List do Rzymian 9:25 – znaczenie i zastosowanie

Po wyjaśnieniu obietnicy i wykazaniu, że Bóg sprawuje suwerenną władzę, apostoł pokazuje teraz, że odrzucenie Żydów i przyjęcie pogan zostały zapowiedziane w Starym Testamencie. Ta zmiana nie jest więc sprzeczna z obietnicą daną ojcom w ramach Starego Przymierza. Prawdę łatwiej dostrzec, gdy widzimy, że Pismo już wcześniej na nią wskazywało.

Żydzi chętnie odwołaliby się do Starego Testamentu, ponieważ powierzono im te Pisma. Paweł pokazuje teraz, że właśnie to, co ich niepokoiło, zostało tam zapowiedziane. Najpierw wskazuje na proroka Ozeasza, który przepowiedział, że wielu pogan zostanie przyjętych (Księga Ozeasza 2:23; Księga Ozeasza 1:10). Poganie nie byli ludem Boga, ponieważ Go nie znali ani nie należeli do Niego w znaczeniu związanym z przymierzem. Bóg jednak mówi, że nazwie ich swoim ludem. To błogosławiona zmiana. Dawny grzech nie powstrzymuje Boga przed okazaniem miłosierdzia teraz.

„Ta, która nie była umiłowana”, zostaje nazwana umiłowaną. Tych, których Bóg czyni swoim ludem, także miłuje, ponieważ miłuje to, co do Niego należy. Ozeasz mówi również, że w miejscu, w którym powiedziano im: „Nie jesteście moim ludem”, zostaną nazwani dziećmi Boga żywego (Księga Ozeasza 1:10). Nie muszą więc stawać się Żydami ani udawać się do Jerozolimy, by oddawać cześć Bogu. Gdziekolwiek są rozproszeni po świecie, Bóg uznaje ich za swoich. Pokazuje to wielki zaszczyt, jakim cieszą się święci: są nazwani dziećmi Boga żywego, a Jego powołanie sprawia, że rzeczywiście nimi są.

Następnie Paweł zwraca się ku Izajaszowi, który w dwóch miejscach mówi o odrzuceniu wielu Żydów. Jednym z nich jest proroctwo, według którego ocaleje tylko reszta, niewielka grupa (Księga Izajasza 10:22–23). Początkowo zapowiedź ta odnosi się do wybawienia od nieszczęścia, które miało nadejść za sprawą Sennacheryba, króla Asyrii, i jego wojska. Ma jednak szersze znaczenie. Pokazuje, że nie jest niczym niezwykłym, gdy Bóg pozostawia wielu potomków Abrahama w ruinie, a mimo to w pełni dotrzymuje obietnicy danej Abrahamowi.

Wskazuje na to zdanie, że synowie Izraela będą liczni jak piasek nad morzem. Była to część obietnicy Boga danej Abrahamowi (Księga Rodzaju 22:17). Ocali się jednak tylko reszta, bo wielu jest powołanych, lecz niewielu wybranych. Z proroctwa Paweł wyprowadza dwie nauki. Po pierwsze, Bóg doprowadzi swoje dzieło do końca. Gdy zaczyna działać, dokończy to, co rozpoczął, zarówno w sądzie, jak i w miłosierdziu. Doprowadzi do końca odrzucenie niewierzących Żydów, które skończy się ich całkowitą zgubą z rąk Rzymian. Niedługo potem Rzymianie odebrali im państwo i ich miejsce.

Bóg doprowadzi też do końca przyjmowanie wspólnot chrześcijańskich do swojej łaski i szerzenie Ewangelii wśród innych narodów. Jego dzieło jest pełne i dokładne. Na marginesie można znaleźć odczytanie: „Dokończy rachunku”. Chodzi o to, że w swoim odwiecznym zamyśle Bóg już określił i wyznaczył miejsce każdej osobie, a w historii realizuje swoje zamiary. Doprowadzi do pełnej liczby swoich wybranych, a wtedy rachunek zostanie zamknięty.

Po drugie, Bóg skróci swoje dzieło. Nie tylko je dokończy, lecz zrobi to szybko. W ramach Starego Przymierza zdawało się ono postępować powoli, jakby rozszerzanie się wspólnoty Bożej napotykało wielkie opóźnienia. Teraz jednak Bóg „skróci je” i szybko zadziała na ziemi. Wierzący poganie napływali jak chmura. Bóg skróci dzieło w sprawiedliwości, czyli mądrze i słusznie. Ludzkie skracanie spraw często przynosi szkody, ale gdy czyni to Bóg, zawsze postępuje właściwie.

Niektórzy odnoszą te słowa także do prawa Ewangelii i przymierza, które Chrystus przyniósł na świat. W tym znaczeniu Chrystus dokończył dzieło i położył kres dawnym typom oraz obrzędom. Kiedy Jezus powiedział, że wszystko się dokonało, zasłona świątyni rozdarła się, jakby odpowiadając na Jego słowa. Dzieło, czyli prawo, było długie i uciążliwe w ramach Starego Przymierza, obejmowało wiele przepisów, obrzędów i warunków. Teraz zostaje skrócone. Obowiązki wynikające z Ewangelii zajmują znacznie mniej miejsca niż te wynikające z Prawa, a praktykowanie wiary przybiera prostszą formę. Zostaje skrócone w sprawiedliwości, dla naszego dobra i zgodnie z zamysłem Boga. Ludzkie próby upraszczania często prowadzą do niejasności, ale nie dzieje się tak w tym przypadku. Ewangelia jest krótsza, a zarazem jaśniejsza i łatwiejsza do zrozumienia.

Paweł cytuje również Izajasza, który pokazuje, że w czasie sądu, który dotknął wielu Bóg ocali potomstwo, niewielką grupę, która przetrwa (Księga Izajasza 1:9). To uczy tego samego co wcześniejsze proroctwo. Nie jest niczym niezwykłym, że Bóg pozostawia większość Żydów na zgubę, a dla siebie zachowuje tylko niewielką resztę. Już wcześniej uczynił tak przez ich własnych proroków, nie powinni więc być zaskoczeni, gdy zrobi to ponownie.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, kim jest Bóg. Jest Panem Zastępów, co oznacza, że włada wszystkimi zastępami nieba i ziemi (List Jakuba 5:4). Wszystko podlega Jego rozkazom. Gdy pośród zepsutego i zbuntowanego świata zachowuje dla siebie lud, działa jako Pan Zastępów, z pełnią mocy i suwerennym prawem.

Zwróćmy też uwagę na to, kim jest Jego lud. To niewielka liczba, niczym ziarno zachowane na zasiew w przyszłym roku. Jest go znacznie mniej niż ziarna spożytego lub zużytego, ale niesie w sobie życie przyszłości. Reszta stanowi więc zalążek i początek następnego pokolenia (Księga Izajasza 6:13). To, że wielu ginie, a ocala tylko niewielu, nie umniejsza sprawiedliwości Boga. Cudem Jego mocy i miłosierdzia jest raczej to, że ktokolwiek zostaje ocalony. Nawet ci, których Bóg zachował jako ziarno, zginęliby razem z pozostałymi, gdyby potraktował ich wyłącznie według ich grzechów. Tę wielką prawdę przekazuje nam to Pismo.