1 List Jana 1:2 – znaczenie i zastosowanie

W Pierwszym Liście Jana 1:2 życie nie jest opisane jako pojęcie ani wniosek z rozważań, lecz jako coś, co się pokazało. Autor mówi: „bo życie objawiło się”, a w poprzednim wersecie wspomina też, że słyszeli i dotykali. Ta cielesna konkretność jest dla mnie szczególnie bliska, bo uczucia również rodzą się z tego, co realnie spotkało człowieka, zanim zdążymy je nazwać. Świadectwo, o którym mowa, wyrasta z przeżycia: „my je widzieliśmy, o nim świadczymy”. Słowa nie są tu obowiązkiem do wykonania, lecz dzieleniem się tym, co zostało zobaczone z bliska. Taka mowa ma w sobie ciepło, bo nie próbuje nikogo przekonywać siłą argumentu. Najbardziej poruszające wydaje mi się zdanie o życiu wiecznym, które „było w Ojcu, a nam zostało objawione”. Wieczność nie zostaje tu odłożona na odległą przyszłość. Wchodzi w ludzkie doświadczenie, w spotkanie, które można zobaczyć, usłyszeć i dotknąć. Serce, które tęskni, boi się albo żałuje, może w tym fragmencie odnaleźć Boga, który przyszedł blisko.

W 1 Liście Jana 1:2 pojawia się ważne rozróżnienie: życie wieczne nie jest tu jedynie obietnicą przyszłości ani abstrakcyjną ideą. „Życie objawiło się” — stało się dostępne poznaniu świadków, którzy widzieli je i teraz o nim mówią. Werset nie przedstawia ich świadectwa jako rozważań o czymś niewidzialnym, lecz wiąże głoszenie z tym, co zostało im ukazane. Autor zarazem wskazuje źródło tego życia: było ono „w Ojcu”, a następnie zostało objawione. Nie chodzi więc o życie, które ludzie sami wytworzyli lub zdobyli własnym wysiłkiem. Jego pochodzenie jest w Bogu, a poznanie — dzięki objawieniu. W następnym wersecie świadectwo zostaje powiązane z Jezusem Chrystusem i współuczestnictwem z Ojcem oraz Synem. Ten kontekst pozwala odczytać „życie” nie jako samą biologiczną egzystencję, lecz jako życie Boga objawione w Chrystusie. To rozróżnienie nadaje świadectwu Jana szczególną wagę: nie przekazuje on prywatnej teorii o wieczności, ale ogłasza to, co zostało objawione. Wiara wyrasta tu ze spotkania z Bożym działaniem i z przekazu świadków, nie z ludzkiego domysłu.

Pierwsze słowa tego fragmentu mówią, że życie się objawiło. Nie zaczynają się od pytania, jak je zorganizować, lecz od tego, co zostało zobaczone. Autor należy do tych, którzy widzieli i słyszeli, dlatego ich świadectwo ma konkretną podstawę. Warto zwrócić uwagę na kolejność. Najpierw jest objawienie, potem świadectwo, a dopiero na końcu głoszenie. Życie wieczne jest opisane jako to, które „było w Ojcu”, a następnie „zostało objawione”. Nie jest więc wytworem ludzkiego wysiłku ani pomysłem, który trzeba wymyślić. Pochodzi od Boga i ukazało się w Jezusie Chrystusie. Dla codziennego życia wynika z tego proste rozróżnienie. Świadectwo wyrasta z tego, co naprawdę się widziało. Ktoś, kto w trudnym czasie doświadczył pokoju, może o nim mówić bez udawania, bo ma w tym swoją historię. Mówi z tego, co zostało mu dane, a nie z tego, co sam sobie obiecał. Ten werset nie zapewnia, że każdy dzień będzie jasny ani łatwy. Pokazuje raczej, że źródło życia leży poza ludzkimi siłami. Zanim pojawi się jakiekolwiek świadectwo, wcześniej jest to, co zostało objawione.

Jan nie przedstawia życia wiecznego jako odległej obietnicy, dostępnej dopiero po śmierci. Pisze, że życie „objawiło się”: to, co było u Ojca, stało się poznawalne i spotykalne. Sąsiednie zdanie mówi o Słowie życia, które świadkowie słyszeli, widzieli i dotykali; dalej Jan łączy to świadectwo z Jezusem Chrystusem. Wieczność nie zostaje tu sprowadzona do pojęcia. Objawia się w osobie. Warto zauważyć, jak mocno świadectwo zakorzenia się w doświadczeniu: „My je widzieliśmy”. Jan nie opisuje własnego wglądu w ukryte tajemnice Boga, lecz przekazuje to, co zostało mu objawione. Wiara chrześcijańska wyrasta z przyjęcia tej nowiny i z więzi, do której ona zaprasza: wspólnoty z Ojcem i Synem, dzielonej także z innymi. To spojrzenie nadaje ciężar zwyczajnym chwilom. Życie wieczne nie oznacza ucieczki od doczesności, skoro zostało objawione pośród ludzi, w historii i bliskości. Jest darem pochodzącym od Ojca, który już teraz otwiera relację z Nim. Jan głosi nie samą myśl o nieśmiertelności, lecz życie, które można poznać przez Chrystusa i dzielić we wspólnocie.