1 List Jana 1:5 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł wcześniej ukazał prawdę o Tym, który przynosi Ewangelię, i Jego wartość. Teraz przekazuje od Niego wieść, która wymaga szczerego namysłu i uważnego zbadania samego siebie od wszystkich, którzy wyznają wiarę i twierdzą, że przyjmują tę wspaniałą Ewangelię.

Wieść pochodzi od Pana Jezusa, Syna Bożego: „Oto wieść, którą usłyszeliśmy od Niego i którą wam ogłaszamy” (Pierwszy List Jana 1:5). Jezus posłał apostołów, a ponieważ we wcześniejszych wersetach mowa przede wszystkim o Nim, zaimek „Niego” odnosi się do Jezusa. Apostołowie i inni słudzy Ewangelii są posłańcami Chrystusa, a ich największym zaszczytem jest przekazywać światu i wspólnotom Jego zamysł i słowa. Pan Jezus postanowił przekazać nam swoje orędzie przez ludzi podobnych do nas. Okazuje słabym ludzkim naczyniom zaszczyt, powierzając im swój skarb.

Apostołowie chętnie przekazywali dalej to, co usłyszeli. Wieść pochodząca od Słowa życia, odwiecznego Słowa, powinna być przyjmowana z radością. Brzmi ona tak: „Bóg jest światłością i nie ma w Nim żadnej ciemności” (Pierwszy List Jana 1:5). Mówi o wielkości, pięknie, czystości, mądrości, świętości i chwale Boga. Ukazuje też pełnię Jego doskonałości: nie ma w Nim żadnej skazy ani domieszki zła, nie podlega zmianom ani rozkładowi.

Słowa te wskazują szczególnie na moralną doskonałość Boga, świętość Jego natury i woli, którą mamy naśladować i która powinna kształtować nasze życie w wierze. Obejmują Jego czystą świętość, przenikliwą wiedzę, zwłaszcza o ludzkim sercu, oraz Jego święty gniew wobec grzechu i niesprawiedliwości, który płonie z wielką mocą. W tym pogrążonym w ciemności świecie słuszne jest ukazywanie wielkiego Boga jako doskonałej światłości. Pan Jezus objawia imię i naturę niewidzialnego Boga lepiej niż ktokolwiek inny. „Jednorodzony Syn, który jest przy Ojcu, objawił Go” (Ewangelia Jana 1:18).

Jednym z najwspanialszych darów chrześcijańskiego objawienia jest to, że przedstawia ono błogosławionego Boga w sposób najwznioślejszy i najbardziej stosowny. Obraz ten zgadza się z tym, co może poznać rozum, z wielkością otaczających nas dzieł oraz z naturą Tego, który rządzi światem i go sądzi. Czy można znaleźć lepsze podsumowanie wszelkiej świętej doskonałości niż słowa: „Bóg jest światłością i nie ma w Nim żadnej ciemności” (Pierwszy List Jana 1:5)?

Z tej wieści wynika poważne ostrzeżenie dla wszystkich, którzy wyznają wiarę. Jeśli mówimy, że trwamy we wspólnocie z Bogiem, a zarazem żyjemy w ciemności, kłamiemy i nie postępujemy zgodnie z prawdą. W Piśmie Świętym „chodzić” oznacza całe życie człowieka. Chodzenie w ciemności to życie w niewiedzy, błędzie i grzechu, wbrew jasnemu nauczaniu naszej świętej wiary.

Niektórzy mogą opowiadać o głębokich przeżyciach religijnych i twierdzić, że cieszą się wspólnotą z Bogiem, a jednocześnie prowadzić niemoralne i nieczyste życie. Apostoł mówi wprost, że tacy ludzie kłamią. Okłamują Boga, bo Bóg nie obcuje w niebiańskiej wspólnocie z sercami nieświętymi. „Jaka wspólnota może łączyć światłość z ciemnością?”. Kłamią też o sobie, bo nie mają prawdziwego przystępu do Boga ani rzeczywistej więzi z Nim. Ich słowa są fałszywe, a życie dowodzi, że ich twierdzenia są nieprawdziwe.

Jeśli jednak chodzimy w światłości, mamy wspólnotę ze sobą nawzajem, a krew Jezusa Chrystusa, Jego Syna, oczyszcza nas z każdego grzechu. Bóg jest odwieczną światłością, a Chrystus, Pośrednik, przynosi tę światłość światu. Wiara chrześcijańska jest wielkim światłem, które jaśnieje w naszym świecie. Życie zgodne z tym światłem, zarówno w sercu, jak i w postępowaniu, świadczy o prawdziwej wspólnocie z Bogiem. Tacy ludzie pokazują, że znają Boga, przyjęli Jego Ducha i noszą w duszy Jego obraz.

Łączy nas wtedy wspólnota z innymi wierzącymi i z samym Bogiem, który obdarza nas swoimi błogosławionymi darami. Jednym z nich jest to, że krew, czyli śmierć Jego Syna, zostaje nam przypisana. „Krew Jezusa Chrystusa, Jego Syna, oczyszcza nas z każdego grzechu” (Pierwszy List Jana 1:7). Odwieczny Syn stał się Jezusem Chrystusem, przyjmując ciało i krew. Przelał za nas krew i umarł, aby obmyć nas z grzechów własną krwią. Jego krew usuwa winę każdego grzechu: zarówno grzechu pierworodnego, jak i grzechów popełnionych przez nas osobiście. Dzięki temu stajemy przed Bogiem jako sprawiedliwi. Co więcej, Jego krew przynosi świętą pomoc, dzięki której grzech jest coraz bardziej przezwyciężany, aż zostanie całkowicie usunięty (List do Galatów 3:13–14).