1 List do Koryntian 10:30 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset ma w sobie coś z bolesnego zdziwienia. Paweł pisze o jedzeniu, a w jego pytaniu słychać zranienie kogoś, kto dziękuje Bogu za dar, a mimo to zostaje źle osądzony. Pytanie brzmi: „Jeśli ja coś spożywam, składając dzięki, to czemu mam być oczerniany z powodu tego, za co składam dzięki?” W tym zdaniu wiele zależy od samego dziękowania. Ono nadaje posiłkowi znaczenie, a jednak to właśnie ono staje się powodem zarzutu. Warto zauważyć, że apostoł nie odpowiada tu od razu. Pytanie zostaje otwarte, jakby pozwalał mu wybrzmieć z całą jego gorzkością. Dopiero w kolejnym wersecie pojawia się słowo „Więc” i szersza zasada: wszystko, czy to jedzenie, picie, czy cokolwiek innego, ma służyć chwale Bożej. Pismo nie obiecuje, że wdzięczność zawsze zostanie dobrze zrozumiana. Mówi raczej, że jej źródłem i celem pozostaje Bóg, a nie uznanie ludzi. Ten fragment mówi o czymś bardzo ludzkim, o chęci, by dobre gesty zostały odczytane właściwie. Paweł nie pomniejsza tego bólu. Wdzięczność, która spotyka się z podejrzliwością, pozostaje jednak wdzięcznością, bo jej adresatem jest Ten, który daje.

Werset 30 zamyka krótką argumentację Pawła o jedzeniu mięsa, które mogło pochodzić z ofiar składanych bożkom. Nie każde mięso samo w sobie jest nieczyste: skoro „Pańska bowiem jest ziemia i wszystko, co ją napełnia”, można jeść z wdzięcznością. Trudność pojawia się wtedy, gdy ktoś wyraźnie informuje, że pokarm był ofiarowany. Wówczas Paweł zaleca powstrzymanie się ze względu na sumienie tej osoby. Pytanie o oczernianie nie wyraża więc pretensji o każdą krytykę. Paweł rozważa napięcie między wolnością jedzącego a odpowiedzialnością wobec bliźniego: jeśli spożywa z dziękczynieniem, dlaczego miałby być potępiany za dar, który przyjmuje od Boga? Odpowiedź nie brzmi jednak: „wolno mi, więc nie muszę zważać na innych”. Sąsiednie wersety wskazują, że wolność ma służyć chwale Bożej i dobru wielu. To rozróżnienie pozostaje ważne także poza sprawą jedzenia: wdzięczność uznaje, że stworzenie należy do Boga, ale nie unieważnia troski o sumienie drugiego człowieka. Chrześcijańska wolność nie jest ani lękiem przed wszystkim, ani samowolą; jej miarą jest miłość, która potrafi z niej zrezygnować dla dobra bliźniego.

Ten werset zaczyna się od warunku: „Jeśli ja coś spożywam, składając dzięki”. Paweł pyta o sytuację, w której dziękczynienie staje się powodem do zarzutów. Nie składa tu obietnicy, że wierni zawsze zostaną zrozumiani. Stwierdza rzecz trzeźwą: można dziękować Bogu i mimo to być źle ocenianym. Z praktycznego punktu widzenia to ma znaczenie. Wiele codziennych chwil wygląda zwyczajnie: śniadanie, wspólny obiad w pracy, kawa z kimś obcym. Ktoś, kto przed jedzeniem krótko dziękuje Bogu, może spotkać się z uśmiechem albo z pytaniem, po co to robi. Werset nie wymaga od takiej osoby tłumaczenia się ani ukrywania wiary. Pokazuje, że cudze oceny nie decydują o wartości tego, za co się dziękuje. Dziękczynienie przed jedzeniem jest krótkie, dlatego łatwo uznać je za drobiazg, a właśnie w drobnych chwilach najlepiej widać, czym człowiek żyje. Dziękczynienie nadaje zwykłemu posiłkowi kierunek. Dalszy ciąg, w 1 Liście do Koryntian 10:31, łączy jedzenie i picie z chwałą Bożą. Codzienność może więc stać się miejscem świadectwa, choć nie zawsze będzie to miejsce życzliwych spojrzeń.

„Jeśli ja coś spożywam, składając dzięki, to czemu mam być oczerniany z powodu tego, za co składam dzięki?” Paweł pyta o wolność przy stole, lecz nie oddziela jej od odpowiedzialności za drugiego człowieka. W poprzednich zdaniach mówi o jedzeniu podczas wizyty u niewierzącego: pokarm można przyjąć, a ziemia i jej pełnia należą do Boga. Jeśli jednak ktoś wyraźnie wspomina, że jedzenie było ofiarowane bożkom, Paweł zaleca powstrzymanie się ze względu na sumienie tej osoby. Dziękczynienie nadaje zwyczajnemu posiłkowi właściwy kierunek: dobro zostaje przyjęte jako dar, a nie jako powód do wywyższania siebie. Nie sprawia jednak, że znika bliźni. Chrześcijańska wolność nie jest samotnym przywilejem, którego nikt nie może dotknąć; pozostaje w relacji i czasem ustępuje miejsca dobru drugiego. Przy stole widać coś z całego życia wiary. Człowiek może z wdzięcznością przyjąć to, co wolno mu przyjąć, a zarazem pamiętać o tym, kto siedzi obok. Taka uważność nie unieważnia wolności. Pokazuje, ku czemu wolność jest skierowana: ku chwale Boga i dobru wielu, o których Paweł mówi w dalszej części rozdziału.