List do Rzymian 8:3 – znaczenie i zastosowanie

Werset wskazuje przyczynę tej bezsilności: to ciało czyniło je bezsilnym. Wielu czytelników słyszy w tych słowach przede wszystkim gorzką diagnozę ludzkiej kondycji, a tymczasem fragment w pierwszej kolejności opowiada o tym, co zrobił Bóg. Apostoł mówi, że Bóg zesłał swego Syna w ciele podobnym do ciała grzesznego. Słowo „podobnym” pokazuje prawdziwe zanurzenie w ludzkiej kondycji, nie utożsamiając Syna z grzechem. Najbardziej uderza jednak końcówka: dla usunięcia grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający grzech. Wyrok nie zostaje wypowiedziany wobec człowieka ani jego ciała jako takiego, lecz wobec grzechu. Na początku tego rozdziału pada zdanie, że dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia (List do Rzymian 8:1). Werset trzeci wyjaśnia, na czym ta nadzieja się opiera. Ta różnica ma znaczenie dla wielu ludzkich doświadczeń wstydu i lęku, bo wyrok spadający na grzech nie przekreśla człowieka. Bóg nie tylko stawia wymagania, ale podejmuje to, czego ciało nie potrafiło udźwignąć, i to pozostaje w centrum tego fragmentu, gdy słabość wydaje się ostatnim słowem o człowieku.

Paweł rozróżnia tu bezsilność Prawa od działania Boga. Prawo wskazywało, czego domaga się sprawiedliwość, lecz „ciało” — ludzka egzystencja uwikłana w grzech — nie potrafiło wypełnić jego wymagań. Problemem nie jest więc wada Prawa, ale grzech, który odbiera człowiekowi zdolność posłuszeństwa. Właśnie to, czego Prawo nie mogło dokonać, uczynił Bóg. Uczynił to przez posłanie Syna „w ciele podobnym do ciała grzesznego”. To sformułowanie podkreśla rzeczywiste człowieczeństwo Jezusa, a zarazem nie mówi, że sam był grzeszny. Bóg wydał wyrok na grzech w ciele: osądził go i podjął wobec niego działanie przez Syna. Werset nie opisuje wszystkich szczegółów tego dzieła, ale jasno wskazuje, kto je podjął i czego dotyczyło. Kontekst dopowiada skutek: dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma potępienia, a życie według Ducha wiąże się z wypełnianiem tego, czego domaga się Prawo. Nie oznacza to, że człowiek sam osiąga bezgrzeszność. Oznacza, że Boże działanie uwalnia od panowania grzechu i otwiera drogę posłuszeństwa, której samo Prawo nie mogło zapewnić.

Paweł mówi tu rzecz trzeźwą. Prawo było dobre, ale nie mogło przemienić człowieka, bo ciało czyniło je bezsilnym. Wina nie leży w samym Prawie. Słabość tkwi w tym, że człowiek nie potrafił sam go wypełnić. Dlatego werset zaczyna się od działania Boga, a nie od ludzkiego wysiłku. To On zesłał swojego Syna w ciele podobnym do ciała grzesznego i w tym ciele wydał wyrok potępiający grzech. Nie czytamy tu o tym, że człowiek sam zdobył się na siłę. Czytamy o rozwiązaniu, które przychodzi z zewnątrz i nie zależy od ludzkiej siły. Ten fragment ma znaczenie w zwykłych wyborach. Ktoś, kto próbuje żyć uczciwie wyłącznie na własnych postanowieniach, może szybko przekonać się, jak kruche bywają jego dobre chęci. Paweł nie odrzuca Prawa. W Liście do Rzymian 8:4 pisze, że to, czego Prawo wymaga, wypełnia się w tych, którzy postępują według Ducha. Wiara zaczyna się od przyjęcia tego, co Bóg już uczynił, a z tego rodzi się owoc w codziennym życiu. Tym, co naprawdę zmienia życie, nie jest ludzka doskonałość, lecz to, że Bóg sam zajął się sprawą grzechu.

Paweł nie przedstawia Prawa jako złego ani Boga jako bezsilnego. Pokazuje granicę ludzkiej kondycji: samo przykazanie nie potrafi uwolnić człowieka od grzechu, który osłabia jego zdolność do wierności. Odpowiedzią Boga nie jest odrzucenie człowieka, lecz posłanie Syna. Jezus przyjmuje ludzkie ciało, podobne do ciała grzesznego, ale sam nie zostaje tu nazwany grzesznikiem. W tym właśnie ciele Bóg wydaje wyrok na grzech. To mocny obraz: osąd dotyka grzechu, nie staje się ostatnim słowem o tych, którzy są w Chrystusie. Werset wcześniej Paweł mówi, że dla nich nie ma już potępienia. Nie obiecuje, że znikną cierpienie ani zmaganie; ukazuje, że grzech nie ma prawa rozstrzygać o ich ostatecznym losie. W tej perspektywie zbawienie nie rodzi się z samej ludzkiej siły ani z bezbłędnego wypełniania nakazów. Jego źródłem jest działanie Boga w Synu. A dalszy tok rozdziału wiąże nowe życie z Duchem: nie jako zasługę, lecz jako drogę, na której dobro wskazane przez Prawo może stawać się żywe w człowieku.