1 List do Koryntian 9:10 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł Paweł w 1 Liście do Koryntian 9:10 zatrzymuje się przy obrazie oracza i młocarza. Wcześniej przypomina słowo z Prawa o wole, który depcze zboże, i pyta, czy Bóg troszczy się wyłącznie o zwierzęta. Odpowiada, że zapis ten został przede wszystkim napisany ze względu na ludzi, bo oracz ma orać w nadziei, a młocarz młócić w nadziei, że będzie miał coś z tego. W tym obrazie jest coś bardzo ludzkiego. Oracz nie widzi jeszcze plonu, a mimo to orze, bo żyje nadzieją na żniwo. Młocarz pracuje w tym samym duchu, licząc na to, że jego trud nie pójdzie na marne. Paweł nie obiecuje tu natychmiastowej nagrody ani pewności, że każdy wysiłek się zwróci. Mówi o pracy wykonywanej w nadziei, a taka praca bywa długa, cicha i niewidoczna dla innych. Najgłębiej wybrzmiewa tu to, że Bóg zauważa również tych, którzy wkładają siły w coś, czego jeszcze nie widać. Prawo nie pozwalało zawiązywać pyska młócącemu wołowi, a apostoł pokazuje, że ta troska dotyczy także ludzi. Tym bardziej trud człowieka czekającego na żniwo nie pozostaje dla Boga obojętny.

W 1 Liście do Koryntian 9:10 Paweł wyjaśnia, dlaczego przywołuje przepis o wołu młócącym zboże: jego znaczenie dotyczy także ludzi wykonujących pracę. Oracz i młocarz trudzą się w nadziei, że będą uczestniczyć w owocach swojej pracy. Obraz nie sprowadza służby Ewangelii do zwykłego zarobku; pokazuje, że praca powinna mieć udział w tym, co przynosi. Kontekst nadaje temu argumentowi konkretny sens. Paweł broni prawa apostołów do utrzymania ze strony wspólnoty, której służą. W następnym wersecie porównuje dobra duchowe zasiane w Koryntianach z dobrami doczesnymi, a zarazem zaznacza, że sam nie skorzystał z tej możliwości, by nie stawiać przeszkód Ewangelii. Prawo do wsparcia nie oznacza więc obowiązku korzystania z niego w każdej sytuacji. Werset łączy sprawiedliwość z wolnością: pracujący może oczekiwać udziału w owocach trudu, ale Paweł potrafi zrezygnować z własnego uprawnienia dla dobra głoszenia Ewangelii. Nie odbiera to wartości wsparciu; pokazuje raczej, że chrześcijańska służba obejmuje i odpowiedzialność wspólnoty, i roztropne korzystanie z praw.

Apostoł Paweł nie zatrzymuje się przy wołach młócących zboże. Pyta, czy Bóg mówił o nich przede wszystkim ze względu na nas, i sam odpowiada na to w drugiej części wersetu. Oracz orze i młocarz młóci w nadziei, a ta nadzieja nadaje ich pracy sens. Nie jest ona jednak gwarancją, że każde ziarno wzejdzie i że każde żniwo będzie obfite. Jest raczej powodem, dla którego ludzie w ogóle wychodzą w pole. Końcówka wersetu wyjaśnia, na czym polega ta nadzieja: oracz ma orać „w nadziei, że będzie miał coś z tego”. Chodzi o udział w plonie, a nie o pewność wyniku. Rolnik orze, ponieważ widzi w tym sens. Paweł przykłada tę samą logikę do tych, którzy głoszą Ewangelię, i w dalszej części rozdziału pisze, że mają z niej żyć. W tym miejscu widać coś bardzo praktycznego: wierna praca nie czeka na gwarancje, ale też nie udaje, że nie potrzebuje chleba. Nadzieja na plon i sprawiedliwy udział w nim idą tu razem. Ta sama praca bywa więc zarazem służbą i zwykłym utrzymaniem życia, i nie ma w tym nic wstydliwego.

Paweł mówi o pracy apostolskiej, nie o abstrakcyjnej zasadzie, według której każdy trud musi przynieść oczekiwany zysk. Wcześniej przypomina, że pracownik ma udział w owocach swojej pracy, a zaraz potem odnosi tę zasadę do głoszących Ewangelię. Oracz i młocarz pracują w nadziei, że będą mieli coś z plonu. Podobnie ci, którzy służą wspólnocie dobrami duchowymi, mają prawo otrzymywać z niej wsparcie materialne. Obraz pola pozostaje konkretny: nadzieja nie zastępuje wysiłku ani nie obiecuje, że każdy zasiew przyniesie obfite żniwo. Pozwala jednak widzieć pracę jako coś, co może służyć życiu i nie powinno być lekceważone. W tym świetle troska o utrzymanie osób głoszących Ewangelię nie jest dodatkiem bez związku z wiarą, lecz uznaniem ich rzeczywistego trudu. Paweł zaznacza też, że sam nie korzystał z tej możliwości, by nie stawiać przeszkód Ewangelii. Jego rezygnacja nie unieważnia prawa, o którym pisze. W 1 Liście do Koryntian 9:10 nadzieja oracza i młocarza przypomina, że służba Bogu ma wymiar duchowy, lecz odbywa się pośród zwyczajnych potrzeb. Nadzieja nie odwraca wzroku od tych potrzeb; nadaje pracy i jej owocom należną wagę.