1 List do Koryntian 9:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset ma ton pytania zadanego ze spokojną pewnością. Apostoł Paweł broni się przed tymi, którzy go potępiają (1 List do Koryntian 9:3), i w tej obronie wskazuje na coś, co dla wspólnoty wydaje się oczywiste. Pytanie zakłada, że towarzyszenie w drodze wiary, także w postaci „siostry”, jest uprawnione i nie wymaga osobnego usprawiedliwienia. Słowo „siostra” wprowadza do tego fragmentu ciepło, które łagodzi jego prawniczy ton. Ważne jest też to, kogo Paweł wymienia. Według tych słów pozostali apostołowie, bracia Pańscy i Kefas także tak postępują, a Paweł odwołuje się właśnie do ich praktyki, a nie do prywatnego przywileju. Jego argument opiera się na wspólnym doświadczeniu ludzi, którzy niosą posługę razem, a nie na samotnym przekonaniu. Najbardziej poruszające jest jednak to, jak Paweł mówi o swoim prawie. Robi to jasno i bez pretensji, jakby nie chciał, aby obrona zamieniła się w gorycz. Werset pokazuje, że można pamiętać o słusznych prawach i jednocześnie zachować łagodność wobec tych, z którymi żyje się i pracuje.

W 1 Liście do Koryntian 9:5 Paweł pyta, czy jemu i jego współpracownikom nie przysługuje prawo zabierania w podróż „kobiety – siostry”. Chodzi o chrześcijańską żonę, nie o dowolną towarzyszkę. „Siostra” określa tu przynależność do wspólnoty wiary. Paweł przywołuje przykład innych apostołów, braci Jezusa i Kefasa, czyli Piotra. Kluczowe rozróżnienie dotyczy prawa i obowiązku. Paweł nie nakazuje apostołom zakładać rodzin ani nie twierdzi, że każdy musi prowadzić taki sam tryb życia. Broni prawa do korzystania ze wsparcia, podobnie jak w poprzednim wersecie mówi o prawie do jedzenia i picia, a w następnym wspomina o sobie i Barnabie, którzy pracują zarobkowo. Przykłady pokazują, że służba apostolska nie wyklucza utrzymania rodziny ani przyjęcia pomocy. Pytanie ma więc charakter argumentu w szerszej obronie apostolskich uprawnień. Nie rozstrzyga samo w sobie, jak każdy głoszący powinien korzystać z tych praw. Uczy natomiast, że rezygnacja z przysługującego prawa może być wyborem służącym innym, a nie dowodem, że tego prawa nigdy nie było.

W Pierwszym Liście do Koryntian 9:5 Paweł wylicza przywileje, z których mógłby korzystać: jedzenie, picie i prawo do utrzymania ze strony tych, którym służy. Na tym tle pada pytanie: „Czyż nie wolno nam brać ze sobą kobiety – siostry, podobnie jak to czynią pozostali apostołowie oraz bracia Pańscy i Kefas?” Werset mówi tylko tyle, że pozostali apostołowie tak postępowali. Nie opisuje szczegółów ich życia ani nie tłumaczy, jak należy to rozumieć dziś. Paweł odwołuje się do praktyki, którą znano, i pokazuje, że jego prośba nie wykracza poza to, co przyjęte. Najbardziej praktyczne jest zdanie, które łatwo przeoczyć. Służba, która oddaje czas i siły, potrzebuje codziennego zaplecza. Podróż, posiłek, nocleg i pomoc bliskiej osoby przy pracy kosztują. Paweł nie wstydzi się mówić o tych kosztach otwarcie, bo wspólnota nie utrzymuje posługi z powietrza. Warto zauważyć, że apostoł pyta, a nie nakazuje. Jego obrona opiera się na uczciwości wobec praktyki i wolności, nie na presji. Pokazuje, że prawo do wsparcia może iść w parze z gotowością do rozliczania się z tego, co się otrzymało.

Pawłowi nie chodzi tu o przywilej oderwany od służby, lecz o prawo, które przysługuje także innym apostołom. Wymienia Kefasa, braci Pańskich i pozostałych apostołów, którzy mogą podróżować z wierzącą kobietą, najpewniej żoną, i korzystać z utrzymania. To część jego obrony wobec tych, którzy go oskarżają: jego apostolstwo nie odbiera mu praw, o których mówi w tym rozdziale. Werset odsłania zwyczajną, cielesną stronę powołania. Wędrowanie, głoszenie Ewangelii i troska o wspólnoty nie dzieją się poza codziennym życiem. Apostołowie mają więzi, potrzeby i prawo przyjmować wsparcie. Wiara nie wymaga udawania, że człowiek nie potrzebuje jedzenia, odpoczynku ani bliskości drugiej osoby. Kobieta nazwana „siostrą” należy do wspólnoty wiary, a jej obecność nie jest przedstawiona jako przeszkoda w misji. W tym krótkim pytaniu pobrzmiewa uznanie dla wspólnej drogi, w której służba Bogu nie przekreśla ludzkich więzi. Paweł przywołuje praktykę innych, by pokazać, że takie prawo jest rzeczywiste; sam może z niego nie korzystać, lecz jego wyrzeczenie nie czyni tego prawa niewłaściwym. Powściągliwość jednego nie ustanawia miary dla wszystkich.