1 List do Koryntian 1:11 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się od zwykłej wiadomości, która mogła przyjść w listach albo ustnie. Paweł dowiaduje się o sporach od ludzi z domu Chloe, a więc od osób znających wspólnotę od środka. Sama wiadomość jest konkretna i przykra, a mimo to apostoł zaczyna od słów „moi bracia”. Nie przestaje uważać tych ludzi za swoją rodzinę tylko dlatego, że między nimi jest napięcie. Warto zauważyć, że w Pierwszym Liście do Koryntian 1:11 mowa o sporach, a nie o zerwanej wspólnocie. Spór, który ktoś nazywa po imieniu, zakłada, że ludzie wciąż mają wspólną sprawę i wciąż im na niej zależy. Kiedy w zborze poszczególne osoby zaczynają przywoływać swoich nauczycieli i porównywać się z innymi, dzieje się to w miejscu, które dla nich nadal jest ważne. Ta obserwacja zmienia sposób czytania całego fragmentu. Paweł widzi rany wspólnoty, ale nie widzi w nich końca tego, co ją łączy. Dla kogoś, kto dźwiga konflikt w rodzinie, we wspólnocie czy w kościele, ten tekst niesie cichą pociechę. Obecność sporu nie dowodzi, że więź przepadła. Pawłowe „moi bracia” pozostaje prawdziwe także wtedy, gdy trudno je wypowiedzieć z przekonaniem.

Wzmianka o ludziach Chloe pokazuje, że Paweł nie przedstawia podziałów w Koryncie jako odległej pogłoski ani własnego domysłu. Otrzymał konkretną wiadomość o sporach „między wami”. To ważne: problem dotyczy relacji we wspólnocie, a nie tylko różnicy zdań w abstrakcyjnej sprawie. Słowo „bracia” przypomina jednak, że Paweł zwraca się do nich jako do ludzi związanych wspólną wiarą, mimo napięć. Wcześniej nazywa ich powołanymi do wspólnoty z Chrystusem, a zaraz potem apeluje o zgodę i brak rozłamów. Jedność nie oznacza tu, że każdy musi mieć identyczne poglądy; dalsze wersety pokazują konkretny problem: przywiązanie do różnych nauczycieli, jak Pawła, Apollosa czy Kefasa, jakby przynależność do nich wyznaczała tożsamość wspólnoty. Werset 11 sam nie rozstrzyga każdej przyczyny sporów ani nie opisuje wszystkich stron konfliktu. Ustanawia jednak punkt wyjścia: wiadomość o podziałach wymaga uczciwego nazwania problemu, zanim można go właściwie ocenić. W centrum dalszego napomnienia Pawła nie stoi jego własny autorytet, lecz Chrystus, którego nie da się podzielić.

Apostoł nie opiera się na pogłoskach. Dowiedział się o sporach od ludzi Chloe, czyli od konkretnych osób, które przekazały mu stan rzeczy. Pisze do wspólnoty „moi bracia”, przypominając, że mówi do rodziny, która ma wspólnego Ojca, a nie do stron w sporze. Zdanie zaczyna się od prostego stwierdzenia faktu, bez oskarżeń i wielkich słów. Ten werset pokazuje też, jak jedność wiąże się z codziennością. Poprzedni wiersz wzywa do zgody i do braku rozłamów, a ten opisuje, że te rozłamy już się w zborze pojawiły. Kolejny werset ujawnia, że chodziło o przywiązanie do różnych nauczycieli. Spór nie był więc abstrakcyjną teorią. Rodził się w rozmowach, w wyborach i w tym, kogo ktoś uważa za swojego. Drobne słowa, wypowiadane na co dzień, potrafiły dzielić ludzi, którzy mieli być jednym ciałem. Paweł nazywa spór po imieniu, lecz nadal widzi w tych ludziach braci. Jego dalsze słowa wskażą Chrystusa jako jedyną podstawę wspólnoty. Już tutaj widać, że prawdziwa jedność opiera się na wierności wspólnemu Panu, a nie na lojalności wobec ludzkich przywódców.

Werset 11 przerywa uroczysty ton początku listu konkretną wiadomością: ludzie Chloe donieśli Pawłowi o sporach w Koryncie. Wiara wspólnoty nie unosi się ponad codziennością. To, jak chrześcijanie odnoszą się do siebie, należy do życia Kościoła i wymaga nazwania, gdy pojawia się podział. Paweł mówi „moi bracia”, choć zwraca uwagę na coś bolesnego. Wspólna więź nie znika w chwili konfliktu, ale też nie sprawia, że konflikt staje się nieważny. Wcześniej przypomina, że wierny Bóg powołał ich do wspólnoty ze swoim Synem. W tym świetle spory nie są jedynie różnicą zdań: mogą przesłaniać dar jedności, który nie opiera się na przywiązaniu do ludzkiego przywódcy. Wzmianka o ludziach Chloe pokazuje też, że pęknięcie we wspólnocie nie pozostaje zamknięte w prywatnych rozmowach. Ktoś je zauważa i przekazuje dalej, a Paweł nie odwraca wzroku od tej prawdy. Nie znamy szczegółów ich relacji ani treści sporu. Werset nie daje podstaw, by je dopowiadać. Pokazuje jednak, że troska o wspólnotę zaczyna się od uczciwego rozpoznania, iż jedność została naruszona. Spojrzenie ku Chrystusowi przypomina, że żaden człowiek nie może zająć Jego miejsca ani stać się miarą całej wspólnoty.