1 List do Koryntian 10:15 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie Paweł przestrzega przed bałwochwalstwem, a szczególnie przed spożywaniem pokarmów ofiarowanych pogańskim bożkom w ramach ich kultu. Zaczyna od odwołania się do osądu samych Koryntian: „Przemawiam jak do rozsądnych: rozsądźcie sami, co mówię” (Pierwszy List do Koryntian 10:15). Koryntianie szczycili się mądrością i umiejętnością rozumowania, dlatego Paweł pozostawia ich sumieniu ocenę, czy jego argument jest słuszny. Nie uwłacza to natchnionemu nauczycielowi. Prawda często mocniej przemawia, gdy słuchający mają ją sami rozważyć.

Następnie Paweł odwołuje się do Wieczerzy Pańskiej. „Czy kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, nie jest udziałem w krwi Chrystusa? Czy chleb, który łamiemy, nie jest udziałem w ciele Chrystusa?”. Ta święta uczta jest znakiem wspólnoty z Bogiem i z Chrystusem. Gdy wierzący jedzą i piją, wyznają, że łączy ich więź z Chrystusem, którego ciało zostało wydane, a krew przelana, aby przynieść przebaczenie i przychylność Boga. W tym sensie Wieczerza Pańska jest ucztą, w której wierzący mają udział w ofierze Chrystusa. Ci, którzy przyjmują ją z wiarą, mają udział w Chrystusie, a przez Niego także we wspólnocie ze sobą nawzajem.

Dlatego Paweł mówi: „Ponieważ jest jeden chleb, my, choć liczni, stanowimy jedno ciało, bo wszyscy spożywamy z jednego chleba” (Pierwszy List do Koryntian 10:17). Łamany chleb wskazuje na złamane ciało Chrystusa, który jest prawdziwym chlebem z nieba. Spożywając jeden chleb, wierzący pokazują, że należą do siebie nawzajem i są zjednoczeni z Chrystusem. Widzialne elementy wyrażają też publicznie tę wewnętrzną wspólnotę. Na tym polega prawdziwe znaczenie świętego obrzędu.

Paweł potwierdza tę myśl, wskazując na żydowski kult i zwyczaje. Mówi: „Przypatrzcie się Izraelowi według ciała: czy ci, którzy jedzą z ofiar, nie mają udziału w ołtarzu?”. Tym, którym wolno było spożywać ofiary, przypisywano udział w składanej ofierze. Uważano ich za ludzi poświęconych Bogu i trwających z Nim w przymierzu. Spożywanie ofiary było więc znakiem wspólnoty z Bogiem, któremu ją składano.

Następnie Paweł odnosi tę zasadę do uczt ku czci bożków. Niektórzy mogli twierdzić, że bożek nic nie znaczy, a pokarm złożony mu w ofierze nadal jest zwykłym jedzeniem. Paweł przyznaje, że sam pokarm nie zmienia swojej natury. Jeśli ktoś, kto nie wie o złożeniu go w ofierze, otrzyma taki pokarm, może go spożyć. Czym innym jest jednak jedzenie go w ramach pogańskiego kultu. Oznacza ono udział w tym kulcie, a tym samym wspólnotę z demonami, ponieważ poganie składali swoje ofiary demonom. Uczestniczenie w uczcie z tych ofiar oznaczało udział w składanym obrzędzie i oddawanie czci fałszywemu bogu, któremu je poświęcono.

Paweł mówi również, że takie postępowanie oznacza niewierność wobec Chrystusa. „Nie możecie pić z kielicha Pana i z kielicha demonów. Nie możecie zasiadać przy stole Pana i przy stole demonów” (Pierwszy List do Koryntian 10:21). Uczestnictwo w uczcie Pańskiej jest wyznaniem wspólnoty z Chrystusem. Udział w pogańskich ucztach związanych z ofiarami składanymi bożkom jest wyznaniem wspólnoty z demonami. Tych dwóch lojalności nie da się pogodzić. Kto trwa przy Chrystusie, musi porzucić wspólnotę z demonami, a kto wybiera kult demonów, wyrzeka się Chrystusa. Zasiadanie przy obu stołach jest jawną sprzecznością.

To ostrzeżenie dotyczy nie tylko pogańskich świątyń. Kto oddaje się obżarstwu, pijaństwu lub jakiemukolwiek świadomemu i dobrowolnemu grzechowi, zamienia własny stół w coś na kształt stołu demonów. Taka osoba nie może naprawdę uczestniczyć w kielichu i stole Pana. Może korzystać ze znaku, ale nie ma tego, co znak oznacza. Nie da się trwać w prawdziwej wspólnocie z Chrystusem i Jego Kościołem, a zarazem żyć we wspólnocie z szatanem. Dlatego trzeba pilnować, by porzucić każdy grzech i każdego bożka, przystępując do stołu Pana.

Na koniec Paweł przypomina, że Bóg strzeże swojej czci: „Czy mamy pobudzać Pana do zazdrości? Czy jesteśmy od Niego silniejsi?” (Pierwszy List do Koryntian 10:22). Wielu Koryntian zapewne uważało pogańskie uczty za nieszkodliwe, lecz Paweł przestrzega ich przed lekkomyślnością. Bóg nie pozwoli, by oddawano Mu cześć razem z Jego rywalami. Jest Bogiem zazdrosnym i nie odda swojej chwały innemu ani nie pozwoli, by ją komuś przekazano.

Ci, którzy łączą się z innymi bogami, pobudzają Pana do zazdrości (Księga Powtórzonego Prawa 32:16). Zanim ktokolwiek to uczyni, powinien rozważyć, czy jest silniejszy od Boga. Rozbudzanie Jego gniewu jest niebezpieczne, jeśli nie można oprzeć się Jego mocy. Nikt nie zdoła się przed Nim ostać, gdy się gniewa (Księga Nahuma 1:6).

To ostrzeżenie dotyczy wszystkich, którzy nadal kochają grzech i trzymają się go, a jednocześnie twierdzą, że łączy ich wspólnota z Chrystusem. Takie postępowanie pobudza Jego zazdrość i gniew. Trzeba poważnie rozważyć wielką moc Boga i pozwolić, by ta świadomość powstrzymywała od wszystkiego, co Mu się nie podoba. Rozbudzanie wszechmocnego gniewu oznacza narażanie się na coś, czego nie da się znieść. Nikt nie dorównuje Bogu, nie może oprzeć się Jego mocy ani nad nią zapanować. Nie ma więc powodu, by zwracać tę moc przeciwko sobie, pobudzając Go do zazdrości. Trzeba mieć bojaźń przed Jego mocą i pozwolić, by powstrzymywała od każdego czynu, który budzi Jego gniew.