1 List Jana 1:4 – znaczenie i zastosowanie

Werset „Piszemy to w tym celu, aby nasza radość była pełna.” stoi tuż po słowach o tym, co świadkowie widzieli, słyszeli i dotykali. Radość pojawia się tu jako owoc wspólnoty z Ojcem i z Jego Synem, Jezusem Chrystusem, do której prowadzi objawione życie. Jest więc odpowiedzią na to, co zostało dane, a nie nastrojem, który trzeba sobie wywołać. Słowo „pełna” ma swoją wagę. Ten sam list mówi otwarcie o ciemności, o grzechu i o kłamstwie, które człowiek potrafi sobie wmawiać, więc nie obiecuje życia bez cienia. Radość dopełniona wydaje się rosnąć właśnie tam, gdzie prawda zostaje wypowiedziana, a światło nie jest udawane. Pisanie tych słów ma także wymiar wspólnotowy. Słowo „nasza” stoi tu w liczbie mnogiej, a ten, kto pisze, chce, by inni mieli współuczestnictwo, które sam otrzymał. Radość wychodzi zatem poza osobę, która ją przeżywa, i wiąże ludzi ze sobą, tak że żaden z nich nie musi przechodzić przez swoje doświadczenie w pojedynkę. Taka wspólnota nie usuwa trudnych chwil, ale sprawia, że nie zostają one zamknięte w samotności.

„Piszemy to w tym celu, aby nasza radość była pełna” — zdanie z 1 Listu Jana 1:4 podsumowuje zamysł wcześniejszego świadectwa. Autorzy oznajmiają to, co usłyszeli i zobaczyli w odniesieniu do Słowa życia, aby odbiorcy mieli z nimi współuczestnictwo: więź obejmującą także Ojca i Jego Syna, Jezusa Chrystusa. Radość nie jest więc dodatkiem do przekazu ani obietnicą nieustannego dobrego samopoczucia. Wyrasta ze wspólnoty zakorzenionej w tym, co zostało objawione. Ważne jest też sformułowanie „nasza radość”. Współuczestnictwo nie oznacza prywatnego przeżycia oderwanego od innych: łączy tych, którzy przekazują świadectwo, z tymi, którzy je przyjmują. Radość staje się pełna, gdy wiara nie zamyka człowieka w samotnym przekonaniu, lecz wprowadza go w relację z Bogiem i wspólnotą. Najbliższe wersety dopowiadają, że ta więź nie polega na samych deklaracjach. Bóg jest światłością, a chodzenie w światłości wiąże się ze współuczestnictwem i oczyszczeniem z grzechu. Pełna radość Jana nie jest zatem ucieczką od prawdy o ludzkim życiu, lecz owocem życia w prawdzie i więzi, którą niesie wieść o Chrystusie.

Ten krótki wers mówi o celu pisania. Jan nie pisze wyłącznie po to, by przekazać wiedzę, lecz by radość była pełna. Ta radość wyrasta z tego, co wcześniej zapowiedział: ze wspólnoty z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem (1 List Jana 1:3). Pełnia nie oznacza więc, że wszystko układa się po myśli. Warto zauważyć, że wers 4 stoi tuż przed słowami o świetle (1 List Jana 1:5-7). Jan łączy radość z życiem w światłości. Nie opisuje jej jako nastroju, który trzeba wytworzyć. Mówi o relacji, w której nic nie jest ukryte przed Bogiem, a krew Jezusa oczyszcza z grzechu. Ktoś, kto udaje, że grzechu nie ma, zamyka się w małej i samotnej przestrzeni. Ktoś, kto mówi prawdę o swoich upadkach i przynosi je do światła, może zaznać pokoju, który nie zależy od tego, jak minął dzień. Wers 4 nie obiecuje braku trudności. Wskazuje źródło radości, które nie opiera się na okolicznościach. Ta radość nie jest ozdobą wiary. Jest jej owocem, który rośnie w prawdzie, we wspólnocie i w światłości, a nie w udawaniu, że wszystko jest w porządku.

W 1 Liście Jana 1:4 zdanie „Piszemy to w tym celu, aby nasza radość była pełna” wyrasta z tego, co Jan właśnie oznajmił: świadectwa o Słowie życia, które uczniowie widzieli i którego dotykali. Ich radość ma źródło w życiu objawionym w Jezusie i w więzi, do której zapraszani są inni: we współuczestnictwie z apostołami, Ojcem i Jego Synem. To radość, która nie zamyka się w prywatnym przeżyciu. Przypomina światło wspólnego stołu: każdy widzi je z własnego miejsca, a jednak światło nie należy tylko do jednej osoby. Wiara przekazywana dalej nie odbiera radości tym, którzy ją niosą; jej pełnia wiąże się z tym, że inni także mogą wejść w tę wspólnotę. Jan nie obiecuje, że życie wierzących będzie wolne od smutku. W dalszych słowach mówi o chodzeniu w światłości, wzajemnym współuczestnictwie i oczyszczeniu z grzechu. Radość pozostaje więc zakorzeniona w prawdzie o Bogu i w łasce, która pozwala trwać razem przed Nim. Jej pełnia jest wspólna, bo życie wieczne objawione w Chrystusie nie jest skarbem przeznaczonym dla samotności.