1 List Jana 2:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment brzmi spokojnie i pewnie. Jan pisze do ojców i do młodych, a nie zachęca ich do zdobywania czegoś nowego, tylko przypomina o tym, co już należy do nich: „Piszę do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzi, że zwyciężyliście Złego”. Czasowniki są w czasie przeszłym dokonanym, więc poznanie i zwycięstwo zostają opisane jako rzeczy już dokonane. Warto też zauważyć, że ojcowie i młodzi to określenia odnoszące się do etapów życia, a w tekście nie ma tu żadnej oceny ich zasług. Ojcowie wiedzą z długiego doświadczenia, młodzi mają siłę do walki, a obie grupy zostają nazwane przez to, co już otrzymały. Taki obraz pokazuje wiarę jako grunt, na którym można stanąć, a nie jako nieustanne udowadnianie swojej wartości. Dla serca, które bywa zmęczone lub przytłoczone, ta myśl ma szczególną wagę. Gdy jest ciężko, łatwo uznać, że wszystko zależy od chwilowej siły i nastroju dnia. Jan wskazuje jednak na coś trwalszego: poznanie Boga i zwycięstwo nad złem zostają w tym liście zapisane jako prawda, z którą można żyć także wtedy, gdy uczucia są chwiejne.

W 1 Liście Jana 2:13 Jan zwraca się do dwóch grup: „ojców” i „młodych”. Nie musi to być ścisły podział według wieku; określenia mogą wskazywać na różne doświadczenia i miejsce we wspólnocie. Wspólnym punktem jest to, co Jan o nich mówi: poznali Tego, który jest od początku, i zwyciężyli Złego. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła tego zwycięstwa. Werset nie przedstawia młodych jako samowystarczalnych bohaterów, którzy własną siłą pokonali zło. Już wcześniej Jan łączy poznanie Boga z życiem według Jego przykazań, a zaraz potem wyjaśnia, że w wierzących trwa nauka Boża. Zwycięstwo ma więc związek z trwaniem przy Bogu i Jego prawdzie. Nie oznacza też, że wierzący nigdy nie upadają: Jan wcześniej mówi o Jezusie jako Rzeczniku dla tych, którzy zgrzeszą. „Poznaliście Tego, który jest od początku” wskazuje na trwałą relację z Bogiem, nie jedynie na posiadanie informacji o Nim. Jan nie przeciwstawia dojrzałości ojców energii młodych. Obie grupy opisuje przez odniesienie do Boga: poznanie Go i wierność, która nie daje Złemu ostatniego słowa.

Ten werset składa się z dwóch zdań, które mówią o różnych rzeczach. Ojcom Jan pisze, że poznali Tego, który jest od początku. Młodym pisze, że zwyciężyli Złego. Obie wypowiedzi są w czasie przeszłym, więc opisują to, co już się stało, a nie to, co dopiero ma się wydarzyć. Jan nie wiąże poznania Boga z wiekiem jako nagrodą. Jego słowa łączą oba etapy z tym samym źródłem, czyli z Chrystusem i Jego Słowem. Szerszy kontekst, w Pierwszym Liście Jana 2:14, dodaje, że młodzi są mocni, ponieważ nauka Boża trwa w nich. Zwycięstwo wypływa więc z trwania w tym, co zostało usłyszane od początku, a nie z samej młodzieńczej siły. Ktoś, kto od wielu lat chodzi na nabożeństwa, a mimo to czuje, że jego wiara stała się rutyną, może w tym fragmencie odnaleźć przypomnienie, że znajomość Boga ma swój początek i swoją ciągłość. Młody człowiek, który dopiero stawia czoło pokusie, słyszy, że zwycięstwo nie jest mu obce. Jan nie obiecuje, że każda walka skończy się szybko. Opisuje raczej Boga, który trwa. Źródłem poznania i zwycięstwa jest Ten, który był od początku.

W 1 Liście Jana 2:13 Jan zwraca się do „ojców” i „młodych”, mówiąc o dwóch wymiarach wiary. Ojcowie poznali Tego, który jest od początku: ich znajomość Boga ma głębię długiego trwania. Młodzi zwyciężyli Złego. Nie chodzi tu o obietnicę, że ominie ich zmaganie, lecz o zwycięstwo, które Jan wiąże z przynależnością do Boga. W następnym zdaniu dopowiada, że młodzi są mocni, bo trwa w nich nauka Boża. Te słowa nie układają wierzących w hierarchię zasług. Dojrzałość i siła należą do różnych odcinków wspólnej drogi, a ich źródłem nie jest samowystarczalność. Nieco wcześniej Jan przypomina, że grzechy zostają odpuszczone ze względu na imię Jezusa. Zwycięstwo nad Złym wyrasta więc z życia zwróconego ku Bogu, nie z przekonania o własnej bezbłędności. Można widzieć tu jedno drzewo: głęboko zakorzenione, a zarazem stawiające opór wichurze. Poznanie Boga nie zatrzymuje się w przeszłości, a walka młodych nie jest odłączona od tego, co trwa od początku. Jan pokazuje wspólnotę, w której wierność Boga podtrzymuje różne pokolenia, a zwycięstwo zaczyna się od trwania w Nim.