1 List Jana 2:20 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł dodaje otuchy wierzącym, do których pisze w niebezpiecznych czasach, gdy działali zwodziciele. Zapewnia ich, że wytrwają w tym okresie odstępstwa: „Macie namaszczenie od Świętego i wiecie wszystko”. Prawdziwi chrześcijanie są namaszczeni, a sama ich nazwa wskazuje na tę prawdę. Zostali namaszczeni olejem łaski, czyli otrzymali dary i duchową pomoc Ducha Świętego, który obdarza łaską.

Namaszczenie pochodzi od Świętego — od Ducha Świętego albo od Pana Chrystusa, którego nazwano „Świętym” (Objawienie Jana 3:7). Jezus Chrystus jest pełen chwały i świętości. Udziela darów Ducha, upodabnia do siebie swoich uczniów i strzeże ich w swojej sprawie. To namaszczenie działa też jak maść na oczy, która leczy wzrok i go wyostrza. Rozjaśnia i wzmacnia rozum, dzięki czemu wierzący poznają te sprawy dotyczące Chrystusa i Jego Ewangelii, zgodnie z obietnicą Jezusa (Ewangelia Jana 14:26). Chrystus nie obdarza wszystkich, którzy wyznają wiarę w Niego, w takim samym stopniu: niektórzy otrzymują obfitsze dary niż inni. Istnieje realne niebezpieczeństwo, że ci, którzy nie mają tego namaszczenia, oddalą się od Chrystusa tak bardzo, że staną się antychrystami — przeciwnikami osoby Chrystusa, Jego królestwa i chwały.

Apostoł wyjaśnia też, dlaczego do nich napisał. Nie pisze tak, jakby uważał, że nie znają prawdy: „Nie napisałem do was dlatego, że nie znacie prawdy” (Pierwszy List Jana 2:21). Nie mógłby wtedy tak ufnie mówić o ich wytrwałości ani cieszyć się z namaszczenia, które otrzymali z góry. Dobrze jest mieć dobre zdanie o współchrześcijanach, dopóki nie pojawią się wyraźne dowody świadczące o czymś innym. Rozsądne zaufanie do wierzących traktujących wiarę poważnie może ich umacniać i zachęcać do wierności.

Pisze do nich dlatego, że znają prawdę, a prawda jest w Jezusie i żadne kłamstwo do niej nie należy. Kto zna prawdę w jednej dziedzinie, łatwiej rozpoznaje to, co jej przeczy. Prawda i fałsz nie idą ze sobą w parze. Ci, którzy dobrze poznali chrześcijańską prawdę, są lepiej chronieni przed fałszywą nauką i zwiedzeniem. W religii nie ma miejsca na kłamstwo — ani w religii naturalnej, ani w religii objawionej. Apostołowie zdecydowanie odrzucali kłamstwo i pokazywali, że nie pasuje ono do ich nauczania. Gdyby szerzyli prawdę za pomocą fałszu, sami potępialiby swoje postępowanie. Jedną z cech wiary chrześcijańskiej jest jej zgodność zarówno z religią naturalną, która stanowi jej fundament, jak i z wiarą żydowską, która dała jej wczesne formy i zapowiedzi. Oszustwo i fałszywe twierdzenia są marnymi narzędziami do wspierania i szerzenia prawdy. W istocie lepiej byłoby, gdyby nigdy ich nie używano w sprawach religii. Skutki takich praktyk widać w niewierze naszych czasów. Ujawnianie dawnych oszustw przedstawianych jako „święte” skłoniło wiele osób ku ateizmowi i odrzuceniu religii. A jednak ci, którzy najwięcej pracowali i cierpieli dla chrześcijańskiego przesłania, powiedzieliby nam, że żadne kłamstwo nie należy do prawdy.

