2 List do Koryntian 11:28 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł Paweł wylicza tu trudy, które wynikały z wędrówek, prześladowań i niebezpieczeństw: chłosty, kamienowanie, rozbicie statku, podróże i głód. Obok tych zewnętrznych doświadczeń wymienia coś innego: „nie mówiąc już o mojej codziennej udręce płynącej z troski o wszystkie Kościoły” (Drugi List do Koryntian 11:28). Słowo „codziennej” zmienia obraz. Ten ciężar nie kończy się wraz z jednym zdarzeniem, lecz wraca każdego dnia i towarzyszy zwykłym sprawom, od rana do wieczora. Warto zauważyć, że Paweł nazywa to udręką wprost i nie przedstawia jako powodu do chluby. Troska o zbory w różnych miastach, o ludzi, za których odpowiadał i za których się martwił, ma w jego opisie realną wagę. Wewnętrzny niepokój zostaje tu nazwany równie poważnie jak rany na ciele. Ten fragment pokazuje, że cierpienie apostoła nie zawsze wygląda jak ból fizyczny. Bywa długim, cichym napięciem, które niesie się przez całe dni, zanim ktokolwiek je zauważy. Paweł pisze o tym bez skargi, ale z uczciwością, która pozwala czytelnikowi poczuć, ile kosztowała jego miłość do wspólnot.

Po wyliczeniu pobić, niebezpieczeństw, głodu i wyczerpania Paweł dodaje w 2 Liście do Koryntian 11:28: „nie mówiąc już o mojej codziennej udręce płynącej z troski o wszystkie Kościoły”. To zdanie zmienia perspektywę: jego cierpienie nie ogranicza się do tego, co spotyka jego samego. Ciężarem jest także los wspólnot, którym służy. Nie chodzi o ogólną sympatię ani o samą odpowiedzialność organizacyjną. Wcześniej Paweł mówi o obawie, że Koryntianie zostaną odwiedzeni od prostoty i czystości wobec Chrystusa. Troska o Kościoły ma więc konkretny duchowy przedmiot: wierność wspólnot Chrystusowi. W następnym wersecie ta więź staje się jeszcze wyraźniejsza: słabość jednego z wierzących dotyka Pawła, a jego zgorszenie rozpala jego reakcję. W tym fragmencie apostolska wiarygodność nie opiera się na pozorze niewrażliwości ani na sukcesie. Paweł wymienia własne słabości, lecz zarazem pokazuje, że posługa oznacza współodczuwanie z ludźmi i czuwanie nad ich wiernością. Codzienna troska nie jest dodatkiem do trudów misji: odsłania, jak głęboko są w niej obecne relacje i odpowiedzialność za wspólnotę.

Apostoł Paweł wylicza w tym fragmencie kolejne trudy: chłostę, kamienowanie, rozbicia na morzu, podróże, głód i zimno. Potem dodaje słowa, które wykraczają poza to, co można zobaczyć na ciele: „nie mówiąc już o mojej codziennej udręce płynącej z troski o wszystkie Kościoły” (Drugi List do Koryntian 11:28). Ta troska ma swoją wagę. Dotyczy ludzi, ich wiary i ich drogi, a więc nie zamyka się w jednym dniu. Paweł nie opisuje jej jako chwilowego zmartwienia, lecz jako stałe obciążenie, które towarzyszy mu każdego dnia. Warto zauważyć, że apostoł nie robi z tego ciężaru dowodu własnej doskonałości. Mówi o nim szczerze, obok fizycznych cierpień, i tym samym pokazuje, że odpowiedzialność za innych jest elementem jego powołania. Wkrótce, w dalszej części rozdziału, wróci do tematu słabości, i ta myśl nabierze w tym kontekście nowego znaczenia. Ten werset przypomina też, że pasterska troska bywa niewidoczna. Często nie wiemy, kto dźwiga ciężar za innych ani jak bardzo bywa on ciężki. Słowo „codzienna” pokazuje, że taka troska wymaga wytrwałości, a nie jednorazowego wysiłku.

Po wyliczeniu pobić, niebezpieczeństw i wyczerpania Paweł dodaje ciężar, którego nie da się zmierzyć ranami: codzienną troskę o wszystkie Kościoły. Nie przedstawia jej jako chluby z własnej siły. W sąsiednich wersetach mówi o słabości i o tym, że współodczuwa słabość innych. Apostolska odpowiedzialność nie oddziela go więc od ludzi, lecz wiąże z ich losem. W słowie „codzienną” pobrzmiewa ciężar trwający także wtedy, gdy ustają widoczne niebezpieczeństwa. Wspólnoty zmagają się z zagrożeniem odejścia od prostoty i czystości wobec Chrystusa, o które Paweł obawia się wcześniej w tym rozdziale. Jego troska nie jest kontrolą nad każdym człowiekiem; wyrasta z pragnienia, by Kościoły pozostały wierne Chrystusowi. Ten werset pokazuje pasterską miłość bez upiększeń. Można służyć innym, a zarazem odczuwać ciężar ich słabości. W obrazie Pawła odpowiedzialność nie jest niewidzialnym dodatkiem do cierpienia. Sama staje się jego codzienną postacią — nie po to, by wynieść apostoła, lecz by ujawnić, jak głęboko jego życie splata się z życiem wspólnot.