List do Rzymian 8:7 – znaczenie i zastosowanie

Werset siódmy wyjaśnia, dlaczego dążenie ciała prowadzi do śmierci. Apostoł stwierdza, że dążenie ciała jest „wrogie Bogu”, ponieważ „nie podporządkowuje się bowiem Prawu Bożemu ani nawet nie jest do tego zdolne”. Kontekst wskazuje na kierunek pragnień, a nie na sam fakt posiadania ciała. Chodzi o to, do czego człowiek dąży, gdy kieruje się wyłącznie tym, czego chce ciało (List do Rzymian 8:5). Ten fragment może być trudny do przyjęcia, zwłaszcza gdy ktoś rozpoznaje w sobie dwa przeciwne ciągnięcia. Werset nie mówi jednak o człowieku pozostawionym samemu sobie ze swoją słabością. Ten sam rozdział przypomina, że to, czego Prawo nie mogło dokonać, uczynił Bóg, posyłając swojego Syna w ciele podobnym do ciała grzesznego (List do Rzymian 8:3). Diagnoza, którą Paweł stawia bez złudzeń, nie jest więc ostatnim słowem o człowieku. W tym świetle słowa o wrogości nabierają innego znaczenia. Wskazują na to, co w człowieku oddala od Boga, a jednocześnie pokazują, że Bóg podjął działanie właśnie tam, gdzie Prawo okazało się bezsilne. Kto w sobie doświadcza takiej walki, może w tym tekście usłyszeć opis sytuacji, w której Bóg już działa, a nie zapowiedź samotnej porażki.

Paweł nie przedstawia ciała jako czegoś, co samo w sobie jest złe. W tym fragmencie „dążenie ciała” oznacza sposób życia zamknięty na Boga, którego pragnienia i miary nie poddają się Jego woli. Problem nie sprowadza się więc do chwilowego oporu ani braku informacji: taki sposób myślenia nie potrafi podporządkować się Prawu Bożemu. To mocne rozpoznanie ludzkiej kondycji. Prawo może wskazywać dobro, lecz samo nie usuwa źródła sprzeciwu. Paweł właśnie dlatego mówi wcześniej, że to, czego Prawo nie mogło dokonać z powodu słabości ciała, dokonał Bóg przez swego Syna (List do Rzymian 8:3). Werset 7 nie jest odrębnym wyrokiem na człowieka, lecz częścią argumentu o potrzebie Bożego działania. Kontekst wyznacza też granicę tego rozpoznania: rozdział zaczyna się od braku potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, a następnie przeciwstawia życie według ciała życiu według Ducha. „Ciało” nie oznacza tu, że materialność lub cielesne życie jest złe. Chodzi o kierunek, który odrzuca Boga; zmiana tego kierunku nie wynika z samego nakazu, lecz z działania Ducha.

W Liście do Rzymian 8:7 Paweł pisze, że „dążenie ciała jest wrogie Bogu”, i dodaje, że nie podporządkowuje się Prawu Bożemu ani nawet nie jest do tego zdolne. Ten werset nie opisuje pojedynczych upadków, lecz kierunek, w którym zmierza człowiek, czyli to, czego pragnie i do czego sięga. Dlatego sama siła woli rzadko wystarcza. Ktoś, kto postanawia coś zmienić wyłącznie zaciśniętymi zębami, może szybko zauważyć, że jego pragnienia dalej ciągną w swoją stronę. Kontekst pokazuje, że w Liście do Rzymian 8:5 i 8:6 dążenie ciała zostaje przeciwstawione dążeniu Ducha. Pierwsze prowadzi do śmierci, drugie do życia i pokoju. Werset 7 tłumaczy, skąd bierze się ta różnica, i nie opisuje żadnych etapów drogi. Zestawiony z Listem do Rzymian 8:3 i 8:4, fragment nabiera jeszcze jednego wymiaru. To, czego Prawo nie mogło dokonać, dokonał Bóg, zsyłając swego Syna. Zmiana kierunku pragnień jest więc przede wszystkim dziełem łaski, a wierność Prawu rodzi się tam, gdzie żyje się według Ducha.

W Liście do Rzymian 8:7 Paweł nazywa głębokie pęknięcie między życiem zamkniętym w sobie a życiem zwróconym ku Bogu. „Dążenie ciała” nie oznacza, że samo ciało jest złe. W tym rozdziale Paweł mówi także o ciele, które Bóg wskrzesi do życia. Chodzi raczej o sposób istnienia, w którym człowiek uznaje własne pragnienia za najwyższą miarę i nie chce poddać się Bożemu porządkowi. Słowa o niezdolności są surowe. Nie opisują jedynie kilku niewłaściwych wyborów, które da się naprawić silniejszym postanowieniem. Pokazują, że człowiek potrzebuje działania Boga głębszego niż sam wysiłek. Zarazem nie są ostatnim słowem tego rozdziału. Paweł zaczyna go od zapewnienia, że dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma potępienia, a potem mówi o Duchu, który daje życie. W tej perspektywie prawda o ludzkiej bezsilności nie zamyka drogi do Boga. Odsłania, dlaczego potrzebne było to, co uczynił Bóg w swoim Synu, i dlaczego życie według Ducha nie jest samodzielnym osiągnięciem, lecz życiem podtrzymywanym przez Jego obecność.