Apostoł oskarża teraz nowych zwodzicieli. To kłamcy, zaciekli wrogowie świętej prawdy. „Któż jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Chrystusem?” — pyta. Najbardziej szkodliwe kłamstwa, które ojciec kłamstwa rozsiewa na świecie, często dotyczą osoby Chrystusa. Nie ma tak świętej i tak dobrze potwierdzonej prawdy, której ktoś by nie zaprzeczył. O tym, że Jezus z Nazaretu jest Synem Bożym, świadczyły niebo, ziemia i piekło. Wydaje się, że w ramach strasznego sądu Bożego niektórzy ludzie zostają wydani na pastwę potężnych złudzeń.

Ci zwodziciele są też wrogami Boga, nie tylko Pana Chrystusa. „Antychrystem jest ten, kto zaprzecza Ojcu i Synowi” (Pierwszy List Jana 2:22). Kto sprzeciwia się Chrystusowi, odrzuca świadectwo Ojca i Jego pieczęć na Synu, bo Ojciec opieczętował Syna (Ewangelia Jana 6:27). Kto zaś odrzuca świadectwo Ojca o Jezusie Chrystusie, zaprzecza także temu, że Bóg jest Ojcem Pana Jezusa Chrystusa. W ten sposób porzuca poznanie Boga w Chrystusie, a wraz z nim całe objawienie Boga w Chrystusie, zwłaszcza przesłanie o tym, że Bóg w Chrystusie pojednał świat ze sobą. Dlatego apostoł słusznie mówi: „Kto zaprzecza Synowi, nie ma też Ojca” (Pierwszy List Jana 2:23). Nie zna prawdziwie Ojca, bo Syn objawił Go najpełniej. Nie ma też udziału w przychylności Ojca, Jego łasce ani zbawieniu, ponieważ nikt nie przychodzi do Ojca inaczej niż przez Syna. W niektórych rękopisach dodano jednak słowa: „Kto wyznaje Syna, ma także Ojca” (Pierwszy List Jana 2:23). Ojciec i Syn są ze sobą ściśle zjednoczeni, tak jak nierozłączne są ich nauczanie, poznanie i sprawy. Kto prawdziwie ma Syna, ma także Ojca. Ci, którzy trzymają się chrześcijańskiego przesłania, zachowują również światło i dobrodziejstwa religii naturalnej.

Dlatego apostoł wzywa wierzących, by trwali w nauce, którą otrzymali na początku: „Niech pozostanie w was to, co słyszeliście od początku” (Pierwszy List Jana 2:24). Prawda jest starsza od błędu. Prawdy o Chrystusie, przekazanej najpierw świętym, nie należy zamieniać na nowe idee. Apostołowie byli tak pewni tego, czego nauczali o Chrystusie i czego nauczyli się od Chrystusa, że po całym trudzie i cierpieniu nie porzucili tej nauki. Prawda chrześcijańska może się też szczycić swoim wiekiem, co dodaje jej wagi.

To wezwanie potwierdza wielka korzyść, jaką przyniesie trwanie przy pierwotnej wierze. Jeśli pozostanie w nich to, co słyszeli od początku, oni również pozostaną w Synu i w Ojcu (Pierwszy List Jana 2:24). Prawda o Chrystusie, która w nas trwa, oddziela nas od grzechu i jednoczy z Synem Bożym (Ewangelia Jana 15:3; Ewangelia Jana 15:4). Syn jest drogą i pośrednim ogniwem, przez które zostajemy zjednoczeni z Ojcem.

Jaką wartość powinniśmy więc przypisywać prawdzie Ewangelii? Ci, którzy się jej trzymają, mają zapewnioną obietnicę życia wiecznego. „Oto obietnica, którą On, czyli Bóg Ojciec (Ewangelia Jana 5:11), nam obiecał: życie wieczne” (Pierwszy List Jana 2:25). Obietnica Boga jest wielka, stosownie do Jego wielkości, mocy i dobroci. Chodzi o życie wieczne, które może dać tylko Bóg. Błogosławiony Bóg pokazuje, jak bardzo ceni swojego Syna i prawdę o Nim, gdy obiecuje życie wieczne tym, którzy trwają w tej prawdzie i pozostają pod jej wpływem, w jej świetle i mocy.

