1 List do Koryntian 9:12 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł zestawia w tym wersecie dwie sytuacje: inni mają udział w majątku Koryntian, więc dlaczego on sam nie miałby tego samego prawa? Z tej możliwości jednak nie skorzystano. Zamiast upominać się o swoje, znoszono wszystko. Najmocniejsze słowo tego fragmentu to „byle”. Zdanie kończy się celem: nie stawiać żadnych przeszkód Ewangelii Chrystusowej. Rezygnacja nie jest w nim wartością samą w sobie ani sposobem na pokazanie szlachetności. Jest raczej miejscem, w którym troska o dobrą wieść staje się konkretna, bo ktoś gotów jest odłożyć własne racje, żeby nie zasłonić drogi temu, co najważniejsze. Taki sposób myślenia pozwala zobaczyć, że prawo może być słuszne, a mimo to nie zawsze trzeba z niego korzystać. Paweł w tym samym rozdziale mówi o nim otwarcie, zanim pojawi się zdanie o rezygnacji. Ciężar w 1 Liście do Koryntian 9:12 polega właśnie na tym, że wybór nie jest pozbawiony kosztu. Znoszenie wszystkiego to wysiłek, który przyjmuje się świadomie, dla czegoś większego niż własne uprawnienia.

W 1 Liście do Koryntian 9:12 Paweł broni prawa do materialnego wsparcia za służbę. Skoro inni mogą korzystać z dóbr wspólnoty, tym bardziej mogą to robić apostołowie, którzy przekazują jej dobra duchowe. Kontekst dopowiada, że nie chodzi o przywilej bez uzasadnienia: Paweł przywołuje zasadę, według której pracujący ma udział w owocach swojej pracy, oraz stwierdza, że głoszący Ewangelię mogą z niej żyć. Kluczowe rozróżnienie dotyczy prawa i decyzji, by z niego nie skorzystać. Paweł nie uznaje materialnego wsparcia za coś niewłaściwego. Sam jednak znosi trudności, aby nie tworzyć przeszkody dla Ewangelii Chrystusowej. Jego rezygnacja jest więc konkretnym wyborem apostolskim, a nie nakazem, by każdy głoszący pracował bez wynagrodzenia. Ten fragment ukazuje, że wolność chrześcijańska nie polega wyłącznie na dochodzeniu należnych praw. Może także oznaczać dobrowolne ograniczenie własnego uprawnienia, gdy w danej sytuacji służy to głoszeniu Ewangelii. Paweł nie ustanawia jednej reguły dla każdej wspólnoty; pokazuje, że sposób korzystania z prawa powinien uwzględniać jego wpływ na misję.

Paweł przypomina, że głoszący Ewangelię ma prawo do utrzymania od tych, którym służy. Pismo mówi o tym wprost w Pierwszym Liście do Koryntian 9:14. Apostoł jednak z tego prawa nie skorzystał. Warto zauważyć, dlaczego tak postąpił. Sam pisze, że nie chodzi mu o to, by w ten sposób coś osiągnąć. Jego kryterium jest Ewangelia, co dobrze oddaje werset 12: „Nie korzystaliśmy jednak z tej możliwości, lecz znosimy wszystko, byle nie stawiać żadnych przeszkód Ewangelii Chrystusowej.” Słowa „znosimy wszystko” nie opisują cierpienia dla samego cierpienia. Mówią o gotowości do ponoszenia kosztów, gdy mogłyby one zniekształcić przesłanie. Można to sobie wyobrazić na przykładzie kaznodziei, który rezygnuje z należnego mu wynagrodzenia, aby nikt nie mógł powiedzieć, że Ewangelia jest interesem. Paweł nie kwestionuje samej zasady utrzymania pracownika. Pokazuje natomiast, że wolność wobec własnych praw ma sens wtedy, gdy służy czemuś większemu niż on sam.

Paweł nie zaprzecza, że ma prawo do materialnego wsparcia. Przypomina, że skoro inni uczestniczą w dobrach wspólnoty, jemu tym bardziej przysługiwałby taki udział: przecież, jak pisze, zasiał w Koryntianach dobra duchowe. Mimo to nie korzysta z tej możliwości. Nie dlatego, że utrzymanie głoszących Ewangelię jest niewłaściwe — przeciwnie, uznaje je za ustanowione przez Pana — lecz dlatego, że w jego położeniu rezygnacja służyła Ewangelii. W tych słowach jest cicha powaga wolności. Paweł nie czyni ze swojego prawa miary dla wszystkich ani z wyrzeczenia warunku głoszenia. Pokazuje raczej, że dobro Ewangelii może ważyć więcej niż osobista korzyść. Nie każde zrzeczenie się należnego wsparcia będzie mądre czy konieczne; ten fragment opisuje konkretną decyzję Pawła, a nie powszechny nakaz cierpienia. Jego wybór przypomina otwartą drogę: nie chodzi o to, by droga należała do głoszącego, lecz by nic nie zasłoniło na niej Chrystusa. Wierność nie zawsze polega na korzystaniu z przysługującego prawa. Czasem odsłania się w gotowości, by z niego nie skorzystać ze względu na innych i na Ewangelię.