1 Księga Królewska 2:26 – znaczenie i zastosowanie

Abiatar i Joab poparli bunt Adoniasza i prawdopodobnie stali też za nowym planem dotyczącym Abiszag. Salomon zdawał się już o tym wiedzieć (Pierwsza Księga Królewska 2:22). W przypadku obu mężczyzn było to poważne znieważenie Boga i władzy królewskiej. Sprawę pogarszały ich wysokie stanowiska i wpływ, jaki ich przykład mógł wywrzeć na wielu innych. Teraz mieli za to odpowiedzieć.

Obaj byli jednakowo winni zdrady, ale słusznie spotkała ich inna kara. Ze względu na swoją wcześniejszą służbę Abiatar został jedynie odsunięty od urzędu (Pierwsza Księga Królewska 2:26, Pierwsza Księga Królewska 2:27). Salomon najpierw wykazał jego winę. Z wielką mądrością pokazał, że Abiatar zasłużył na śmierć, bo poparł Adoniasza, choć wiedział, że Bóg wybrał na króla kogoś innego. Salomon pamiętał jednak także o szacunku, jaki Abiatar okazywał niegdyś jego ojcu, Dawidowi. Abiatar służył Dawidowi w sprawach świętych, niosąc przed nim Arkę Pana, i z głębokim współczuciem dzielił jego niedole. Szczególnie trwał przy Dawidzie na wygnaniu i w czasie udręki, zarówno podczas prześladowań ze strony Saula, jak i buntu Absaloma. Dobroć okazywana ludowi Bożemu zostanie kiedyś zapamiętana i przyniesie dobro temu, kto ją okazał.

Dlatego Salomon darował Abiatarowi życie, ale pozbawił go urzędu. Odesłał go do jego domu w Anatot i zabronił mu przebywać na dworze, w mieście, przy przybytku i ołtarzu oraz angażować się w sprawy publiczne. Było to również ostrzeżenie, że Abiatar pozostanie pod ścisłą obserwacją i jeśli nie będzie się dobrze sprawował, Salomon może go później ukarać. Na razie po prostu odsunął go od kapłaństwa, ponieważ sprzeciwiając się temu, o czym wiedział, że jest wolą Boga, sam uczynił się niegodnym tak wysokiego urzędu. Saul niegdyś okrutnie zabił ojca Abiatarowego i osiemdziesięciu pięciu kapłanów, a także ich rodziny i mieszkańców ich miasta, za domniemane przewinienie. Salomon oszczędził Abiatarowi życie, choć ten dopuścił się prawdziwej zbrodni. W ten sposób panowanie Saula zostało poniżone, a panowanie Salomona umocnione. Bóg kiedyś potraktuje ludzi tak, jak oni traktują Jego sługi.

Usunięcie Abiatarowego urzędu wypełniło także zapowiedź dotyczącą domu Elego (Pierwsza Księga Samuela 2:30), ponieważ Abiatar był ostatnim arcykapłanem z tego rodu. Od ogłoszenia tego wyroku minęło ponad osiemdziesiąt lat, ale Boże zapowiedzi spełniają się w Jego czasie, choć nie zawsze od razu.

Joab natomiast został skazany na śmierć za dawne grzechy. Z powodu wyrzutów sumienia uciekł do rogów ołtarza. Gdy usłyszał, że Adoniasz został stracony, a Abiatar odsunięty od urzędu, obawiał się, że teraz kolej przyjdzie na niego, więc pobiegł szukać schronienia przy ołtarzu. Wielu, którzy w spokojnych czasach niewiele dbają o ołtarz, w nieszczęściu chętnie się go chwyta. Niektórzy sądzą, że Joab chciał odtąd poświęcić się służbie przy ołtarzu, licząc, że w ten sposób uzyska przebaczenie. Przypomina to ludzi, którzy przez lata żyją beztrosko, a na starość próbują to wynagrodzić, wstępując do klasztoru.

Salomon rozkazał zabić Joaba na miejscu za zamordowanie Abnera i Amasy. To te zbrodnie wskazał jako podstawę wyroku, a nie poparcie Joaba dla Adoniasza. Joab z pewnością zasługiwał na śmierć także za to, że stanął po stronie Adoniasza i okazał pogardę Salomonowi, wybranemu przez Boga na króla, choć wcześniej nie przyłączył się do Absaloma (Pierwsza Księga Królewska 2:28). Dawna lojalność nie usprawiedliwia późniejszej zdrady. Joab oddał jednak wiele dobrych usług Dawidowi, jego rodzinie i narodowi. Dlatego Salomon prawdopodobnie darowałby mu winę wobec siebie i jedynie odsunął go od urzędu, tak jak uczynił z Abiatarem, ponieważ miłosierdzie pomaga nowemu władcy zdobyć szacunek i umocnić rządy. Joab popełnił jednak również morderstwa, za które Dawid polecił Salomonowi pociągnąć go do odpowiedzialności. Joab nie mógł sam zadośćuczynić za przelaną niewinną krew, więc zadanie to przypadło synowi Dawida, który miał władzę, by je wykonać, i wykonał je.