To wezwanie nabiera jeszcze większej wagi ze względu na cel listu apostoła. Pisze, by chronić wierzących przed ówczesnymi zwodzicielami: „Napisałem wam to o tych, którzy was zwodzą” (Pierwszy List Jana 2:26). Gdyby więc nie trwali przy tym, co usłyszeli od początku, jego pismo i trud poszłyby na marne. Powinniśmy uważać, aby listy apostolskie, a właściwie całe Pismo Boże, nie stały się dla nas bezużyteczne i bezowocne. „Napisałem mu wielkie rzeczy mojego Prawa i Ewangelii, a uznał je za coś obcego” (Księga Ozeasza 8:12).

Apostoł przypomina im także o duchowej pomocy, którą otrzymali z nieba: „Namaszczenie, które otrzymaliście od Niego, trwa w was” (Ewangelia Jana 2:27). Prawdziwi chrześcijanie otrzymują wewnętrzne potwierdzenie prawdy Bożej, którą przyjęli. Duch Święty wycisnął ją w ich umysłach i sercach. Jezusowi Panu przystoi mieć trwałe świadectwo w sercach swoich uczniów. To namaszczenie, czyli udzielanie łaski i darów szczerym uczniom, jest Bożą pieczęcią na prawdzie i nauczaniu Chrystusa, bo tylko Bóg może taką pieczęć przyłożyć. „Tym zaś, który umacnia nas wraz z wami w Chrystusie i namaścił nas, jest Bóg” (Drugi List do Koryntian 1:21).

To święte namaszczenie jest godne pochwały z kilku powodów. Po pierwsze, trwa. Olej nie wysycha tak szybko jak woda, a to namaszczenie „pozostaje w was” (Pierwszy List Jana 2:27). Boskie światło, które ma nas umacniać, musi być trwałe i niezawodne. Pokusy, pułapki i zwodnicze głosy wciąż się pojawiają, dlatego namaszczenie musi trwać. Po drugie, przewyższa ludzkie nauczanie: „Nie potrzebujecie, by ktokolwiek Was nauczał” (Pierwszy List Jana 2:27). Nie oznacza to, że namaszczenie naucza bez ustanowionej służby nauczycielskiej. Mogłoby tak być, gdyby Bóg zechciał, ale tak się nie dzieje, choć namaszczenie naucza lepiej niż my. Zanim otrzymaliście namaszczenie, to my Was nauczaliśmy, lecz teraz nasze nauczanie nie może się równać z tą wewnętrzną pomocą. „Któż naucza tak jak On?” (Księga Hioba 36:22). Boskie namaszczenie nie zastępuje nauczania pełniących służbę, ale je przewyższa.

Po trzecie, jest pewnym znakiem prawdy, a wszystko, czego uczy, jest prawdziwe: „To samo namaszczenie uczy was wszystkiego; jest prawdą, a nie kłamstwem” (Pierwszy List Jana 2:27). Duch Święty musi być Duchem prawdy, jak został nazwany (Ewangelia Jana 14:17). Dlatego światło i prowadzenie, których udziela, muszą być prawdziwe. Duch prawdy nie kłamie i uczy wszystkiego, co jest potrzebne w obecnej epoce Ewangelii, byśmy poznali Boga w Chrystusie i chwałę Ewangelii.

Po czwarte, namaszczenie ma moc zachowywania. Chroni tych, w których trwa, przed zwiedzeniem przez oszustów. „Trwajcie w Nim zgodnie z tym, czego was nauczyło” (Pierwszy List Jana 2:27). Uczy Was trwać w Chrystusie, a zarazem umacnia Was w tym trwaniu. Powściąga umysł i serce, abyście się od Niego nie odwrócili. „Bóg namaścił nas, opieczętował i dał Ducha jako zadatek w naszych sercach” (Drugi List do Koryntian 1:21–22).