1 List do Koryntian 4:16 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają po fragmencie, w którym Paweł opisuje siebie jako tego, kto przez Ewangelię zrodził koryntian w Chrystusie. Ojciec, który mówi „proszę”, nie stoi nad dziećmi jak zwierzchnik, lecz pochyla się nad nimi. Apostoł nie nakazuje naśladowania, tylko prosi, a ta prośba niesie w sobie czułość i troskę o to, jak dzieci będą wzrastać. Naśladowanie zostaje tu osadzone w relacji. Paweł przypomina w tym samym rozdziale, że znosił złorzeczenia i prześladowania, odpowiadając dobrym słowem (1 List do Koryntian 4:12-13). Taki przykład nie jest pokazem siły ani gotowym wzorem do odtworzenia według przepisu. Wyrasta z życia, które można obserwować i któremu można zaufać, dlatego idzie się za kimś z bliskości, a nie z przymusu. Słowo „więc” wiąże tę prośbę z wcześniejszymi słowami o ojcowskiej trosce, dzięki czemu naśladowanie nie jest oderwane od miłości. Paweł nie przedstawia siebie jako doskonałego, lecz jako tego, kto zna drogę i pragnie, by jego dzieci nie błądziły. Ta odrobina pokory sprawia, że jego słowa brzmią blisko i prawdziwie.

Słowa „bądźcie moimi naśladowcami” mogą brzmieć jak żądanie osobistej lojalności. W kontekście Paweł wskazuje jednak nie na własną pozycję, lecz na sposób życia zgodny z Ewangelią. Wcześniej nazywa siebie sługą Chrystusa i zarządcą Bożych tajemnic, od którego wymaga się wierności. Jego przykład ma więc sens o tyle, o ile pokazuje wierność Chrystusowi. To wezwanie pojawia się po opisie trudów apostolskiej pracy: Paweł i jego współpracownicy błogosławią, gdy im złorzeczą, znoszą prześladowanie i odpowiadają dobrym słowem na oszczerstwa. Naśladowanie nie oznacza kopiowania każdej cechy Pawła ani uznania go za nieomylnego. Chodzi o rozpoznanie, jak Ewangelia kształtuje postępowanie: służbę zamiast pychy, wytrwałość zamiast odwetu i troskę o wspólnotę zamiast zabiegania o własny prestiż. Paweł pisze jako ktoś, kto przez Ewangelię zrodził Koryntian w Chrystusie, i napomina ich jak bliskie dzieci, nie po to, by ich zawstydzić. Jego prośba jest zatem zarazem wymagająca i relacyjna. Apostolski autorytet ma prowadzić ku Chrystusowi, a nie zatrzymywać uwagę na samym apostole.

Paweł pisze do wspólnoty w Koryncie, która lubiła spierać się o mądrość i o tych, którzy ją głoszą. Kończy prośbą: „Proszę was więc, bądźcie moimi naśladowcami” (Pierwszy List do Koryntian 4:16). Słowo „proszę” brzmi tu jak troska ojca o dzieci, które sam zrodził przez Ewangelię (Pierwszy List do Koryntian 4:15). Naśladownictwo nie jest tu pustym hasłem. Kontekst pokazuje, że Paweł chce, by Koryntianie przypomnieli sobie jego drogi w Chrystusie, czyli sposób życia, który czyni wiarę widoczną (Pierwszy List do Koryntian 4:17). Kilka wersów dalej dodaje, że królestwo Boże przejawia się nie w słowie, lecz w mocy (Pierwszy List do Koryntian 4:20). Naśladowanie zaczyna się więc od zwykłych wyborów: od sposobu mówienia o ludziach, od uczciwości w pracy, od cierpliwości wobec tych, którzy nas drażnią. Paweł opisuje siebie jako człowieka, który pracuje własnymi rękami i błogosławi tych, którzy mu złorzeczą (Pierwszy List do Koryntian 4:12). Można pięknie mówić o wierze, a codzienność i tak powie więcej. Ten werset ma też wymiar pokory. Paweł nie prosi o podziw dla własnej osoby, lecz o wierność drodze, którą sam idzie za Chrystusem. Naśladowca patrzy więc dalej niż na człowieka, którego ma przed oczami.

„Proszę was więc, bądźcie moimi naśladowcami” — pisze Paweł do wspólnoty w Koryncie. Słowo „więc” wiąże tę prośbę z tym, co wcześniej ukazał: apostolską służbą naznaczoną trudem, odrzuceniem i wiernością Chrystusowi. Paweł nie wskazuje na własną wielkość. Przedstawia życie, które ma być czytelnym świadectwem Ewangelii. Wierność widać tu w konkretnych postawach: w pracy własnych rąk, błogosławieniu tym, którzy złorzeczą, cierpliwym znoszeniu prześladowania i odpowiadaniu dobrym słowem na oszczerstwa. Naśladowanie nie oznacza kopiowania każdej cechy Pawła ani szukania cierpienia. Chodzi o uczenie się takiej służby, która pozostaje wierna Chrystusowi nawet wtedy, gdy nie przynosi uznania. Można myśleć o śladach pozostawionych na drodze. Nie są samym celem, lecz pokazują kierunek tym, którzy idą dalej. Paweł przypomina, że wspólnota dojrzewa nie tylko dzięki pouczeniom, ale też dzięki widzialnemu przykładowi życia. W perspektywie królestwa Bożego liczy się nie rozgłos, lecz wierność, która staje się dla innych drogowskazem.