List do Rzymian 8:35 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie z tego wersetu brzmi jak wyzwanie rzucone każdemu, kto zna strach. Apostoł wymienia udrękę, ucisk, prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo i miecz, czyli rzeczy, które potrafią odebrać człowiekowi dach nad głową, poczucie bezpieczeństwa i spokój. Pisze to ktoś, kto dobrze wiedział, jak ciężkie bywa życie wierzącego, i nie zbywa tego lekko. Najważniejsze jest jednak to, na czym opiera się odpowiedź. Poprzedzające wersety mówią o Bogu, który nie oszczędził własnego Syna, oraz o Chrystusie, który wstawia się za nami, więc pewność wyrasta z tej relacji, a nie z tego, jak spokojne są okoliczności. List do Rzymian 8:36 przypomina, że cierpienie bywa realne, bo przytoczone tam słowa mówią o ludziach traktowanych jak owce przeznaczone na rzeź. Werset 37 nie obiecuje braku trudności, lecz zwycięstwo dzięki Temu, który umiłował. Dla kogoś, kto czuje się zagrożony albo wyczerpany, lęk potrafi szeptać, że miłość Boża może wycofać się razem z bezpieczeństwem. Tekst nie łączy tych dwóch rzeczy. Odpowiedź Pawła nie opiera się na tym, czego człowiekowi brakuje, lecz na Chrystusie, który trwa przy wierzących w każdych okolicznościach.

Paweł nie pyta, czy wierzący doświadczą cierpienia, lecz czy cierpienie może odłączyć ich od miłości Chrystusa. Wymienia udrękę, ucisk, prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo i miecz: nie abstrakcyjne trudności, ale realne zagrożenia, które mogą podważyć poczucie bezpieczeństwa i nadziei. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc obecności cierpienia i trwałości więzi z Chrystusem. Ten werset nie obiecuje, że osoby wierzące unikną głodu, przemocy czy śmierci. Potwierdza to następny werset, przywołujący obraz ludzi zabijanych „przez cały dzień”. Zwycięstwo opisane dalej nie polega na tym, że nic bolesnego się nie wydarza, lecz na tym, że nic z tych doświadczeń nie może unieważnić miłości Boga w Chrystusie. Pytanie z wersetu 35 należy do szerszego toku argumentacji: Bóg usprawiedliwia, Chrystus umarł i zmartwychwstał, a zatem cierpienie nie jest dowodem, że Bóg odrzucił swoich. Nie usuwa to ciężaru bólu ani nie wyjaśnia każdej jego przyczyny. Ustala jednak granicę jego znaczenia: może zranić życie, lecz nie potrafi zerwać więzi, której źródłem jest miłość Chrystusa.

Paweł pyta: „Kto może nas odłączyć od miłości Chrystusowej?”. Potem wylicza konkretne rzeczy: udrękę, ucisk, prześladowanie, głód, nagość, niebezpieczeństwo i miecz. To nie są abstrakcje. Każda z nich opisuje realny trud, który w czasach apostoła znali chrześcijanie, a którego nie brakuje także dziś. Pytanie jest retoryczne, a odpowiedź pojawia się w kolejnych wersetach. Warto jednak zauważyć, czego apostoł nie obiecuje. Nie mówi, że te rzeczy nie spotkają wierzących. Mówi, że nie odłączą ich od miłości. To obietnica dotycząca więzi, a nie wygody. Praktycznie to rozróżnienie zmienia sposób patrzenia. Ktoś, kto traci pracę, zmaga się z chorobą albo zostaje sam ze stratą, może nadal przeżywać ciężkie dni. Okoliczności nie muszą zniknąć, żeby relacja z Bogiem trwała. W wersecie 37 zwycięstwo pochodzi od Tego, który nas umiłował, a nie od braku przeciwności. Ta różnica ma duże znaczenie dla codzienności. Wiara nie polega na unikaniu bólu, lecz na tym, że ból nie ma ostatniego słowa wobec miłości, która trwa. Miłość Boga nie jest nagrodą za spokojne życie. Jest trwałym fundamentem także wtedy, gdy życie jest niespokojne.

W Liście do Rzymian 8:35 pytanie „Kto może nas odłączyć od miłości Chrystusowej?” wyrasta z pewności, że Bóg usprawiedliwia, a Chrystus umarł, zmartwychwstał i wstawia się za swoimi. Paweł nie obiecuje, że wierzących ominą cierpienie ani zagrożenie. Wymienia ucisk, głód, niebezpieczeństwo i miecz: rzeczywistości, które mogą głęboko zranić, a nawet odebrać życie. Miłość Chrystusa nie jest więc obietnicą wygodnej drogi. Jest więzią, której nie unieważnia to, co spotyka człowieka. Jak dopowiada następny werset, wierzący mogą być traktowani jak owce przeznaczone na rzeź, a mimo to nie zostają odłączeni od Boga. Zwycięstwo, o którym pisze Paweł, nie oznacza braku strat. Jego źródłem jest Ten, który umiłował. Można pomyśleć o tej miłości jak o nici trzymającej się nawet wtedy, gdy tkanina życia zostaje rozdarta przez chorobę, prześladowanie czy żałobę. Obraz ten nie pomniejsza bólu. Przypomina, że cierpienie nie ma ostatniego słowa o tych, którzy są w Chrystusie. Ich przyszłość nie opiera się na sile, z jaką zdołają przetrwać, lecz na wierności Chrystusa.