1 List do Koryntian 9:23 – znaczenie i zastosowanie

Paweł mówi tu o swoim zaangażowaniu w osobisty sposób. Pisze, że wszystko czyni dla Ewangelii, i dodaje, że chce mieć w niej swój udział. Słowo „udział” zostaje ze mną najdłużej. Sugeruje, że Ewangelia jest dla Apostoła wspólnym dobrem, w którym sam ma swoje miejsce, a nie jedynie treścią, którą przekazuje dalej. Kontekst to potwierdza, bo opisuje, jak wchodzi w świat innych ludzi: dla Żydów staje się jak Żyd, a dla słabych jak słaby. Czyni to po to, by być blisko tych, do których Dobra Nowina ma dotrzeć. W tym jest coś bardzo ludzkiego. Kiedy naprawdę zależy nam na drugim człowieku, chcemy usłyszeć jego język i zrozumieć jego ciężar, nawet jeśli wymaga to wyjścia poza własne przyzwyczajenia. Paweł pokazuje, że taka troska pogłębia jego udział w Ewangelii. Im pełniej jest obecny w cudzym życiu, tym bardziej sam w tym życiu uczestniczy. Ten werset zostaje w sercu jako obraz wspólnoty, w której nikt nie stoi z boku. Ewangelia jawi się tu jako przestrzeń spotkania, a właśnie ta bliskość sprawia, że trud Apostoła ma w sobie tyle ciepła.

W 1 Liście do Koryntian 9:23 Paweł wyjaśnia, dlaczego rezygnuje z części swoich praw i dostosowuje sposób postępowania do ludzi, którym głosi Ewangelię. Nie przedstawia tej elastyczności jako celu samego w sobie. Jej miarą pozostaje dobro Ewangelii: chce mieć w niej udział. Kluczowe rozróżnienie dotyczy wolności i samowoli. Paweł może działać „nie zależąc od nikogo”, a jednak staje się „niewolnikiem wszystkich”, by pozyskać niektórych dla Chrystusa. Nie oznacza to porzucenia wierności Bogu ani udawania, że różnice między ludźmi nie istnieją. W wersetach 20–21 zaznacza, że nie jest wolny od prawa Bożego, lecz podlega prawu Chrystusowemu. Dostosowanie ma granice wyznaczone przez tę wierność. „Mieć udział” w Ewangelii nie brzmi tu jak prywatna korzyść. W kontekście oznacza uczestniczenie w jej misji i związanej z nią nagrodzie, o której Paweł mówi dalej, porównując służbę do biegu po nieprzemijające zwycięstwo. Werset nie obiecuje łatwego sukcesu. Pokazuje raczej, że Ewangelia kształtuje zarówno cel działania, jak i gotowość do poniesienia kosztu. Wolność chrześcijańska znajduje więc sens nie tylko w tym, z czego można skorzystać, lecz także w tym, co można dobrowolnie oddać dla dobra innych.

Paweł nie opisuje tu swoich zadań ani osiągnięć. Mówi o jednym celu, który porządkuje wszystko, co czyni: o Ewangelii. Wcześniej w tym fragmencie pisze, że stawał się jak Żyd dla Żydów, jak ktoś pod Prawem dla tych, którzy pod nim pozostawali, i jak słaby dla słabych, by pozyskać tych, do których chciał dotrzeć. Te zmiany sposobu bycia były służbą wobec ludzi, a nie utratą wierności przesłaniu. Słowa „Wszystko zaś czynię dla Ewangelii, by mieć w niej swój udział” łączą pracę z obietnicą. Apostoł nie działa po to, by coś sobie przywłaszczyć, lecz po to, by uczestniczyć w tym, co Ewangelia niesie. Jego gotowość do ustępstw zyskuje sens dzięki temu celowi. Sama w sobie nie jest celem. Kolejne wersety, z obrazem biegnących zawodników, pokazują, że taka wierność wymaga dyscypliny. Paweł mówi o poskramianiu ciała, by głoszenie nie straciło kierunku. Tekst nie obiecuje, że droga będzie lekka, ale wskazuje, dokąd prowadzi. Udział w Ewangelii jest więc darem, który trzeba strzec, i zadaniem, które wymaga wytrwałości.

Słowa Pawła „Wszystko zaś czynię dla Ewangelii, by mieć w niej swój udział” wyrastają z jego opisu apostolskiej wolności. Nie chodzi o wolność, która stawia własną wygodę w centrum. Paweł mówi, że stał się sługą innych, dostosowując się do ich położenia, aby nieść im Ewangelię. Zarazem zaznacza, że nie jest wolny od Bożego prawa, lecz podlega prawu Chrystusa. Jego elastyczność ma więc granice i kierunek: służy Chrystusowi oraz dobru tych, których pragnie pozyskać. Udział w Ewangelii nie oznacza tu posiadania jej na własność ani osiągnięcia duchowej nagrody dzięki samym wysiłkom. To uczestnictwo w jej misji i życiu, które Paweł wiąże z gotowością ponoszenia kosztu. Obraz biegu, pojawiający się zaraz potem, podkreśla, że taka służba wymaga wytrwałości i panowania nad sobą. W codzienności może to oznaczać, że chrześcijanin rezygnuje z potrzeby postawienia na swoim, by wysłuchać kogoś stojącego daleko od wiary. Nie po to, by zatrzeć prawdę, lecz by uczynić ją dostępną. W tym zdaniu Ewangelia nie jest dodatkiem do życia Pawła: wyznacza jego miarę i cel.