1 List do Koryntian 10:17 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się od prostego faktu: jest jeden chleb. Z tej jedności apostoł wyprowadza to, że my, liczni, „tworzymy jedno Ciało”. Wspólnota nie wynika tu z tego, że ludzie dobrze się dobrali albo myślą podobnie, lecz z tego, że wszyscy sięgają po ten sam chleb. Słowa „wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba” wskazują na wspólny udział, a nie na osobne zasługi, więc źródło wspólnoty leży poza nami. Warto zauważyć, jak bardzo ten obraz jest codzienny. Stół, łamany chleb, ludzie siedzący obok siebie, każdy ze swoim zmęczeniem i własną historią. Pierwszy List do Koryntian 10:17 nie mówi, że wszyscy czują to samo ani że różnice znikają. Mówi, że wspólny pokarm łączy tych, którzy są różni, i że ta łączność ma realny kształt, a nie tylko charakter uczucia. Kontekst w Pierwszym Liście do Koryntian 10:16 wiąże ten chleb z udziałem w Ciele Chrystusa, więc wspólnota przy stole nie jest czymś obok relacji z Bogiem, lecz jej wyrazem. Może właśnie dlatego ten werset niesie pociechę. Bliskość nie zaczyna się od tego, co sami zdołamy wnieść, lecz od tego, czym jest karmienie się wspólnie z jednego źródła.

W 1 Liście do Koryntian 10:17 Paweł wyprowadza jedność wspólnoty z udziału w jednym chlebie: „Ponieważ jeden jest chleb, więc my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba”. Nie chodzi tylko o podobieństwo między ludźmi ani o zgodę co do wszystkich spraw. W poprzednim wersecie chleb jest nazwany udziałem w Ciele Chrystusa. Wspólnota jest więc złączona przez to, w czym uczestniczy, a nie przez własną wyjątkowość. To rozróżnienie nadaje słowom Pawła konkretną wagę. W dalszej części rozdziału apostoł zestawia udział w stole Pana z udziałem w stołach związanych z kultem bożków. Nie traktuje tych wyborów jako obojętnych dodatków do wiary: wyrażają przynależność i nie dają się swobodnie łączyć. Jedność Ciała wiąże się zatem z lojalnością wobec Chrystusa. „My, liczni” nie znaczy, że różnice między członkami znikają. Znaczy, że wielu otrzymuje wspólny udział i dlatego należy do jednego Ciała. Ten werset ukazuje jedność jako dar zakorzeniony w Chrystusie, który zarazem określa, z jakim stołem wspólnota może się utożsamiać.

Apostoł Paweł najpierw mówi o stole. Kielich błogosławieństwa jest udziałem we Krwi Chrystusa, a chleb, który łamiemy, jest udziałem w Ciele Chrystusa (Pierwszy List do Koryntian 10:16). Dopiero potem pada zdanie: „Ponieważ jeden jest chleb, więc my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba.” Wspólnota rodzi się więc z tego, że wszyscy dzielą jeden chleb. Ludzie różnią się charakterem, pochodzeniem i doświadczeniem, a przy jednym stole stają się jednym ciałem. Jedność wynika z daru, który przyjmuje się razem. Ten obraz ma wymiar praktyczny. Gdy osoby o różnych poglądach siadają przy wspólnym stole, nie muszą najpierw uzgodnić wszystkiego, by należeć do tej samej wspólnoty. Wystarczy, że czerpią z tego samego źródła. Dalszy ciąg listu dodaje jednak ostrzeżenie: nie da się jednocześnie zasiadać przy stole Pana i przy stole demonów (Pierwszy List do Koryntian 10:21). Katolicy i protestanci różnie rozumieją obecność Chrystusa w chlebie i winie, dlatego przy tym fragmencie warto zachować wzajemny szacunek. Mimo tych różnic tekst wskazuje, że jedność zaczyna się od wspólnego daru.

W zdaniu Pawła jedność nie zaczyna się od podobieństwa ludzi. Wyrasta ze wspólnego chleba: „Ponieważ jeden jest chleb, więc my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba”. Wcześniej apostoł mówi o chlebie jako udziale w Ciele Chrystusa, a zaraz potem przestrzega przed zasiadaniem przy dwóch różnych stołach. Wspólnota przy stole Pana nie jest więc jedynie znakiem przynależności ani chwilą osobistej pobożności. Wiąże tych, którzy z niego biorą, z Chrystusem i ze sobą nawzajem. Wiele osób pozostaje wieloma. Paweł nie zaciera ich odrębności, lecz pokazuje, że wspólny dar tworzy między nimi więź głębszą niż wybór, upodobania czy pozycja. Obraz jednego chleba przypomina, że wiara nie jest drogą odbywaną wyłącznie w pojedynkę. Przy stole Chrystusa nikt nie staje się źródłem jedności dla innych; wszyscy otrzymują ją od Niego. Ta jedność ma znaczenie także poza chwilą łamania chleba. Nie jest nagrodą za bezbłędne życie, lecz darem, który kształtuje wspólnotę i wzywa ją do wierności. Wśród wielu głosów pozostaje jeden stół, przy którym wspólnym początkiem jest Chrystus.