1 Księga Królewska 2 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Kiedy zbliżył się czas śmierci Dawida, wtedy rozkazał swemu synowi, Salomonowi, mówiąc:

Ja wyruszam w drogę przeznaczoną ludziom na całej ziemi. Ty zaś bądź mocny i okaż się mężem!

Będziesz strzegł zarządzeń Pana, twojego Boga, aby iść za Jego wskazaniami, przestrzegać Jego praw, poleceń i nakazów, jak napisano w Prawie Mojżesza, aby powiodło ci się wszystko, co zamierzysz, i wszystko, czym się zajmiesz,

aby też Pan spełnił swoją obietnicę, którą mi dał, mówiąc: Jeśli twoi synowie będą strzec swojej drogi, postępując wobec Mnie szczerze z całego serca i z całej duszy, to wtedy nie będzie ci odebrany potomek na tronie Izraela.

W 1 Księdze Królewskiej 2:4 Dawid przypomina Salomonowi, że trwałość królewskiej dynastii zależy od wierności jego synów Bogu. Obietnica dotyczy rodu Dawida i tronu Izraela, …

Poza tym ty wiesz, co uczynił mi Joab, syn Serui; co uczynił dwom dowódcom wojska izraelskiego – Abnerowi, synowi Nera, i Amasie, synowi Jetera, kiedy ich zabił i przelał krew w czasie pokoju, jak na wojnie, i zbroczył tą krwią wojny swój pas na biodrach i sandały na nogach.

Uczynisz więc według swojej roztropności i nie pozwolisz, aby w sędziwym wieku spokojnie zstąpił do Szeolu.

W 1 Księdze Królewskiej 2:6 Dawid poleca Salomonowi, by roztropnie rozliczył Joaba z zabicia Abnera i Amasy. Słowa o spokojnym zejściu do Szeolu zapowiadają, że …

Synom zaś Barzillaja Gileadczyka okażesz łaskę, aby byli wśród tych, którzy jedzą przy twoim stole, bo przyszli mi z pomocą w mojej ucieczce przed twoim bratem Absalomem.

Jest też przy tobie Szimei, syn Gery, Beniaminita z Bachurim. To on przeklinał mnie gwałtownie, gdy szedłem do Machanaim, ale potem zeszedł na spotkanie ze mną nad Jordanem. Dlatego przysiągłem mu na Pana, mówiąc: Nie zabiję cię mieczem.

Ale ty nie darujesz mu, bo jesteś człowiekiem roztropnym i będziesz wiedział, jak z nim postąpić, abyś go posłał w sędziwym wieku krwawo do Szeolu.

Potem Dawid spoczął ze swoimi przodkami i został pochowany w Mieście Dawidowym.

A czas panowania Dawida nad Izraelem wynosił czterdzieści lat. W Hebronie panował siedem lat, a w Jerozolimie panował trzydzieści trzy lata.

Salomon zasiadł więc na tronie Dawida, swojego ojca, a jego władza królewska została utwierdzona.

Lecz Adoniasz, syn Chaggity, przyszedł do Batszeby, matki Salomona. Ta zaś zapytała: Czy przychodzisz w dobrych zamiarach? A on odpowiedział: W dobrych.

Następnie powiedział: Chciałbym porozmawiać z tobą. Ona zaś mu powiedziała: Mów!

Wtedy powiedział: Ty wiesz, że dla mnie była władza królewska i cały Izrael oczekiwał na to, żebym panował. Ale na kogo innego przeszła władza królewska i dostała się mojemu bratu, bo z woli Pana mu przypadła.

Teraz więc zwracam się do ciebie z jedną prośbą. Nie odmawiaj mi! Ona zaś mu odpowiedziała: Mów!

Wtedy powiedział: Powiedz, proszę cię, królowi Salomonowi, bo on niczego tobie nie odmówi, aby mi dał za żonę Abiszag Szunemitkę.

Na to odpowiedziała Batszeba: Dobrze, ja powiem o tobie królowi.

Batszeba więc weszła do króla Salomona, aby przemówić do niego w sprawie Adoniasza. Wtedy król wstał na jej spotkanie, oddał jej pokłon, a potem usiadł na swoim tronie. A wtedy postawiono tron dla matki króla, aby usiadła po jego prawej ręce.

Ona wtedy powiedziała mu: Mam do ciebie jedną małą prośbę. Nie odmawiaj mi! A król jej odpowiedział: Proś, moja matko, bo tobie nie będę odmawiał.

Wtedy przemówiła: Niech Abiszag Szunemitka będzie dana za żonę twojemu bratu Adoniaszowi!

Odpowiadając na to, król Salomon powiedział swojej matce: A dlaczego prosisz dla Adoniasza o Abiszag Szunemitkę? Proś raczej dla niego o władzę królewską, bo on jest moim starszym bratem i ma za sobą kapłana Abiatara i Joaba, syna Serui!

Następnie król Salomon przysiągł na Pana, mówiąc: Niech mi Bóg to uczyni i tamto dorzuci, jeśli Adoniasz nie na swoją zgubę poruszył tę sprawę.

