielkimi apostołami nie jest triumfem, lecz świadectwem odpowiedzialności.