2 List do Koryntian 11:26 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi jak wyliczanka, ale czyta się go jak westchnienie. Słowa „w niebezpieczeństwach” wracają raz po raz, niemal jak refren, i pokazują, ile lęku może nagromadzić się w jednym życiu. Apostoł nie opowiada o przygodach z dumą bohatera. Wymienia miejsca, w których drżał o siebie i o innych: rzeki, drogi, miasto, pustkowie. Niebezpieczeństwo przychodziło od rozbójników, od pogan, a nawet „od własnego narodu”, czyli od tych, którzy powinni być bliscy. Ta lista stoi tuż przed zdaniem, które daje jej klucz. W Drugim Liście do Koryntian 11:30 Paweł zapowiada, że będzie chlubił się swoimi słabościami. Nie ukrywa więc zmęczenia ani strachu, a w tej szczerości jest coś bardzo ludzkiego. Jego wyznanie nie mówi o Bogu, który się odwrócił, lecz o drodze, na której ciężar bywał ogromny, a mimo to wiara trwała. Ten fragment nie obiecuje, że wiara odbiera niebezpieczeństwa. Pokazuje raczej, że można je przeżyć, nie udając siły, której się nie ma. W tym widzę jego najcenniejszy sens: człowiek może być wierny także wtedy, gdy wszystko w nim drży.

W 2 Liście do Koryntian 11:26 Paweł nie przedstawia niebezpieczeństw jako niezwykłych przygód ani dowodu, że Bóg oszczędza swoim sługom cierpienia. Wylicza zagrożenia związane z podróżowaniem i głoszeniem Ewangelii: rzeki, rozbójników, wrogość własnego narodu i pogan, niebezpieczne miejsca w mieście i na pustkowiu. Powtarzające się słowo „niebezpieczeństwach” nadaje temu wyznaniu ciężar: zagrożenie nie było pojedynczym epizodem, lecz częścią jego apostolskiej służby. Kontekst wyjaśnia, dlaczego Paweł o tym mówi. Broni swojego apostolstwa wobec osób, które chełpią się własnymi osiągnięciami, ale odwraca miarę chluby. Nie dowodzi swojej wartości samym sukcesem ani prestiżem; odsłania cenę ponoszoną w służbie Chrystusowi. Zaraz potem wymienia pracę, wyczerpanie i codzienną troskę o wspólnoty, a na końcu nazywa swoje słabości powodem do chluby. Ten fragment nie ustanawia cierpienia jako celu ani nie obiecuje, że każda trudność świadczy o wierności. Pokazuje raczej, że apostolskiej wiarygodności nie mierzy się brakiem zagrożeń. W opowieści Pawła słabość i narażenie nie unieważniają służby Chrystusowi; stają się częścią prawdy o jej koszcie.

Drugi List do Koryntian 11:26 łatwo przeczytać jako suchy spis zagrożeń: rzeki, rozbójnicy, miasto, pustkowie. Paweł podaje go jednak jako świadectwo. Musi bronić swojej służby przed ludźmi, którzy chlubią się własnymi zasługami, więc wylicza to, co przeszedł w drodze. Jego trudy mają być dowodem wierności tej służbie. Powtórzenie słów „w niebezpieczeństwach” nadaje wyliczeniu rytm, jakby każde miejsce było kolejnym odcinkiem tej samej drogi. Zagrożenie przychodzi z rzek, z pustkowia i z miasta. Przychodzi też „od własnego narodu”, czyli od ludzi, którzy powinni być blisko. Niebezpieczeństwo bywa więc nie tylko obce, ale i bardzo bliskie. Najważniejsze dzieje się jednak później. W Drugim Liście do Koryntian 11:30 Paweł zapowiada, że będzie się chlubił ze swoich słabości. Tekst nie mówi, że przetrwał dzięki własnej mocy. Wskazuje raczej na słabość jako miejsce, w którym widać łaskę. Ten fragment nie obiecuje bezpiecznej drogi. Pokazuje, że wierność może iść przez zagrożenie i zmęczenie, nie tracąc sensu.

W 2 Liście do Koryntian 11:26 Paweł wymienia niebezpieczeństwa, które towarzyszyły jego podróżom: rzeki, rozbójników, wrogość własnego narodu i pogan, zagrożenia w mieście oraz na pustkowiu. Powtarzające się słowo „niebezpieczeństwach” nie pozwala sprowadzić tej drogi do jednej dramatycznej chwili. Ryzyko wracało w różnych miejscach i relacjach. Ten fragment należy do odpowiedzi Pawła na chlubienie się jego przeciwników. Apostoł nie przedstawia bezpiecznego życia jako dowodu Bożej przychylności ani nie czyni z cierpienia odznaki wyższości. W sąsiednich wersetach mówi o trudach, wyczerpaniu i trosce o wspólnoty, a swoją chlubę wiąże ze słabością. Jego świadectwo jest więc mniej opowieścią o niezwyciężonym bohaterze, a bardziej odsłonięciem ceny służby Chrystusowi. Można pomyśleć o drodze, której kolejne odcinki prowadzą przez odmienne zagrożenia. Paweł nie ukrywa, że wiara nie uchroniła go od niebezpieczeństw; pozostaje wierny Chrystusowi pośród nich. Tekst nie obiecuje każdemu ochrony przed krzywdą. Ukazuje jednak, że doczesne zagrożenia nie wyczerpują sensu życia oddanego Bogu. W tej perspektywie słabość nie przekreśla powołania, a wierność nie wymaga udawania, że droga jest bezpieczna.