1 List do Koryntian 9:25 – znaczenie i zastosowanie

Obraz zapaśnika, który „wszystkiego sobie odmawia”, jest u Pawła zaskakująco konkretny. Apostoł nie mówi tu o ogólnym poświęceniu, lecz o codziennej, cierpliwej dyscyplinie, która ma wyraźny cel. Sportowiec rezygnuje z wielu rzeczy dla nagrody przemijającej, a Paweł stawia obok niej nagrodę nieprzemijającą. Zawodnik nie odmawia sobie niczego dla samego cierpienia, lecz dla wyniku. Dzięki temu cały wysiłek nabiera innego ciężaru niż zwykła walka o wynik. Ten fragment nie opisuje wiary jako samego wyrzeczenia. Porównanie z zawodami mówi raczej o kierunku, w którym całe życie zostaje ustawione. Paweł przywołuje tę dyscyplinę w kontekście, w którym pragnie nie zostać uznanym za niezdatnego, czyli wierność temu, co głosi, jest dla niego ważniejsza niż podziw dla własnej wytrzymałości. Wyrzeczenie ma tu więc sens tylko wtedy, gdy wskazuje na cel. Nieprzemijająca nagroda nie znosi trudu, lecz nadaje mu kierunek. Paweł mówi o poskramianiu ciała, a nie o pogardzie dla niego, i ta różnica pokazuje, że dyscyplina ma służyć czemuś większemu niż ona sama. Trud zostaje na swoim miejscu, lecz to, dokąd zmierza, decyduje o jego wadze.

W 1 Liście do Koryntian 9:25 Paweł nie przedstawia samodyscypliny jako celu samego w sobie. Obraz zawodnika należy do szerszego wywodu o jego wolności apostolskiej: rezygnuje z przysługujących mu praw, by służyć Ewangelii i pozyskiwać ludzi. W tym świetle powściągliwość nie jest pogardą dla ciała ani próbą zasłużenia na Bożą przychylność. To świadome podporządkowanie własnych pragnień temu, co służy misji. Różnica między nagrodami wyznacza sens porównania. Zawodnicy podejmują wyrzeczenia dla wieńca, który przemija; Paweł i jego współpracownicy mają przed sobą nagrodę nieprzemijającą. Werset nie opisuje szczegółowo tej nagrody ani nie podaje katalogu wyrzeczeń. Następne słowa Pawła rozwijają jednak obraz jako celowy bieg i walkę, a nie działanie na oślep. To rozróżnienie chroni tekst przed dwiema skrajnościami: odczytaniem go jako wezwania do surowości dla niej samej oraz sprowadzeniem go do obietnicy sukcesu za cenę wysiłku. Paweł pokazuje raczej, że wolność chrześcijańska może obejmować dobrowolne ograniczenie, gdy chodzi o wierność Ewangelii. Wartość wysiłku wynika tu z jego celu, nie z samego wyrzeczenia.

Apostoł Paweł sięga po obraz sportu, który jego czytelnicy w Koryncie dobrze znali. „Każdy, kto staje do zapasów, wszystkiego sobie odmawia; oni, aby zdobyć przemijającą nagrodę, my zaś nieprzemijającą.” Sportowiec rezygnuje z wielu rzeczy, bo ma przed oczami wyraźny cel. Chrześcijanin patrzy na nagrodę, która nie przemija. W tym fragmencie wyrzeczenie nie jest celem samym w sobie. Paweł mówi o biegnięciu z jasnym kierunkiem i o poskramianiu ciała, aby samemu nie zostać uznanym za niezdatnego (1 List do Koryntian 9:27). Dyscyplina ma więc służyć czemuś ważniejszemu niż ona sama. Na przykład ktoś, kto zamiast wieczornego przeglądania telefonu zaczyna czytać Biblię przed snem, nie robi tego po to, by coś sobie udowodnić. Jego rezygnacja ma kierunek, bo wie, dokąd zmierza. Taki wybór bywa mały, a jednak łączy się z wielkim celem. Ten obraz mówi też o powrocie na trening po słabszym dniu. Wierność nie wymaga doskonałości, lecz konsekwencji w tym, co się obrało za drogę.

Paweł nie mówi o wyrzeczeniu jako celu samym w sobie. W obrazie zawodnika, który podejmuje trud treningu i rezygnuje z części wygód, ukazuje życie ukierunkowane na nagrodę. W starożytnym sporcie była ona przemijająca; służba Ewangelii ma cel, który nie przemija. W tym rozdziale Paweł opisuje własną gotowość, by dostosować się do ludzi i nie stawiać swoich praw na pierwszym miejscu, jeśli może to służyć Ewangelii. Jego dyscyplina nie jest więc pogardą dla ciała ani próbą zasłużenia na Bożą przychylność. To świadome porządkowanie wolności wokół tego, co uznał za najważniejsze. Nagroda nie jest tu medalem za bezbłędność ani obietnicą łatwego sukcesu. Obraz biegu przypomina raczej, że życie wiary wymaga wytrwałości i kierunku. Wysiłek ma znaczenie nie dlatego, że człowiek sam zdobywa wieczność, lecz dlatego, że jego wybory mogą służyć Ewangelii. Wieniec sportowca więdnie, choć przez chwilę skupia na sobie spojrzenia. Paweł kieruje wzrok ku temu, co trwa. Jego słowa stawiają przemijające uznanie w perspektywie wieczności, nie odbierając powagi codziennym decyzjom.