Teraz więc, na życie Pana, który mnie ustanowił i osadził na tronie Dawida, mojego ojca, i który, jak zapowiedział, zbuduje mi dom, na pewno dziś Adoniasz zostanie zabity!

Wtedy król Salomon przekazał to synowi Jojady, Benajaszowi, który zadał tamtemu cios, tak że umarł.

Kapłanowi zaś Abiatarowi król rozkazał: Idź do Anatot, do swojej posiadłości, bo zasługujesz na karę śmierci, ale dziś ciebie nie zabiję, bo niosłeś Arkę Przymierza Pańskiego wobec mojego ojca Dawida i dotknęło cię to całe cierpienie, które dotknęło mojego ojca.

Tak więc Salomon odsunął Abiatara, by nie był kapłanem Pańskim, i aby wypełnić to, co Pan zapowiedział rodowi Helego w Szilo.

Gdy wieść o tym doszła do Joaba, syna Serui, wtedy Joab uciekł do Namiotu Pańskiego i uchwycił się rogów ołtarza, bo Joab popierał Adoniasza, a nie popierał Absaloma.

Gdy doniesiono królowi Salomonowi, że Joab uciekł do Namiotu Pańskiego i tam jest przy ołtarzu, wtedy Salomon posłał Benajasza, syna Jojady, do Namiotu Pańskiego, rozkazując: Idź, zabij go!

Benajasz wszedł więc do Namiotu Pańskiego i powiedział do niego: Z rozkazu króla, wyjdź! On zaś odpowiedział: Nie, bo tu chcę umierać! Wtedy Benajasz zdał sprawę królowi, mówiąc: To powiedział Joab i to mi odpowiedział.

Na to odpowiedział mu król: Uczyń, jak powiedział. Zabij go i pochowaj, aby zmazać ze mnie i z rodu mojego ojca niewinną krew, rozlaną przez Joaba.

A Pan zrzuci na niego odpowiedzialność za to, że zamordował dwóch ludzi zacnych i lepszych od niego, bez wiedzy mojego ojca, Dawida; zabił mieczem Abnera, syna Nera, wodza wojska izraelskiego, i Amasę, syna Jetera, wodza wojska judzkiego.

Odpowiedzialność za ich krew spadnie więc na Joaba i na jego potomstwo na wieki, a dla Dawida i jego potomstwa oraz jego domu i jego tronu niech będzie pokój na wieki od Pana!

Wobec tego Benajasz, syn Jojady, poszedł i zadał mu śmiertelny cios. Potem pochowano go w jego domu na pustyni.

Na jego miejsce król postawił na czele wojska Benajasza, syna Jojady, a kapłana Sadoka ustanowił arcykapłanem na miejsce Abiatara.

Następnie król kazał wezwać Szimejego i powiedział mu: Zbuduj sobie dom w Jerozolimie. Będziesz tam mieszkał i nigdzie z niego nie będziesz wychodził.

Dobrze wiedz o tym, że w dniu, w którym wyjdziesz i przekroczysz potok Cedron, na pewno umrzesz, i to z własnej winy.

W 1 Księdze Królewskiej 2:37 Salomon ostrzega Szimejego, że opuszczenie Jerozolimy i przekroczenie potoku Cedron będzie oznaczało śmierć z jego własnej winy. To konkretna konsekwencja …

A wtedy Szimei powiedział: Dobre słowo! Twój sługa uczyni tak, jak powiedział mój pan, król. Rzeczywiście Szimei przez długi czas mieszkał w Jerozolimie.

Jednak po upływie trzech lat dwaj słudzy Szimejego uciekli do Akisza, syna Maaki, króla Gat. Dano więc znać Szimejemu, mówiąc: Oto twoi słudzy są w Gat.

Wtedy Szimei osiodłał swojego osła i wyruszył do Gat, do Akisza, aby szukać swoich sług. Potem powrócił i przyprowadził z Gat swoje sługi.

Doniesiono Salomonowi, że Szimei poszedł z Jerozolimy do Gat i wrócił.

Wtedy król kazał wezwać Szimejego i powiedział do niego: Czyż nie zaprzysiągłem cię na Pana i nie przestrzegłem cię wyraźnie, mówiąc: Dobrze wiedz o tym, że w dniu, w którym wyjdziesz i gdziekolwiek pójdziesz, na pewno umrzesz? A ty mi odpowiedziałeś: Dobre słowo usłyszałem.

Więc dlaczego nie zachowałeś przysięgi na Pana i nakazu, który ci dałem?

W 1 Księdze Królewskiej 2:43 Salomon pyta Szimejego, dlaczego złamał przysięgę złożoną wobec Pana i nie wykonał królewskiego zakazu. Przypomina mu, że znał warunki i …

Następnie król powiedział Szimejemu: Ty wiesz o wszystkim złu, którego świadome jest twoje serce, a które wyrządziłeś mojemu ojcu, Dawidowi. Za to Pan obróci twoją złość na twoją głowę.

A król Salomon będzie błogosławiony i tron Dawida będzie wobec Pana utwierdzony na wieki.

Potem król wydał rozkaz Benajaszowi, synowi Jojady; ten wyszedł i zadał tamtemu cios, tak że umarł. Wzmocniła się więc władza królewska w ręku Salomona.