List do Rzymian 8:34 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie, którym zaczyna się ten fragment, brzmi jak wyzwanie rzucone w przestrzeń sądu: kto może wydać wyrok potępienia? W Liście do Rzymian 8:34 Paweł nie odpowiada na nie długim wywodem. Wskazuje na Chrystusa Jezusa, który poniósł śmierć za nas, a potem zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i wstawia się za nami. Ten obraz ma w sobie coś spokojnego i trwałego. Nie opisuje chwili, po której sprawa zostaje zamknięta, lecz obecność kogoś, kto stoi przy Bogu i nie odstępuje od ludzi. Czasownik „wstawia się” mówi o wstawiennictwie, czyli o staniu w czyjejś sprawie. Werset łączy śmierć, zmartwychwstanie i wstawiennictwo w jedną wypowiedź, więc historia Chrystusa nie kończy się na przeszłym wydarzeniu. Jego ofiara nie pozostaje wyłącznie w przeszłości, lecz wciąż ma znaczenie dla tych, za których się wstawia. Ta myśl dotyka szczególnie tych, którzy długo wracają myślami do własnych upadków i słyszą w sobie surowy głos sądu. Warto zauważyć, kto jest odpowiedzią na pytanie o wyrok. Nie jest to sędzia obcy ludzkiej słabości, lecz Ten, który poniósł śmierć za nas. Tak werset przesuwa ciężar z ludzkiego osądu na Chrystusa, który wstawia się za ludźmi, i właśnie w tym przesunięciu kryje się jego pociecha. Wyrok potępienia nie ma ostatniego słowa tam, gdzie stoi Ten, który zna cenę ludzkiej słabości i wybrał pozostać przy człowieku.

Pytanie Pawła w Liście do Rzymian 8:34 nie sugeruje, że Chrystus mógłby wystąpić przeciw swoim. Ma formę retoryczną: wskazuje, że Ten, który mógłby być postrzegany jako sędzia, jest zarazem Tym, który umarł za ludzi, zmartwychwstał i wstawia się za nimi. Argument rozwija poprzedni werset: skoro Bóg usprawiedliwia, oskarżenie nie ma ostatniego słowa. Ważne jest jednak rozróżnienie między brakiem potępienia a brakiem cierpienia. Paweł nie obiecuje, że wierzących ominą ucisk, prześladowanie czy niebezpieczeństwo; zaraz potem wymienia właśnie takie doświadczenia. Zapewnia natomiast, że nie mogą one unieważnić więzi z Chrystusem ani odwrócić Bożego wyroku o usprawiedliwieniu. Werset obejmuje więc całą drogę Chrystusa: śmierć nie jest jej końcem, zmartwychwstanie potwierdza zwycięstwo, a zasiadanie po prawicy Boga obrazuje Jego pozycję i władzę. Wstawiennictwo nie oznacza, że Chrystus musi przekonywać niechętnego Ojca. W kontekście rozdziału podkreśla trwałość Bożego działania. Podstawą nadziei nie jest brak oskarżeń, lecz to, że oskarżenie nie może unieważnić dzieła Boga w Chrystusie.

Pytanie z Listu do Rzymian 8:34 brzmi jak pytanie z sali sądowej. Apostoł jednak nie zostawia wątpliwości co do wyniku. Najpierw pyta, kto mógłby wydać wyrok potępienia, a potem wskazuje, kto już działa w obronie wierzących. Stawka nie zależy od tego, czy oskarżenia kiedykolwiek się pojawią. Zależy od tego, kto już wykonał pracę w tej sprawie. Przykład może być bardzo zwyczajny. Ktoś po ostrej rozmowie w pracy przez całą noc odtwarza w myślach każde swoje zdanie i szuka dowodów przeciwko sobie. Wtedy łatwo uwierzyć, że wyrok już zapadł. Tymczasem tekst mówi o Chrystusie, który poniósł śmierć, zmartwychwstał i wstawia się za nami u Boga. Wstawiennictwo nie usuwa skutków ludzkich decyzji, ale odbiera oskarżeniu ostatnie słowo. Ten fragment daje spokój, który nie opiera się na przekonaniu, że nic nie trzeba naprawiać. Apostoł mówi o usprawiedliwieniu, czyli o relacji z Bogiem, a nie o zwolnieniu z odpowiedzialności za własne czyny. Właśnie dlatego wiara może być jednocześnie szczera i trzeźwa.

Pytanie o wyrok potępienia nie jest w tym wersecie rozważaniem oderwanym od życia. Paweł wskazuje na to, co uczynił Chrystus: umarł za nas, zmartwychwstał, zasiada po prawicy Boga i wstawia się za nami. Każdy z tych obrazów kieruje uwagę ku Jego trwałej obecności i działaniu, nie ku temu, że ludzkie cierpienie przestaje istnieć. Wcześniej List do Rzymian 8:1 mówi o braku potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie. Teraz pytanie z wersetu 34 odsłania, na czym opiera się ta nadzieja: nie na bezbłędności człowieka, lecz na Chrystusie, który przeszedł przez śmierć i żyje. Jego wstawiennictwo nie jest wyrokiem wydanym przeciw oskarżonemu, ale znakiem, że więź z Nim trwa. Dlatego słowa Pawła nie obiecują życia bez ucisku. Kilka wersetów dalej wymienia on prześladowanie, głód i niebezpieczeństwo. Mówią jednak, że żadne z nich nie unieważnia dzieła Chrystusa. W chwili, gdy własna przeszłość zdaje się przemawiać jak oskarżyciel, centrum nie stanowi już sam oskarżony. Jest nim Zmartwychwstały, który wstawia się za swoimi.