1 List do Koryntian 4:17 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw Paweł mówi, że posłał do nich Tymoteusza, aby przypomniał im jego postępowanie w Chrystusie i nauczanie, które głosił wszędzie, w każdym kościele (Pierwszy List do Koryntian 4:17). Tymoteusz miał przypomnieć im zarówno to, czego Paweł nauczał, jak i to, jak żył pośród nich. Nawet dobre nauczanie łatwo umyka pamięci, dlatego trzeba je odświeżać. Ponowne usłyszenie prawdy może nie przynieść nowego światła, ale może mocniej i wyraźniej ją utrwalić.

Paweł przypomina też, że wszędzie i w każdym kościele nauczał tego samego. Nie głosił jednej nauki jednej grupie, a innej — drugiej. Trzymał się tego, co otrzymał od Pana: „To, co otrzymałem od Pana, przekazałem wam” (Pierwszy List do Koryntian 11:23). Ewangelia jest jednym przesłaniem dla wszystkich ludzi i nie zmienia się w zależności od miejsca. Dlatego Paweł nauczał tego samego w każdym kościele i wszędzie, w każdym czasie, postępował tak samo. Prawda o Chrystusie jest jedna i niezmienna. To, czego nauczał jeden apostoł, głosili wszyscy apostołowie; tego, czego nauczał w jednym miejscu, nauczał także wszędzie indziej. Chrześcijanie mogą błędnie rozumieć różne sprawy i nie zgadzać się ze sobą, ale Chrystus i prawda chrześcijańska są takie same wczoraj, dziś i na wieki (List do Hebrajczyków 13:8).

Aby skłonić Koryntian do większego szacunku dla Tymoteusza, Paweł mówi im o jego charakterze. Tymoteusz jest jego umiłowanym synem, jego duchowym dzieckiem, a nie tylko ich. Więź duchowej rodziny powinna budzić miłość tak samo jak więzi rodzinne. Dzieci jednego Ojca powinny mieć jedno serce. Paweł dodaje, że Tymoteusz jest wierny w Panu, godny zaufania jako człowiek, który boi się Boga. Będzie wierny zadaniu, które powierzył mu Pan, i przekazywanemu przez niego poselstwu — nie tylko temu, które otrzymał od Pawła, lecz także temu, które pochodzi od Chrystusa. Tymoteusz zna nauczanie Pawła i wie, jak ten żył w różnych miejscach, więc Koryntianie mogli zaufać jego relacji. Wierność Panu to wielka pochwała dla każdego sługi Bożego: wierność wobec własnej duszy, otrzymanego światła i powierzonego przez Boga zadania.

Po drugie, Paweł gasi pychę tych, którzy sądzili, że do nich nie przyjdzie. Mówi wprost, że zamierza ich odwiedzić, choć wcześniej posłał do nich Tymoteusza. „Wkrótce do was przyjdę, jeśli Pan zechce” (Pierwszy List do Koryntian 4:19). Pokazuje to, że w zwykłych sprawach życia apostołowie nie wiedzieli więcej niż inni i nie zawsze wypowiadali się na podstawie bezpośredniego objawienia. Gdyby Paweł wiedział na pewno, jaka jest w tej sprawie wola Boga, nie mówiłby w ten sposób. Daje nam jednak dobry przykład: wszystkie plany należy układać z ufnością w Opatrzność, czyli mądre panowanie Boga nad wydarzeniami, i z gotowością na to, że Bóg może je zmienić. „Jeśli Pan zechce, będziemy żyli i zrobimy to lub owo” (List Jakuba 4:15).

Po trzecie, Paweł mówi, co zrobi, gdy przybędzie: „Przekonam się nie o tym, co mówią pyszałkowie, lecz o ich mocy” (Pierwszy List do Koryntian 4:19). Podda próbie tych, którzy wśród nich najwięcej się chełpią. Nie będzie ich oceniał na podstawie pięknych słów ani błyskotliwych pomysłów, lecz sprawdzi, jaka prawdziwa władza i moc kryje się za ich nauczaniem. Zobaczy, czy potrafią potwierdzić je cudownymi czynami i czy towarzyszy mu Boża moc, która rzeczywiście przemienia ludzi. „Królestwo Boże nie polega na słowie, lecz na mocy” (Pierwszy List do Koryntian 4:20). Królestwo Boże nie powstaje, nie szerzy się ani nie umacnia w ludzkich sercach dzięki gładkim argumentom czy wyszukanym przemowom. Działa przez zewnętrzną moc Ducha Świętego, widoczną we wczesnych cudach, oraz przez potężne oddziaływanie Bożej prawdy na umysł i życie człowieka. Dobrą ogólną zasadą przy ocenie nauczania kaznodziei jest przyjrzenie się temu, jak wpływa ono na ludzkie serca. To, co pochodzi od Boga, ze swej natury będzie zgodne z Jego działaniem, a ostatecznie będzie prowadzić ludzi do większego podobieństwa do Boga, pobożności i prawości.

Po czwarte, Paweł pozostawia im wybór, w jaki sposób ma do nich przyjść: z rózgą czy z miłością i łagodnością (Pierwszy List do Koryntian 4:21). Innymi słowy, spotkają się z nim w zależności od tego, jak będą postępować. Jeśli uparcie będą trwać przy swoich błędach, Paweł będzie musiał przyjść z rózgą, czyli skorzystać z autorytetu, jaki otrzymał jako apostoł. Mógłby wtedy zastosować dyscyplinę, uczynić z nich przykład, a być może nawet zesłać choroby lub kary cielesne, bądź nałożyć inne kary za ich grzech. Z zatwardziałymi sprawcami zła niekiedy trzeba postępować stanowczo. W rodzinach i wspólnotach chrześcijańskich miłość i współczucie mogą czasem wymagać użycia rózgi. Nie jest to jednak najlepszy możliwy obrót spraw i, jeśli tylko się da, należy tego uniknąć.

Paweł dodaje więc, że od nich zależy, czy przyjdzie z rózgą, czy okaże im zupełnie innego ducha. Mówi w istocie: „Porzućcie spory niegodne chrześcijan, naprawcie to, co między wami jest złe, i wróćcie do swoich obowiązków, a przekonacie się, że jestem łagodny i życzliwy. Surowość byłaby sprzeczna z moim pragnieniem. Wolałbym przyjść do was jak kochający ojciec, niż być zmuszonym do użycia autorytetu. Wypełniajcie swoje obowiązki, a nie będziecie mieli powodu obawiać się mojego przybycia”. To wielkie szczęście, gdy sługa Boży kieruje się miłością i łagodnością, a zarazem zachowuje należny autorytet.