Salomon zaostrzył oskarżenie, wskazując, że Joab zabił dwóch ludzi sprawiedliwszych i lepszych od siebie. Nie wyrządzili mu żadnej krzywdy, a gdyby żyli, prawdopodobnie służyliby Dawidowi lepiej niż on. Zbrodnia była jeszcze cięższa, skoro przelana krew była nie tylko niewinna, lecz także szczególnie cenna. Dawid o tym nie wiedział, ale ludzie mogli mimo to podejrzewać, że wyraził na to zgodę. Usuwając rywali, Joab naraził też dobre imię swojego króla. Za te zbrodnie musiał zginąć od miecza sprawiedliwości. Sam ponosił winę za swoją śmierć, tak jak krew zamordowanych wołała przeciwko niemu (Pierwsza Księga Królewska 2:32, Pierwsza Księga Królewska 2:33). Biada temu, kto nosi na sobie winę przelanej krwi.

Wyrok na Joabie zapadł z opóźnieniem, ale gdy wreszcie go wykonano, objął także jego potomków. Wina miała ciążyć na jego rodzie na zawsze (Pierwsza Księga Królewska 2:33). Zamiast przekazać rodzinie zaszczyt, jaki mogłyby przynieść jego bohaterskie czyny, Joab pozostawił jej winę, hańbę i przekleństwo za swoje niegodziwe postępowanie. Potomkowie ludzi dopuszczających się takich zbrodni raczej nie będą cieszyć się szacunkiem.

Joab musiał zginąć przy ołtarzu, a nie ujść karze. Nie chciał odejść od ołtarza (Pierwsza Księga Królewska 2:30), licząc, że albo ocali życie, albo skompromituje Salomona przed ludem, jakby król znieważał święte miejsce. Benajasz wahał się, czy zabić go tam, czy wyciągnąć stamtąd siłą. Salomon znał jednak prawo, według którego ołtarz nie miał chronić rozmyślnego mordercy (Księga Wyjścia 21:14). W innych przypadkach, gdy grzech można było zgładzić ofiarą ze zwierzęcia, ołtarz mógł dawać schronienie. Sprawa Joaba była inna. Dlatego Salomon rozkazał zabić go tam, jeśli nie da się go stamtąd sprowadzić. Chciał pokazać, że nie boi się ludzkiej krytyki, gdy wypełnia swój obowiązek, i że sprawiedliwość jest lepsza niż ofiara. Podkreślił również, że świętość miejsca nie może służyć za usprawiedliwienie niegodziwości.

Ci, którzy z wiarą trzymają się Chrystusa i Jego sprawiedliwości, postanawiając trwać przy Nim nawet za cenę życia, znajdą w Nim silniejszą ochronę niż ta, którą Joab znalazł przy rogach ołtarza. Benajasz zabił Joaba (Pierwsza Księga Królewska 2:34), prawdopodobnie w ramach pełnej, publicznej egzekucji. Gdy wymierzono sprawiedliwość, Joab został pochowany we własnym domu na pustkowiu, po cichu, jak przestępca, a nie z honorami należnymi żołnierzowi. Nie znieważono jednak jego ciała po śmierci.

Ludzie nie mogą rozstrzygać, jaka wina ciąży na kościach, niezależnie od tego, co czyni Bóg.

Salomon był zadowolony z tego wymiaru sprawiedliwości nie dlatego, że zaspokoił on jego osobistą żądzę zemsty, lecz dlatego, że wykonał polecenie jego ojca i naprawdę przyniósł pożytek jemu samemu oraz jego rządom. Po pierwsze, usunięto w ten sposób winę (Pierwsza Księga Królewska 2:31). Gdy odpowiedzialność za przelaną niewinną krew spadła na tego, kto ją przelał, wina została zdjęta z Salomona i z domu jego ojca. Przypomina to, że jeśli urzędnik nie dopilnuje, by morderca odpowiedział za swoją zbrodnię, sam może zostać pociągnięty do odpowiedzialności, a przynajmniej naraża się na takie niebezpieczeństwo. Ci, którzy pragną, by ich dom był bezpieczny i trwały, muszą odsunąć od niego grzech.

Po drugie, zapewniono pokój Dawidowi (Pierwsza Księga Królewska 2:33). Nie chodzi tu o samego Dawida, lecz, jak Salomon wyjaśnia w następnych słowach, o pokój dla jego potomstwa, domu i tronu, który miał trwać na wieki dzięki Panu. Salomon zarazem tego życzył i miał nadzieję, że tak się stanie. Teraz, gdy wymierzono sprawiedliwość i odpowiedziano na wołanie o pomstę za przelaną krew, rządy miały się umocnić. W ten sposób spotkały się sprawiedliwość i pokój.

Gdy usunięto tak niespokojnego człowieka jak Joab, nastał pokój. Gdy niegodziwi zostają odsunięci od króla, jego tron umacnia się dzięki sprawiedliwości (Księga Przysłów 25:5). Salomon, życząc pokojowi swoim domowi i tronowi, zwraca się ku Bogu jako jego źródłu. Będzie to pokój od Pana, pokój od Pana na wieki. Niech sam Bóg pokoju obdarzy nas tym trwałym pokojem.