1 List do Koryntian 15:21 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o bardzo ciężkiej prawdzie: śmierć weszła do świata przez człowieka. Apostoł jednak nie zatrzymuje się na tym smutnym zdaniu i od razu zapowiada, że przez człowieka dokona się także zmartwychwstanie. Pierwszy List do Koryntian 15:21 pokazuje więc historię, która zaczęła się od straty, ale nie kończy się na niej. W kolejnym wersecie, w Pierwszym Liście do Koryntian 15:22, ten sam ruch zostaje rozwinięty, bo Adam i Chrystus stoją obok siebie jako początek. Ktoś, kto stoi przy otwartym grobie, może usłyszeć te słowa jako coś więcej niż teorię. Żałoba nie znika z tych zdań, ale przestaje być w nich ostatnim słowem. Taki czytelnik nie dostaje szybkiego pocieszenia, tylko łagodną nadzieję, która nie przyspiesza łez. Najgłębszy w tym fragmencie jest rytm dwóch zdań, które łączą ludzką stratę z ludzkim powrotem do życia. Zmartwychwstanie zostaje tu pokazane nie jako ucieczka od bólu, lecz jako działanie, które dokona się przez tę samą drogę, na której zaczęła się śmierć. Dlatego ta myśl może dźwigać bardziej niż pocieszenie, bo wpisuje cierpienie w historię, której nie piszemy sami.

Paweł ujmuje śmierć i zmartwychwstanie jako dwa wydarzenia połączone przez człowieczeństwo. Przez człowieka przyszła śmierć; przez człowieka dokona się także zmartwychwstanie. Nie chodzi o to, że człowiek sam przezwycięży śmierć, lecz o to, że Bóg działa w historii przez Chrystusa, który naprawdę umarł i zmartwychwstał. W kontekście rozdziału „człowiek” z drugiej części wersetu wskazuje na Chrystusa. Paweł właśnie ogłosił, że Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród umarłych, a zaraz potem wyjaśnia, że „w Adamie wszyscy umierają”, zaś „w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”. To zestawienie pokazuje dwie solidarności: z Adamem, związane ze śmiertelnością, oraz z Chrystusem, związane z życiem. Werset nie sprowadza zmartwychwstania do symbolu odnowy ani do nadziei, że pamięć o zmarłych przetrwa. Mówi o rzeczywistym odwróceniu śmierci, którego źródłem jest Chrystus. Zarazem dalszy tekst porządkuje tę nadzieję: Chrystus jest pierwszy, a należący do Niego zostaną ożywieni w czasie Jego przyjścia. Sednem zdania jest więc nie podobieństwo obu wydarzeń, lecz Boża odpowiedź na śmierć: nowe życie przychodzi przez zmartwychwstałego Chrystusa.

Ten werset stawia obok siebie dwa fakty. Śmierć weszła do świata przez człowieka, a zmartwychwstanie ma przyjść także przez człowieka. W następnym wersecie Paweł wiąże ten fakt z Adamem i Chrystusem, a w tym rozdziale nazywa Chrystusa pierwszym spośród tych, którzy umarli. Historia, która zaczęła się od jednego człowieka, nie kończy się na nim. Ten sam porządek, który wprowadził śmierć, zostaje otwarty na życie. Werset nie rozstrzyga szczegółów harmonogramu. Paweł pisze, że każdy przyjdzie „według własnej kolejności” (1 List do Koryntian 15:23), ale nie opisuje kalendarza wydarzeń. Mocna jest tu sama treść obietnicy. Paweł nie zostawia czytelnika przy samej śmierci, bo cały fragment prowadzi ku życiu. Ta prawda daje spokój w sytuacjach, w których widać tylko koniec. Zmartwychwstanie ma zatem solidne podstawy w tym, co wydarzyło się naprawdę.

Śmierć nie jest w tym wersecie odwieczną siłą bez początku ani ostatnim słowem o ludzkim losie. Paweł mówi o niej jako o rzeczywistości, która przyszła przez człowieka, a następnie zestawia z nią obietnicę: przez człowieka dokona się także zmartwychwstanie. W tych słowach słychać chrześcijańskie wyznanie, że Bóg nie porzuca ludzkiego życia, lecz odpowiada na śmierć przez Chrystusa. Kontekst wskazuje, że Paweł mówi o zmartwychwstaniu Chrystusa i tych, którzy do Niego należą. Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród umarłych; Jego zmartwychwstanie otwiera więc nadzieję, która przekracza granicę grobu. Nie jest to obietnica, że doczesne cierpienie zniknie ani że śmierć nie będzie boleć. To zapewnienie, że śmierć nie określa ostatecznego przeznaczenia człowieka. Werset spogląda na historię ludzkości, ale nadzieję wiąże z konkretną osobą. Tak jak przez człowieka przyszła śmierć, tak przez człowieka, Chrystusa, przychodzi zmartwychwstanie. W tej odpowiedzi Boga ludzkie ciało i życie nie zostają odrzucone jako nieważne. Ich przyszłość pozostaje w Jego rękach.