1 List do Koryntian 10:10 – znaczenie i zastosowanie

Słowo „szemrać” brzmi niepozornie, ale w 1 Liście do Koryntian 10:10 Paweł wskazuje na coś poważnego. Przypomina przodków, którzy na pustyni narzekali, i ich los traktuje jako przestrogę. Szemranie nie pojawia się tu jako jednorazowy wybuch złości, lecz jako postawa serca, które wciąż pyta, dlaczego droga wygląda tak, a nie inaczej, i nie oddaje tych pytań Bogu. Można w tym fragmencie zobaczyć obraz zmęczenia, które nie znalazło swojego miejsca. Gdy droga się dłuży, a obietnice wydają się odległe, narzekanie bywa jedynym dźwiękiem, jaki zostaje. Paweł nie opisuje jednak tego zmęczenia jako odrębnej winy. Mówi o tym, by żal nie zamknął drzwi między sercem a Bogiem, bo wtedy człowiek przestaje słyszeć, że ktoś wciąż idzie obok. Warto zauważyć, że zdanie kończy się mocnym obrazem zagłady, ale tekst nie przedstawia jej jako przypadku ani wyroku wobec każdego, kto ma gorszy dzień. Mówi o tym, co zostało zapisane dla pouczenia wspólnoty, która również wędruje przez swoją pustynię. Ostrzeżenie jest więc poważne, a jednocześnie wypowiedziane przez kogoś, kto wie, że droga z Bogiem trwa dalej.

Szemranie w tym wersecie nie oznacza każdej skargi ani szczerego nazwania cierpienia. W kontekście ostrzeżeń Pawła chodzi o postawę, która podważa zaufanie do Boga i buntuje się przeciw Niemu. Apostoł przypomina dzieje Izraela na pustyni: lud doświadczył Bożego prowadzenia, a jednak niektórzy szemrali i ponieśli śmierć. Werset nie podaje tu osobnego opisu ich słów ani wydarzenia, dlatego nie należy sprowadzać go do zakazu wyrażania bólu. Kluczowe jest szersze ostrzeżenie: same przywileje religijne nie dają podstaw do poczucia wyższości ani do beztroski. Wcześniejsze wersety wymieniają pożądanie zła, bałwochwalstwo, rozwiązłość i wystawianie Pana na próbę; następne wyjaśniają, że te wydarzenia zapisano dla pouczenia wspólnoty. Paweł kieruje więc uwagę Koryntian ku pokorze i odpowiedzialności, nie ku lękowi, że każde narzekanie sprowadza karę. Współczesnym odpowiednikiem szemrania może być uporczywe przypisywanie Bogu złych zamiarów, choć człowiek nie rozumie swojej sytuacji. Biblijny lament pozostawia miejsce na pytanie i żal; szemranie, w sensie tego ostrzeżenia, zamyka się na zaufanie. Tekst przestrzega przed zatwardziałością, nie przed szczerością.

Szemranie z zewnątrz wygląda na drobnostkę. Ktoś westchnie nad przydziałem zadań, ktoś zapyta, dlaczego znowu wszystko układa się tak trudno. Apostoł Paweł jednak wiąże tę postawę z poważnym ostrzeżeniem i przypomina Koryntianom doświadczenie ludu na pustyni. Słowa „Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali” pokazują, że narzekanie jest postawą, którą można rozpoznać i zmienić. Paweł nie opisuje ludzi, którzy nie mieli żadnych trudności. Mówi o wędrówce, w której trudności były codziennością, a mimo to można było wybrać inny sposób mówienia o Bogu. Warto zauważyć, że fragment zestawia ze sobą kilka ostrzeżeń. Obok szemrania stoją bałwochwalstwo, rozpusta i wystawianie Pana na próbę. Szemranie nie jest tu osobną sprawą. Ma swoje miejsce wśród postaw, które oddalają serce od Boga. Paweł dodaje, że te wydarzenia zostały spisane dla pouczenia tych, których dosięga kres czasów. Słowo Boże czyta się więc jako lekcję, a nie jako opowieść o cudzych błędach. Każde narzekanie na to, co Bóg dopuszcza, może stać się okazją, by sprawdzić, czy serce nadal ufa Jego prowadzeniu.

Słowa „Nie szemrajcie” pojawiają się wśród przykładów z wędrówki Izraela przez pustynię. W Pierwszym Liście do Koryntian Paweł przypomina, że lud doświadczył Bożej opieki, a mimo to niektórzy szemrali i zostali zgładzeni. Nie jest to obietnica, że wierzący unikną cierpienia ani zakaz wypowiadania bólu. Werset ostrzega przed postawą, która zamienia niezadowolenie w uporczywe odwracanie się od Boga. Pustynia staje się tu miejscem próby pamięci: otrzymane dobro łatwo znika z pola widzenia, gdy trud drogi staje się jedyną rzeczywistością. Paweł nie przywołuje tej historii, by wzbudzać lęk, lecz by przestrzec wspólnotę, że przynależność do ludu Bożego sama w sobie nie zwalnia z czujności. Zaraz potem pada ostrzeżenie przed pewnością własnej niezachwianej pozycji. Ten fragment zachowuje powagę sądu nad dawnym pokoleniem, a zarazem kieruje uwagę ku odpowiedzialności żyjących. Wędrówka przez pustynię nie jest prostą obietnicą łatwej drogi; przypomina, że Boże dary i ludzkie zaufanie spotykają się także pośród niedostatku. Ostrzeżenie Pawła chroni pamięć o tym spotkaniu przed zgorzknieniem i pychą.