1 List do Koryntian 9:4 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie z 1 Listu do Koryntian 9:4 brzmi: „Czyż nie mamy prawa skorzystać z jedzenia i picia?” Paweł nie pyta z żalem ani z prośbą. Pisze w obronie wobec tych, którzy kwestionowali jego prawo do utrzymania ze strony wspólnoty. Zdanie ma w sobie spokój kogoś, kto nie wstydzi się własnych potrzeb. Apostoł mówi w liczbie mnogiej, „mamy”, więc pytanie dotyczy nie tylko jego osoby, ale także innych głosicieli Ewangelii. Sam wers nie opisuje jeszcze, w jaki sposób to prawo ma być realizowane. Dalsze słowa rozdziału, w których Paweł przywołuje żołnierza, winnicę i pasterza, rozwijają ten wątek. Ten werset zatrzymuje się natomiast przy czymś bardzo prostym, przy prawie do chleba i wody, czyli przy zwyczajnej trosce o ciało. Bywa, że człowiek, który czegoś potrzebuje, zaczyna przepraszać za swoją potrzebę, jakby samo pragnienie bycia nakarmionym było dowodem słabości. Paweł tego nie czyni. Nie robi z własnego utrzymania ciężaru do ukrywania, ale też nie udaje, że go nie potrzebuje. Taka jasność pokazuje, że codzienne jedzenie i picie nie jest czymś gorszym od służby, lecz jej zwykłą częścią. W tym krótkim pytaniu widać, że potrzeby ciała mogą być przyjęte bez wstydu, a służba i codzienność nie muszą się wykluczać.

Pytanie „Czyż nie mamy prawa skorzystać z jedzenia i picia?” jest częścią obrony Pawła przed tymi, którzy go potępiają. Nie chodzi przede wszystkim o menu apostołów, lecz o ich prawo do materialnego utrzymania podczas służby. Liczba mnoga „mamy” obejmuje Pawła i jego współpracowników, a dalszy tok argumentu wymienia innych apostołów, Barnabę oraz Kefasa. Jedzenie i picie stają się tu konkretnym obrazem codziennego wsparcia. Kluczowe rozróżnienie dotyczy prawa i sposobu korzystania z niego. Paweł pyta o uprawnienie: czy apostoł może przyjąć środki potrzebne do życia? Nie twierdzi, że każdemu należy się dowolny poziom wygody ani że służba zwalnia z odpowiedzialności. W kolejnych wersetach odwołuje się do przykładów żołnierza, rolnika i pasterza: ludzie wykonujący pracę korzystają z jej owoców. Werset stwierdza więc zasadę, nie opisuje jeszcze wszystkich decyzji Pawła dotyczących własnego utrzymania. To ważne dla lektury całego rozdziału: rezygnacja z przysługującego prawa nie dowodzi, że prawo nie istnieje. W sporze o wiarygodność apostoła Paweł najpierw jasno nazywa to, co uważa za uzasadnione.

Pytanie z 1 Listu do Koryntian 9:4 brzmi prosto, a jednak wiele mówi: „Czyż nie mamy prawa skorzystać z jedzenia i picia?”. Apostoł nie ukrywa, że potrzebuje pożywienia. Dla niego codzienne potrzeby nie są tematem wstydliwym ani drugorzędnym. Stoją obok służby. Kontekst pomaga zobaczyć, o co chodzi. Paweł w tym rozdziale mówi o swoich prawach i porównuje je do sytuacji znanych każdemu: żołnierz nie służy na własny koszt, właściciel winnicy je jej owoce, a pasterz posila się mlekiem z trzody. Obraz jest jasny. Kto pracuje dla innych, może z tej pracy żyć. Stąd wynika praktyczny wniosek. Potrzeby ciała nie są czymś, co trzeba udawać, że nie istnieje. Jedzenie i picie należą do zwykłej sprawiedliwości wobec tych, którzy się trudzą. Nie trzeba przepraszać za to, że ktoś je chleb po dniu pracy. Wiara nie wymaga od człowieka, by przestał być głodny. Pytanie nie mówi jednak, jak z tego prawa korzystać. Zostawia tę decyzję otwartą, a to już wymaga osobnej roztropności i uczciwości wobec siebie oraz wspólnoty. Dlatego zwykły posiłek bywa miejscem, w którym widać, że troska o ciało i służba dla innych mogą iść razem.

„Czyż nie mamy prawa skorzystać z jedzenia i picia?” Paweł stawia to pytanie, broniąc prawa apostołów do utrzymania związanego ze służbą. Wcześniej przypomina Koryntianom o swoim apostolstwie, a zaraz potem wskazuje, że inni apostołowie korzystają z podobnego prawa. Nie chodzi więc o obietnicę dostatku ani o żądanie przywileju dla każdego, lecz o uznanie, że troska o głosicieli Ewangelii jest słuszna. Jedzenie i picie należą do zwyczajnych potrzeb ciała. W tym obrazie widać, że służba Bogu nie odrywa człowieka od codzienności: ktoś, kto poświęca siły wspólnocie, nadal potrzebuje chleba i miejsca przy stole. Paweł nie przedstawia tej potrzeby jako wstydu ani braku wiary. Prawo może być przysługujące, a jednak z różnych powodów z niego nie korzystać. W kolejnych słowach Paweł mówi o pracy zarobkowej swojej i Barnaby, co pokazuje, że sama możliwość utrzymania nie rozstrzyga jeszcze, jak należy postąpić. Ten werset przypomina o godności zwykłych potrzeb i o odpowiedzialności wspólnoty wobec tych, którzy jej służą.