1 List do Koryntian 9:14 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Tak też i Pan postanowił, żeby z Ewangelii żyli ci, którzy głoszą Ewangelię” brzmią jak zwykła zasada, ale za nimi widać troskę o ludzi, którzy poświęcają swoje siły na głoszenie. Apostoł przypomina tu o porządku, który sam Pan ustanowił. Wcześniej, w 1 Liście do Koryntian 9:13, odwołuje się do kapłanów świątyni, którzy jedli z ofiar. Warto jednak zauważyć, że w kolejnych wersetach Paweł mówi, iż z tych praw nie skorzystał, bo chciał, by Ewangelia nie została obciążona podejrzeniem (1 List do Koryntian 9:12, 9:18). Werset 14 nie jest prostym przepisem na wynagrodzenie, lecz opisuje, jak Bóg ułożył wzajemność między tymi, którzy sieją, a tymi, którzy żyją z tego, co zostało zasiane. Ta wzajemność jest hojna, ale nie handlowa. Najbardziej porusza mnie napięcie tej części: głosiciel potrzebuje chleba, a mimo to może nie korzystać z przysługującego mu prawa, bo jego serce jest przy Dobrej Nowinie. Taki wybór nie unieważnia zasady, tylko pokazuje, że Ewangelia jest czymś większym niż potrzeba utrzymania. Bóg dba o tych, którzy niosą słowo, i w tej trosce mieści się zarówno przyjmowanie, jak i dobrowolna rezygnacja z tego, co należne.

W Pierwszym Liście do Koryntian 9:14 Paweł przedstawia zasadę: Pan postanowił, aby głoszący Ewangelię mogli z niej żyć. Nie chodzi tu o obietnicę dostatku ani o nakaz, by każdy głosiciel przyjmował materialne wsparcie. Paweł mówi o prawie, które przysługuje tym, którzy poświęcają się głoszeniu. Kontekst rozjaśnia różnicę między prawem a decyzją o jego wykorzystaniu. Paweł przypomina, że wspólnota może dzielić się dobrami doczesnymi z tymi, od których otrzymuje dobra duchowe. Sam jednak z tego prawa nie skorzystał, ponieważ nie chciał stawiać przeszkód Ewangelii. Jego rezygnacja nie unieważnia zasady; pokazuje, że może ona ustąpić wobec dobra misji. Werset nie powinien więc służyć ani do wymuszania wsparcia, ani do uzasadniania podejrzliwości wobec utrzymujących się z posługi. Paweł uznaje materialne utrzymanie głosicieli za ustanowione przez Pana, a zarazem podkreśla własną wolność, by z niego zrezygnować. Sens tej wolności nie polega na prawie do wygody, lecz na służbie Ewangelii bez tworzenia jej niepotrzebnych przeszkód.

Ten werset mówi, że Pan ustanowił porządek w sprawie tych, którzy głoszą Ewangelię: mają z niej żyć. Apostoł Paweł nie prosi tu o pobożną hojność, lecz wskazuje zasadę, którą Bóg sam ustawił. Kontekst pokazuje, że Paweł sięga po obrazy z codzienności: oracza, który orze w nadziei, i tych, którzy służą przy ołtarzu i żywią się z tego, co ołtarz przynosi. Utrzymanie sług Słowa nie jest więc łaską dawaną z łaski, lecz częścią tego samego porządku, w którym żyje świątynia. Warto zauważyć, że sam Paweł z tego prawa nie skorzystał. Pisze, że woli umrzeć, niż pozbawić się chluby, a zapłatą jest dla niego głoszenie bez wynagrodzenia. W tym napięciu widać dojrzałość. Prawo do utrzymania jest prawdziwe, a wolność wobec tego prawa jest równie prawdziwa. Werset 14 mówi o tym, co Pan ustanowił, a dalsze słowa pokazują, jak ten ustanowiony porządek może być przeżywany z wolnością i bez przymusu. Ewangelia nie staje się przez to towarem, ale też nie jest sprawą oderwaną od codziennego chleba tych, którzy jej służą.

Paweł przypomina, że głoszenie Ewangelii jest pracą, która może utrzymywać tych, którzy jej służą. Nie przedstawia tej zasady jako zapłaty za wiarę ani jako handlu Bożym słowem. Wspólnota, która otrzymuje duchowe dobro, może materialnie wspierać tych, którzy poświęcają się jego przekazywaniu. Troska o ich codzienne potrzeby należy do życia Kościoła. W sąsiednich wersetach Paweł wyjaśnia jednak, że sam z tego prawa nie skorzystał. Zrezygnował z należnego mu wsparcia, by nie stawiać przeszkód Ewangelii. Jego wybór nie unieważnia zasady; pokazuje raczej, że służba może czasem wymagać osobistego wyrzeczenia, choć nie należy zamieniać tego wyrzeczenia w miarę, którą trzeba narzucać innym. Obrazem tej posługi jest zasiew, który przynosi plon także poza zasięgiem wzroku siewcy. Wspólnota może uczestniczyć w tym plonie, dzieląc się tym, co doczesne, z tymi, którzy niosą jej dobra duchowe. Werset mówi więc zarówno o godności pracy głoszących, jak i o wolności Pawła, by nie korzystać z przysługującego mu prawa. Wierność Ewangelii nie mierzy się wysokością wynagrodzenia ani wielkością rezygnacji. Jest służbą, w której dobra wspólnoty i trud jej głosicieli pozostają ze sobą związane.