1 List do Koryntian 10:31 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaskakuje swoją zwyczajnością. Jedzenie i picie to proste czynności, które wypełniają dni większości ludzi, a apostoł Paweł stawia je obok spraw najważniejszych: „wszystko czyńcie na chwałę Bożą”. Słowo „wszystko” nie zostawia wielkiej przestrzeni na podział chwil na święte i zwykłe. W tym jest pewna ulga. Ktoś, kto po ciężkim dniu siada do pustego stołu i ledwo przełyka kolację, nie musi czekać na lepszy moment, by być blisko Boga. Wiele osób żyje w przekonaniu, że modlitwa dzieje się gdzieś obok codzienności, w ciszy albo w kościele. Ten fragment pokazuje, że codzienność również może stać się miejscem, w którym serce zwraca się ku Bogu. Kontekst w Pierwszym Liście do Koryntian 10:33 mówi o szukaniu dobra wielu, a nie własnej korzyści. Chwała Boża wyraża się więc nie tylko w słowach wypowiedzianych nad talerzem, ale też w sposobie, w jaki traktuje się innych przy tym samym stole. Cierpliwość wobec zmęczonego domownika czy delikatność wobec kogoś, kto dźwiga żałobę, mogą być formą uwielbienia równie prawdziwą jak modlitwa. Słowa Pawła obejmują to, co zwykłe i zmęczone, bo właśnie takie chwile składają się na większość życia. Bóg, do którego zwraca się to wszystko, nie czeka na idealny moment.

Słowa „czy jecie, czy pijecie” osadzają Bożą chwałę w zwykłej codzienności. Paweł nie ogranicza jej do modlitwy ani szczególnych chwil: obejmuje nią także czynności, które same w sobie wydają się mało znaczące. „Cokolwiek innego czynicie” poszerza tę perspektywę, ale nie oznacza, że każda decyzja staje się dobra tylko dlatego, że ktoś podejmuje ją z religijną intencją. Najbliższy kontekst pokazuje, jak ta zasada działa przy stole. Paweł pisze o jedzeniu związanym z kultem pogańskim i o wolności sumienia, lecz zarazem każe brać pod uwagę sumienie bliźniego. W kolejnym wersecie podsumowuje to zakazem bycia zgorszeniem i mówi o szukaniu dobra wielu, a nie własnej korzyści. Zatem Boża chwała nie jest jedynie prywatnym uczuciem pobożności: kształtuje sposób korzystania z wolności w relacji z innymi. Współcześnie może to dotyczyć choćby uczciwości w pracy albo tego, jak ktoś traktuje osobę przy wspólnym posiłku. Nie każda sytuacja ma prostą odpowiedź, ale tekst podaje kierunek oceny: codzienne wybory mają uwzględniać Boga i dobro bliźnich. Tak zwyczajność staje się miejscem widzialnej wierności.

Ten werset wyrasta z pytania o zwykłą codzienność. Apostoł pisze o jedzeniu i piciu, czyli o czynnościach, które wypełniają każdy dzień i rzadko wydają się ważne. Właśnie dlatego zdanie „wszystko czyńcie na chwałę Bożą” obejmuje także kuchnię i wspólny stół. Kontekst pokazuje, jak to rozumieć. Paweł omawia sytuację zaproszenia do domu niewierzącego, gdzie można jeść to, co podadzą, bez zbędnych pytań dla spokoju sumienia. Gdy jednak ktoś zwróci uwagę, że pokarm był złożony na ofiarę, apostoł prosi o powściągliwość ze względu na sumienie tego, kto ostrzegł. Wolność jest prawdziwa, ale nie jest wyłącznie prywatna. Cel wskazują w 1 Liście do Koryntian 10:32 i 10:33 słowa o tym, by nie być zgorszeniem dla nikogo i szukać dobra wielu, aby byli zbawieni. Ktoś, kto przy wspólnym stole wybiera skromniej, nie rezygnuje z radości. Po prostu patrzy na ludzi obok. Nie każdy gest musi być wielkim świadectwem. Liczy się to, czy zwykłe wybory pozostają otwarte na Boga i na bliźniego, nawet przy najprostszym posiłku.

„Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie” — Paweł obejmuje tym zdaniem zwyczajność dnia. Chwała Boża nie ogranicza się do chwil modlitwy ani do czynów uznawanych za szczególnie święte. Może być widoczna także przy stole, w sposobie przyjęcia zaproszenia i w trosce o sumienie drugiego człowieka. W bezpośrednim kontekście Paweł mówi o jedzeniu i wolności chrześcijanina, ale przypomina też, by nie stawać się zgorszeniem dla innych i szukać ich dobra. Słowa „wszystko czyńcie na chwałę Bożą” nie są więc zachętą, by każdą własną decyzję po prostu uznać za dobrą. Kierują uwagę ku temu, komu służy wolność i jaki ślad zostawia ona w życiu wspólnoty. Chwała Boga nie potrzebuje widowiskowej oprawy. Bywa obecna w uczciwej pracy, wdzięczności za prosty posiłek czy rezygnacji z własnego uprawnienia, gdy mogłoby zranić bliźniego. Zwykły dzień staje się wtedy przestrzenią wierności: nie dlatego, że każda czynność jest niezwykła, lecz dlatego, że może być przeżywana z wdzięcznością i miłością.