1 List do Koryntian 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zadaje w tym fragmencie cztery pytania jedno po drugim, a ich rytm brzmi jak człowiek, który musi bronić się przed tymi, którzy go oceniają. Zanim pojawi się odpowiedź, słychać w nich zmęczenie i potrzebę uznania. Apostoł nie odpowiada na zarzuty wywodem o swoich prawach, lecz wskazuje na ludzi, którzy zawdzięczają mu wiarę w Koryncie. Dla nich jest „pieczęcią” jego posługi, czyli dowodem, że została wykonana naprawdę. Warto zauważyć, że jego wartość nie wynika z tytułów ani z pozycji wśród innych. Ukazuje się w relacjach, które wyrosły z jego pracy, w konkretnych wspólnotach i w konkretnych twarzach. Takie świadectwo bywa cichsze niż słowa obrony, a jednak bardziej wiarygodne. Paweł potrafi mówić o sobie z godnością, bo wie, gdzie zostały zasiane owoce jego służby. Bolesne bywa to, że ludzkie oceny często przesłaniają to, co już się wydarzyło. Pytania w 1 Liście do Koryntian 9:1 pokazują, że Paweł też musiał się z tym mierzyć. Jego obrona nie kończy rozmowy o niesprawiedliwości, a pozwala usłyszeć, że źródłem jego pewności jest Pan, którego widział i któremu służy.

W 1 Liście do Koryntian 9:1 Paweł stawia cztery pytania, ale nie szuka informacji. Broni swojego apostolstwa przed tymi, którzy je podważają. Każde pytanie wskazuje na inny wymiar tej obrony: wolność, powołanie, spotkanie ze zmartwychwstałym Jezusem i więź z koryncką wspólnotą. Kluczowe rozróżnienie dotyczy samego apostolstwa i jego widocznego potwierdzenia. Paweł nie opiera argumentu wyłącznie na własnym tytule. Przypomina, że widział Jezusa, a w następnym wersecie nazywa wierzących w Koryncie „pieczęcią” swojego apostolstwa. Wspólnota jest więc znakiem, że jego posługa przyniosła owoc w Chrystusie. Nie oznacza to, że jej istnienie samo rozstrzyga każdą sporną kwestię; w tym miejscu stanowi konkretny argument wobec krytyków. Wolność Pawła łączy się z tematem praw, rozwijanym zaraz potem: pyta, czy apostołowie mogą korzystać z jedzenia i picia oraz podróżować z żonami. Fragment pokazuje zatem, że jego obrona nie jest oderwana od praktyki posługi. Apostolska godność i prawo do utrzymania należą do tej samej argumentacji, choć Paweł później rozważa, jak z tych praw korzystać.

Paweł zadaje cztery pytania, a każde z nich oczekuje odpowiedzi „tak”. Czyż nie jestem wolny? Czy nie jestem apostołem? Czyż nie widziałem Jezusa, naszego Pana? To nie jest zwykłe chwalenie się tytułem. Apostoł musi mieć za sobą konkretną służbę, a Paweł wskazuje na ludzi, którzy w Koryntie uwierzyli. Najmocniej porusza ostatnie pytanie: „Czyż nie jesteście moim dziełem w Chrystusie?”. Paweł nie opiera swojej wiarygodności na dokumentach ani na pięknych słowach. Odwołuje się do owoców swojej pracy. W kolejnym wersecie nazwie wspólnotę „pieczęcią” swojego apostołowania. To mocny obraz: autorytet zostaje potwierdzony przez życie, które wyrosło z jego posługi. Warto też zauważyć, że pytania dotyczą wolności i prawa, a nie tylko godności. Paweł broni się przed tymi, którzy go potępiają, i robi to spokojnie, bez gniewu. Jego obrona opiera się na faktach jego służby. Fragment mówi o apostole, dlatego nie należy go od razu przykładać do każdego wierzącego w ten sam sposób. Pokazuje jednak, że wierność Chrystusowi bywa oceniana po tym, co z niej wyrasta w ludziach.

W 1 Liście do Koryntian 9:1 Paweł stawia pytania, które brzmią jak obrona, ale odsłaniają także źródła jego posługi. Wolność, apostolstwo i spotkanie z Jezusem nie są tu osobnymi odznakami. Składają się na świadectwo, że jego służba wśród Koryntian ma podstawę „w Chrystusie”. Szczególnie wymowne jest ostatnie pytanie: „Czyż nie jesteście moim dziełem w Chrystusie?”. Paweł wskazuje na wspólnotę jako na widzialny ślad swojej pracy apostolskiej. Nie przypisuje jej sobie bez zastrzeżeń: jej życie jest dziełem dokonującym się w Chrystusie. W następnym wersecie nazwie Koryntian pieczęcią swojego apostolstwa „w Panu”. Można widzieć w tej pieczęci znak potwierdzenia, odciśnięty nie na dokumencie, lecz w życiu ludzi. Obraz ten nie czyni wspólnoty własnością apostoła. Pokazuje więź i odpowiedzialność: Paweł broni swojej posługi, a zarazem odsyła do tych, pośród których przyniosła owoc. Jego pytania nie kończą się na osobistym prawie do uznania. Ich sens odsłania się w relacji, której centrum pozostaje Chrystus.