1 List do Koryntian 9:16 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa brzmią jak wyznanie człowieka, który czuje ciężar, a nie jak triumf. Apostoł Paweł nie chlubi się tym, że głosi Ewangelię, bo ciąży na nim obowiązek. W tym zdaniu nie słychać dumy z osiągnięcia, lecz napięcie między wolnością a poczuciem, że coś zostało powierzone. Okrzyk „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” ujawnia bolesną świadomość tego, co mogłoby zostać zaniedbane. W 1 Liście do Koryntian 9:17 widać, skąd bierze się ten ciężar. Paweł nazywa siebie szafarzem, czyli kimś, komu powierzono zarządzanie cudzym dobrem. Szafarz nie jest właścicielem skarbu, więc jego wierność nie zależy od tego, czy wszystko idzie gładko ani czy zdobywa uznanie. Chluba przesuwa się wtedy z własnych zasług na zaufanie, które zostało okazane. Paweł nie opisuje swojej pracy jako osiągnięcia, lecz jako odpowiedź na to, co zostało mu powierzone. Taki obraz może uwolnić od przekonania, że wszystko, co ważne, spoczywa wyłącznie na naszych barkach. Obowiązek bywa ciężki, ale nie musi być jedyną miarą wartości człowieka. Słowa apostoła pokazują, że powierzone zadanie można nieść z pokorą, bez potrzeby udowadniania własnej wielkości.

Paweł nie przedstawia głoszenia Ewangelii jako własnego osiągnięcia. W zdaniu „Biada mi...” słychać raczej ciężar powierzonego zadania: nie sam wybrał sobie tę misję, lecz jest świadomy obowiązku. Werset nie odbiera mu wolności ani nie mówi, że głoszenie samo w sobie jest przymusem narzuconym każdemu chrześcijaninowi. W bezpośrednim kontekście Paweł broni swojego apostolstwa i wyjaśnia, dlaczego zrezygnował z prawa do utrzymania ze wspólnoty, aby nie stawiać przeszkód Ewangelii. Słowo „chluba” nabiera tu szczególnego znaczenia. Paweł nie chlubi się samym faktem, że wykonuje powierzoną mu posługę, jakby mógł przypisać sobie jej autorstwo. Jego szczególną chlubą jest, jak dopowiada w sąsiednich wersetach, głoszenie bez korzystania z przysługującego mu prawa do wynagrodzenia. Rozróżnia więc misję, która jest obowiązkiem, od sposobu jej pełnienia, w którym może dobrowolnie zrezygnować z własnych uprawnień dla dobra innych. Ten fragment nie ustanawia jednej reguły finansowania każdej posługi. Pokazuje natomiast, że Ewangelia nie jest narzędziem osobistego prestiżu: jej głosiciel pozostaje szafarzem, odpowiedzialnym za powierzony mu dar.

Paweł zaskakuje tym zdaniem, bo głoszenie Ewangelii łatwo kojarzy się z zasługą. On jednak mówi, że nie jest to powód do chluby, ponieważ czuje się zobowiązany. Chluba przysługuje temu, kto wybiera dobro z własnej inicjatywy. Apostoł opisuje raczej kogoś, komu powierzono zadanie i kto wie, że nie może go zaniedbać. Obowiązek nie odbiera mu jednak radości. Dalej w tym samym rozdziale pisze, że głosi Ewangelię bez zapłaty, a właśnie to staje się jego nagrodą. Wierność nie wynika z rachunku zysków i strat, lecz z relacji z Chrystusem. W praktyce posługa może wyrastać z odpowiedzialności, a nie z potrzeby uznania. Ktoś, kto prowadzi lekcje religii albo odwiedza chorych w parafii, może wykonywać tę pracę bez oczekiwania oklasków, bo wie, że została mu powierzona. Słowa „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!" pokazują, jak poważnie Paweł traktuje swoje zadanie. Jego pokora nie polega na umniejszaniu wagi służby, lecz na uznaniu, że jej dobro pochodzi od Tego, który ją powierzył.

Paweł nie przedstawia głoszenia Ewangelii jako własnego osiągnięcia. W jego słowach słychać raczej ciężar powierzonej misji: „Jestem świadomy ciążącego na mnie obowiązku”. Zarazem nie mówi o przymusie narzuconym z zewnątrz, lecz o odpowiedzialności apostolskiej, której nie może potraktować jak własności ani odłożyć na dogodniejszy czas. Kontekst rozdziału nadaje temu obowiązkowi konkretny kształt. Paweł ma prawo utrzymywać się z głoszenia Ewangelii, a jednak rezygnuje z tego prawa, by nie stawiać jej przeszkód. Jego chluba nie polega więc na samym przemawianiu ani na uznaniu słuchaczy, lecz na wiernym szafarstwie i bezinteresownym służeniu. Słowo „biada” brzmi poważnie. Nie jest ozdobnym podkreśleniem gorliwości, ale odsłania, jak głęboko Paweł rozumie powierzone mu zadanie. Nie wynika z tego, że każdy wierzący ma pełnić tę samą funkcję apostolską. Werset przypomina jednak, że Ewangelia nie jest prywatnym skarbem do zatrzymania dla siebie. Jest darem, który wierność niesie dalej, nie po to, by zyskać chwałę, lecz by nie zasłonić Chrystusa. W świetle wieczności miarą tej służby nie staje się rozgłos, ale wierność Temu, który powierzył dobrą nowinę.