1 List do Koryntian 10:33 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Koryntian 10:33 Paweł opisuje swoje staranie, by nie stawać innym na drodze. Słowa o przypodobaniu się wszystkim mogą brzmieć jak zabieganie o sympatię za wszelką cenę, lecz zdanie przesuwa ciężar w inne miejsce. Paweł nie szuka własnej korzyści, lecz „dobra wielu, aby byli zbawieni”. Uczucie, które się tu przewija, to napięcie między pragnieniem bycia przyjętym a troską o drugiego człowieka. Warto zauważyć, że Apostoł nie mówi o rezygnacji z tego, co osobiste, lecz o uporządkowaniu motywu. Ktoś, kto wciąż zabiega o zgodę innych, często jest zmęczony, bo jego uwaga krąży wokół tego, jak został odebrany. Ktoś, kto patrzy na dobro drugiej osoby, może odpuścić część tej kalkulacji. W kontekście listu chodzi o sprawy jedzenia i sumienia, więc wers nie jest uniwersalnym przepisem na każdą relację. Najbardziej poruszające jest to, że troska o innych zostaje tu powiązana z ich zbawieniem. Miłość nie zatrzymuje się na chwilowym komforcie, lecz patrzy dalej, na drogę drugiego człowieka do Boga. Taka troska bywa cicha i nie zawsze widoczna, a mimo to ma swoje miejsce w życiu wiary.

Paweł wyjaśnia, jak korzystać z chrześcijańskiej wolności w sprawach jedzenia i sumienia. Nie każda rzecz dozwolona służy dobru wspólnoty; znaczenie ma także to, jaki skutek wybór wywrze na innych. Werset 33 podaje osobisty przykład: Paweł stara się przypodobać wszystkim, ale zaraz określa, co przez to rozumie — nie szuka własnej korzyści, lecz dobra wielu, z myślą o ich zbawieniu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu motywu i granicy tej postawy. „Przypodobać się” nie oznacza zabiegać o aprobatę za wszelką cenę. W kontekście poprzedzających słów Paweł wzywa, by nie stawać się zgorszeniem dla nikogo i czynić wszystko na chwałę Bożą. Ustępuje więc tam, gdzie własne uprawnienie mogłoby zaszkodzić bliźniemu, nie zaś tam, gdzie należałoby porzucić wierność Bogu. Celem nie jest wizerunek człowieka miłego, lecz dobro innych, wyrażone tu bardzo konkretnie jako ich zbawienie. Werset nie daje ogólnej obietnicy, że czyjeś dostosowanie zmieni każdego słuchacza. Pokazuje raczej kierunek działania: wolność chrześcijańska staje się służbą, gdy nie krąży wokół własnej korzyści, lecz pozostaje podporządkowana chwale Boga i dobru wielu.

Ten werset przypomina o celu, który ma wyznaczać postępowanie. Paweł nie opisuje tu zabiegania o czyjąś sympatię. Pisze: „nie szukając własnej korzyści, lecz dobra wielu, aby byli zbawieni”. Zwrot „aby byli zbawieni” nadaje temu celowi wagę wieczną, a nie tylko towarzyską. Kontekst pomaga zrozumieć tę myśl. Wcześniej apostoł pisze, by nie być zgorszeniem dla Żydów, Greków ani Kościoła Bożego (1 List do Koryntian 10:32). Wolność w sprawach jedzenia i picia ma więc służyć budowaniu, a nie wyrządzać krzywdy. Na przykład człowiek, który ma prawo coś zjeść bez wahania, może wiedzieć, że brat w jego otoczeniu zostałby tym zraniony. Jeśli powstrzyma się z troski o niego, a nie z lęku przed opinią, jego wybór wynika z miłości. Nie oznacza to uległości wobec każdego. Wynika z uznania, że własne prawo nie jest najwyższym dobrem. Werset nie obiecuje, że każdy taki wybór zostanie dobrze przyjęty. Pokazuje jednak, że miłość do bliźnich zmienia sposób, w jaki używa się wolności, nawet w zwyczajnych sprawach dnia.

Werset z Pierwszego Listu do Koryntian 10:33 ukazuje wolność, która nie zamyka się w pytaniu o własne uprawnienia. Paweł mówi o staraniu, by nie stawiać siebie na pierwszym miejscu, lecz szukać dobra wielu. Celem tego działania jest, aby inni byli zbawieni. Nie chodzi o zdobywanie powszechnej aprobaty ani o rezygnację z prawdy. W sąsiednich zdaniach Paweł przypomina, że codzienne czynności mają służyć chwale Bożej, a postępowanie nie powinno stawać się zgorszeniem dla innych. Wolność może przypominać otwarte drzwi: pozwala przejść, ale nie zmusza, by zapomnieć o tych, którzy idą obok. Ktoś może zrezygnować z własnej wygody przy wspólnym posiłku, jeśli jego wybór zraniłby sumienie bliźniego. Taka uważność nie jest umniejszeniem własnego życia. Jest uznaniem, że bliźni także należy do Bożej troski. Słowo „zbawieni” nadaje temu gestowi perspektywę wieczności. Nie chodzi tylko o spokojną zgodę ani o dobrą opinię. Paweł kieruje uwagę ku dobru, które przekracza chwilę: ku życiu człowieka z Bogiem. W tym świetle miłość nie szuka zwycięstwa nad innymi, lecz ich dobra.