List do Rzymian 8:30 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset układa się jak łańcuch, w którym każde ogniwo trzyma się następnego. Trzykrotne „tych też” łączy kolejne etapy z tym, co już zostało powiedziane. Apostoł nie opisuje tu ludzkiego wysiłku ani nie wylicza warunków. Mówi o działaniu Boga, który nie zostawia w połowie drogi tych, których objął swoim zamiarem. Chrześcijanie różnie rozumieją przeznaczenie i powołanie, a kościoły rozkładają na nie akcenty inaczej, lecz wszyscy mogą usłyszeć tu spokojne zapewnienie o ciągłości Bożej troski. Dla człowieka, który czuje się zawiedziony sobą albo ciągle wraca do swoich upadków, takie słowa mogą przynieść ulgę. Nie musi sam utrzymać całej drogi, bo łańcuch trzyma się mocniej niż jego własne siły. Werset nie obiecuje, że trudności znikną z dnia na dzień. Kieruje uwagę na wierność Tego, który wiąże kolejne ogniwa. Najmocniej wybrzmiewa zakończenie. Chwała jest ostatnim ogniwem tego łańcucha, a cały ciąg wiąże się z Bożym zamiarem. Nawet w najciemniejszych godzinach to zdanie pozostaje pełne nadziei.

W Liście do Rzymian 8:30 Paweł ukazuje Boży zamiar jako ciągłość: tych, których przeznaczył, powołał, usprawiedliwił i obdarzył chwałą. Nie jest to luźny katalog niezależnych działań. Powtórzenie „tych też” podkreśla, że Bóg doprowadza swój zamysł do końca. Sens przeznaczenia wyjaśnia poprzedni werset: chodzi o upodobnienie ludzi do obrazu Syna, aby Chrystus był pierworodnym pośród wielu braci. Dlatego fragment nie przedstawia wybrania jako abstrakcyjnego rozstrzygnięcia oderwanego od życia. Łączy je z powołaniem do wspólnoty z Chrystusem, usprawiedliwieniem i przyszłą chwałą. Uderzające jest to, że Paweł mówi o chwale w czasie przeszłym, choć pełne spełnienie tej obietnicy pozostaje przed wierzącymi. To sposób wyrażenia pewności Bożego działania, nie stwierdzenie, że cierpienie już minęło. Rozdział mówi przecież także o słabości i oczekiwaniu. Wersety 31–34 rozwijają tę myśl jako odpowiedź na oskarżenie i potępienie: nadzieja opiera się na Bogu, który usprawiedliwia, oraz na Chrystusie, który umarł i zmartwychwstał. Ciąg czasowników służy więc przede wszystkim zapewnieniu o wierności Boga, a nie podaniu pełnej mapy kolejnych etapów zbawienia.

Ten werset zamyka fragment o życiu w Duchu i pokazuje łańcuch od przeznaczenia aż po chwałę. Apostoł Paweł używa czasu przeszłego w czterech zdaniach o tej samej budowie: przeznaczył, powołał, usprawiedliwił, obdarzył. Werset opisuje działanie Boga, który zaczął dzieło i prowadzi je do końca, a nie listę zadań, które człowiek musi wypełnić. Łańcuch nie ma luk. Przy każdym ogniwie powtarza się „tych też”, co daje spokojną pewność, że żadne z nich nie wypada. Można sobie wyobrazić kogoś, kto po upadku pyta, czy jeszcze należy do tej listy. Werset nie odpowiada mu przez liczenie zasług, lecz przez wskazanie tego, co już uczynił Bóg. W kolejnych wersetach Paweł pyta: „Jeżeli Bóg z nami, kto przeciwko nam?” (List do Rzymian 8:31), a potem przypomina, że Chrystus wstawia się za nami (List do Rzymian 8:34). Chwała jest zamknięciem całej drogi i ostatnim słowem tego, który zaczął dzieło. Chrześcijanie różnych tradycji inaczej rozumieją relację między przeznaczeniem a wolą człowieka, i ten werset nie rozstrzyga wszystkich tych pytań. Pokazuje jednak, że fundament trzyma się w Bogu, a nie w chwiejnej kondycji człowieka.

Paweł kreśli tu nie drabinę, po której człowiek wspina się ku Bogu, lecz ciąg Bożych działań: Bóg przeznacza, powołuje, usprawiedliwia i obdarza chwałą. W centrum tego zamysłu znajduje się upodobnienie do Syna, o którym mowa w poprzednim wersecie. Chodzi więc nie tylko o przyszłe ocalenie, ale o życie kształtowane na wzór Chrystusa. Słowa „obdarzył chwałą” brzmią tak, jakby przyszłość była już dokonana. Paweł mówi o niej z pewnością, choć wierzący nadal doświadcza słabości, cierpienia i modlitwy, której nie umie wyrazić. W tym samym rozdziale Duch przychodzi z pomocą słabym, a nadzieja nie wymaga udawania, że droga jest łatwa. Ten werset jest częścią większej odpowiedzi na lęk przed potępieniem i oskarżeniem. Nie obiecuje, że każda trudność zniknie ani że każdy człowiek uniknie cierpienia. Ukazuje niezawodność Bożego zamiaru wobec tych, których powołał: ich historia nie kończy się na obecnej słabości. Ostateczna chwała nie jest ich osiągnięciem, lecz darem, ku któremu prowadzi Boża wierność.