1 List Jana 1:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset ma w sobie coś bardzo osobistego. Autor nie opisuje tu zebrania ludzi ani wspólnoty ułożonej według zasad, lecz dzieli się tym, co sam ujrzał i usłyszał. Świadectwo rodzi zaproszenie: „abyście i wy mieli współuczestnictwo z nami”. Następne zdanie wyjaśnia, czym to współuczestnictwo jest, i wskazuje wprost na relację z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem. Więź między ludźmi nie jest więc celem samym w sobie, choć zostaje zakorzeniona w czymś znacznie większym niż ludzka sympatia. Dla kogoś, kto dźwiga samotność, ta myśl nabiera szczególnej wagi. Bliskość, której pragniemy od ludzi, sięga tu głębiej, bo ma swoje źródło w Bogu, który sam chce być z nami w relacji. Wspólnota w rodzinie, w parafii czy w zborze nie zastępuje tej więzi, lecz wyrasta z niej jak owoc z korzenia. Werset nie obiecuje, że każda relacja będzie łatwa, ale pokazuje, że fundament ostatecznie nie zależy wyłącznie od naszych sił. Gdy ktoś szuka miejsca, w którym można być blisko, ta prawda daje spokój, bo bliskość zaczyna się w Bogu, a nie w naszych wysiłkach.

W 1 Liście Jana 1:3 świadectwo o Jezusie nie jest przekazane wyłącznie po to, by dostarczyć informacji. Jan pisze o tym, co świadkowie ujrzeli i usłyszeli, aby inni mogli wejść z nimi we współuczestnictwo. Nie chodzi jednak tylko o przynależność do tej samej grupy. Apostoł wyjaśnia, że wspólnota świadków oznacza zarazem wspólnotę z Ojcem i Jego Synem, Jezusem Chrystusem. W kontekście początku listu to świadectwo dotyczy Słowa życia, które się objawiło i zostało poznane przez świadków. Właśnie dlatego chrześcijańska wiara łączy treść z relacją: przekazuje prawdę o Jezusie i włącza w więź, której źródłem jest Bóg. Współuczestnictwo nie oznacza więc jedynie zgody na pewne twierdzenia ani samej bliskości między ludźmi. Ma podstawę w tym, co zostało objawione w Chrystusie. Dalsze wersety pokazują, że takiej więzi nie da się oddzielić od życia zgodnego z prawdą. Wspólnota z Bogiem i wspólnota między wierzącymi są ze sobą powiązane, lecz żadna z nich nie zastępuje świadectwa o Jezusie. Jan przedstawia je jako zaproszenie do udziału w życiu, które pochodzi od Ojca i zostało objawione w Synu.

Pierwsze zdanie tego wersetu brzmi jak prosta informacja, ale zawiera całą logikę wspólnoty. Autorzy listu mówią, że oznajmiają to, co ujrzeli i usłyszeli. Świadectwo jest więc podstawą wspólnego życia, a nie jego dodatkiem. W praktyce wygląda to skromnie. Ktoś w małej grupie parafialnej nie układa własnej nauki, tylko wraca do tego, co wszyscy przyjęli jako prawdę o Jezusie, i według tego kształtuje relacje z innymi. Spotkanie przy stole, rozmowa po nabożeństwie czy wspólna modlitwa mają wtedy mocny grunt, bo opierają się na wierze w to, co zostało objawione. Tekst podaje też cel przekazu: „abyście i wy mieli współuczestnictwo z nami”. Zaraz potem wyjaśnia, czym to współuczestnictwo jest: mieć je „z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem”. Ludzka wspólnota nie jest więc celem sama w sobie. Prowadzi do relacji z Bogiem i dopiero w niej znajduje pełny sens. Autorzy mówią tu „my”, a adresatów nazywają „wami”. Świadkowie nie stoją ponad słuchaczami, lecz dzielą z nimi ten sam dar. Taka wspólnota w otrzymanej wierze może łagodzić rywalizację i zazdrość, bo nikt nie jest w niej właścicielem prawdy. Najmocniejsza wspólnota rodzi się więc nie z tego, co ludzie sami sobie dają, lecz z tego, co razem usłyszeli i razem przyjmują.

W 1 Liście Jana 1:3 Jan pokazuje, że wiara rodzi się z przekazanego świadectwa. Apostołowie mówią o tym, co usłyszeli i zobaczyli: życie objawione w Jezusie nie jest ideą ani daleką obietnicą, lecz rzeczywistością, której byli świadkami. Ich słowa otwierają innym drogę do współuczestnictwa. To współuczestnictwo ma głębię większą niż przynależność do wspólnoty. Obejmuje więź z Ojcem i Jego Synem, a zarazem łączy wierzących ze sobą. Życie wieczne, które było u Ojca i zostało objawione, już teraz staje się życiem dzielonym. Nie jest prywatnym skarbem zamkniętym w jednej osobie. Można widzieć tu światło przekazywane dalej: nie po to, by świadek stał się jego źródłem, lecz by wskazał na Boga. W dalszych słowach listu wspólnota z Bogiem łączy się z chodzeniem w światłości i wzajemną więzią. Świadectwo o Jezusie nie odrywa więc od codzienności. Nadaje jej kierunek ku temu, co trwa. Radość, o której Jan wspomina w następnym wersecie, wyrasta właśnie z tej wspólnej więzi: z życia, które pochodzi od Boga i nie kończy się na śmierci.