1 List do Koryntian 4:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset z 1 Listu do Koryntian 4:18 opisuje chwilę, w której ludzie cieszą się z cudzej nieobecności i nie kryją z tego dumy. Niektórzy w Koryntie przechwalali się, że Paweł do nich nie przybywa, jakby jego dystans miał świadczyć o ich przewadze. Czasownik „przechwalali się” wskazuje na głośne, pewne siebie mówienie, które dla słuchaczy może brzmieć jak zwycięstwo. Za tą radością kryje się jednak coś kruchego, ponieważ przewaga oparta na cudzej nieobecności trwa tylko tak długo, jak długo ta osoba pozostaje daleko. Sam Paweł nie opisuje swojego oczekiwania jako porażki. W kolejnym zdaniu zapowiada przybycie, jeśli taka będzie wola Pana, i przenosi w ten sposób ciężar rozstrzygnięcia z ludzkich sporów na Boga. Wydaje się, że chwalący się mierzyli wierność Ewangelii obecnością i słowami, a apostoł pozostawia tę sprawę Temu, który widzi więcej, niż słychać w zgromadzeniu. Ten fragment ukazuje przede wszystkim pokusę, by z cudzego oddalenia uczynić własny powód do dumy. Pycha, która się z tego cieszy, najczęściej ujawnia, jak bardzo zależało jej na tym, by nikt nie sprawdził jej postawy.

Nieobecność Pawła staje się dla niektórych Koryntian powodem do chełpliwości. W 1 Liście do Koryntian 4:18 problemem nie jest samo to, że apostoł jeszcze nie przybył, lecz sposób, w jaki część wspólnoty interpretuje jego nieobecność: jako okazję do poczucia wyższości. Paweł nie wyjaśnia tu wszystkich przyczyn zwłoki. Z kontekstu wynika jednak, że jego brak nie oznacza porzucenia wspólnoty ani rezygnacji z odpowiedzialności za nią. Wcześniej przypomina, że słudzy Chrystusa mają być wiernymi zarządcami, a później zapowiada przyjazd, jeśli taka będzie wola Pana. Zapowiada też, że zwróci uwagę nie na chełpliwe słowa, lecz na to, co ich autorzy potrafią uczynić. Widać tu ważne rozróżnienie: pewność siebie i głośne deklaracje nie są tym samym co wierność Ewangelii. Paweł nie próbuje zawstydzić Koryntian; mówi do nich jak do bliskich dzieci i wzywa do naśladowania jego dróg w Chrystusie. Werset odsłania więc nie tyle spór o obecność apostoła, ile próbę mierzenia autorytetu samą pewnością siebie. W chrześcijańskiej wspólnocie prawdziwe znaczenie słów sprawdza się w życiu zgodnym z Ewangelią.

Ten fragment pokazuje, jak łatwo mówić wielkie słowa z dystansu. Niektórzy cieszyli się, że Paweł nie przybywa do Koryntu, i uważali swoją pozycję za mocniejszą przez jego nieobecność. Apostoł nie wchodzi w spór o słowa. Zapowiada przyjazd, jeśli taka będzie wola Pana, i wyjaśnia, na co zwróci uwagę: na to, co ci ludzie mogą uczynić, a nie na ich wypowiedzi pełne pychy (1 List do Koryntian 4:19). W praktyce oznacza to prostą miarę. Ktoś może latami mówić o wierze z pewnością, krytykować cudze decyzje i wiedzieć, jak wszystko powinno wyglądać, a przy tym nie wnieść nic dobrego do wspólnoty. Paweł nie gardzi mową, ale wyraźnie stawia na pierwszym miejscu czyny. Następny werset mówi: „Bo nie w słowie, lecz w mocy przejawia się królestwo Boże” (1 List do Koryntian 4:20). Ostatnie pytanie w rozdziale również ma znaczenie. Apostoł może przybyć z rózgą albo z miłością i łagodnością ducha. Moc Bożego królestwa nie musi więc oznaczać przymusu ani dominowania nad innymi. Wiarygodność wyrasta z tego, czy obecność człowieka służy wspólnocie, a nie z tego, jak głośno podkreśla swoją pozycję.

W 1 Liście do Koryntian 4:18 Paweł odsłania postawę niektórych osób, o których Paweł mówi: „Niektórzy przechwalali się, dumni z tego, że nie przybywam do was”. Jego nieobecność stała się dla nich powodem do wynoszenia się. Apostoł nie przedstawia jej jednak jako dowodu, że utracił znaczenie ani że wspólnota może sama określać, czym jest wierność Ewangelii. Wcześniej nazywa siebie sługą Chrystusa i zarządcą Bożych tajemnic, od którego wymaga się wierności. Mówi też o napomnieniu kierowanym do wspólnoty jak do dzieci, zrodzonych przez Ewangelię. W tym świetle jego troska nie polega na obronie własnej pozycji. Chodzi o to, by chrześcijanie nie pomylili pewnych siebie słów z życiem ukształtowanym przez Chrystusa. W następnym wersecie Paweł zapowiada, że przybędzie, jeśli taka będzie wola Pana, i zwróci uwagę nie na słowa pyszałków, lecz na ich czyny. To spokojne odniesienie do Bożej woli przypomina, że ludzka nieobecność nie wyznacza granic Bożej obecności. Wspólnota pozostaje powierzona Chrystusowi, a jej prawdziwa miara ujawnia się w wierności, nie w przechwałkach.