List do Rzymian 8:29 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł wymienił już wiele aspektów szczęścia prawdziwie wierzących. Teraz wskazuje ich źródło i umieszcza je w Bożym przeznaczeniu, czyli w wyborze dokonanym przez Boga z góry. Te wielkie błogosławieństwa otrzymujemy dzięki obietnicy przymierza, ale opierają się na Bożym zamyśle, który niechybnie doprowadza wszystko do skutku.

Chrystus, który nabył dla nas zbawienie, nie miał trudzić się na próżno ani oddać życia bez celu. Bóg dał Mu lud, który miał należeć do Niego, aby przez Chrystusa spełnił się dobry zamysł Pana. Wyjaśniając to, Paweł przedstawia porządek przyczyn zbawienia jako niezrywalny złoty łańcuch złożony z czterech ogniw.

„Tych, których wcześniej znał, przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu Jego Syna”. Od wieczności Bóg postanowił, że wszystkich, których przeznaczył do chwały i szczęścia, najpierw poprowadzi drogą łaski i świętości. Nie oznacza to, że przewidział ich świętość, a potem wybrał ich ze względu na nią. Boży zamysł nie zależy od słabej i zmiennej ludzkiej woli. To, że Bóg zna swoich świętych, oznacza to samo, co Jego odwieczna miłość do nich (Księga Jeremiasza 31:3).

W Piśmie Świętym Boże poznanie często oznacza miłość i uznanie kogoś za swojego. Dlatego czytamy o wybranych „według uprzedniej wiedzy Boga” (Pierwszy List Piotra 1:2). Tego samego słowa użyto także w znaczeniu „przeznaczony z góry” (Pierwszy List Piotra 1:20). Gdy Bóg mówi: „Znam cię po imieniu” (Księga Wyjścia 33:12), ma na myśli coś więcej niż samą wiedzę. Chodzi Mu o szczególną przychylność. Tak więc tych, których Bóg wcześniej znał, zawczasu wybrał, aby stali się podobni do Chrystusa.

Świętość oznacza upodabnianie się do obrazu Chrystusa. Obejmuje całe dzieło uświęcenia, czyli czynienia człowieka świętym. Chrystus jest doskonałym wzorem dla wierzących. Myśleć jak Chrystus, żyć jak Chrystus i cierpliwie znosić cierpienie jak Chrystus — na tym polega świętość. Chrystus jest dokładnym obrazem Ojca, a wierzący mają być kształtowani na Jego podobieństwo. Przez Chrystusa Boża miłość zostaje nam przywrócona, a w nas odnawia się Boże podobieństwo. Oba te dary składają się na szczęście człowieka.

Wszystkich, których Bóg od wieczności tak umiłował, z góry przeznaczył również do upodobnienia się do Chrystusa. Sami nie potrafimy stać się do Niego podobni. To, że oddajemy się Chrystusowi, zaczyna się od tego, że Bóg oddaje nas Chrystusowi. Bóg, oddając nas Chrystusowi, postanowił zarazem, że staniemy się do Niego podobni. Błędem jest więc twierdzenie, że wybór Boga zachęca do grzechu, jak gdyby cel i droga do niego były od siebie oddzielone albo szczęście i świętość nie miały ze sobą związku. O swoim wybraniu można się przekonać tylko wtedy, gdy widać, że człowiek staje się podobny do Chrystusa. Wszyscy wybrani zostali wybrani do świętości (Drugi List do Tesaloniczan 2:13). Trudno uznać, że świadomość przeznaczenia do upodobnienia się do Chrystusa miałaby skłaniać kogokolwiek do życia na sposób świata.

Głównym celem tego fragmentu jest oddanie czci Jezusowi Chrystusowi, aby był „pierworodnym pośród wielu braci”. Oznacza to, że Chrystus ma zaszczyt być zarówno najdoskonalszym wzorem, jak i najwyższym władcą. We wszystkim, także w tym, zajmuje pierwsze miejsce. Zgodnie z Prawem pierworodny był poświęcony Bogu i stał na czele rodziny, a pozostali byli od niego zależni. W rodzinie wierzących to miejsce należy do Chrystusa.

Powinniśmy dziękować Bogu, że tych braci jest wielu. W danym miejscu i czasie może się ich wydawać niewielu, ale razem będą wielką rzeszą. Z góry wyznaczona liczba wybranych sprawia więc, że dzieło Chrystusa z pewnością zakończy się powodzeniem. Gdyby wynik pozostawał niepewny i zależał od zmiennej ludzkiej woli, Chrystus mógłby zostać pierworodnym pośród zaledwie kilku braci albo nie mieć ich wcale — jak dowódca bez żołnierzy lub książę bez poddanych. Aby temu zapobiec i zapewnić Mu licznych braci, Boże postanowienie jest pewne i bezwarunkowe. Chrystus na pewno ujrzy swoje potomstwo. Istnieje reszta wybrana, by stać się podobną do Jego obrazu, a Boży zamysł wobec niej z pewnością spełni się w jej świętości i szczęściu. Mimo całego sprzeciwu ciemności Chrystus będzie pierworodnym pośród wielu, bardzo wielu braci.

„Tych, których przeznaczył, tych też powołał”. Nie chodzi tu jedynie o zewnętrzne wezwanie Ewangelii, które dociera do wielu niewybranych (Ewangelia Mateusza 20:16; Ewangelia Mateusza 22:14). Chodzi o wewnętrzne, skuteczne powołanie, które dociera do serca. Wezwanie zewnętrzne dociera tylko do uszu, a to powołanie dosięga serca. Wszystkich, których Bóg z góry wyznaczył do łaski i chwały, powołuje też we właściwym czasie.

Powołanie staje się skuteczne, gdy człowiek rzeczywiście na nie odpowiada. Odpowiadamy, gdy Duch nas pociąga, przekonuje nasze sumienie o winie i sądzie, otwiera nasz umysł, skłania naszą wolę, przekonuje nas i daje nam siłę, by przyjąć Chrystusa obecnego w obietnicach. W dniu swojej mocy czyni nas chętnymi. To powołanie odwraca nas od nas samych i od świata ku Bogu, Chrystusowi i niebu jako celowi. Odwraca nas również od grzechu i pustego życia ku łasce, świętości i poważnemu traktowaniu wiary jako drodze. Tak właśnie brzmi powołanie Ewangelii.

Bóg powołał wybranych, aby Jego zamysł oparty na wyborze się urzeczywistnił. Zostaliśmy powołani do tego samego, do czego zostaliśmy wybrani. Dlatego drogą do upewnienia się o swoim wybraniu jest upewnienie się o swoim powołaniu (Drugi List Piotra 1:10).

„Tych, których powołał, tych też usprawiedliwił”. Usprawiedliwić znaczy ogłosić kogoś sprawiedliwym. Wszyscy, którzy zostali prawdziwie powołani, są usprawiedliwieni: ich wina zostaje przebaczona, a oni sami zostają przyjęci jako sprawiedliwi dzięki Jezusowi Chrystusowi. Są sprawiedliwi przed Bożym sądem. Żaden grzech, który kiedykolwiek popełnili, nie powstanie, by ich potępić. Zapis zostaje przekreślony, dług umorzony, wyrok uchylony, a oskarżenie unieważnione. Nie są już traktowani jak przestępcy, lecz zostają przyjęci i umiłowani jak przyjaciele i ulubieńcy. Błogosławiony jest ten, komu w ten sposób przebaczono grzech.

Usprawiedliwieni zostają tylko ci, którzy zostali prawdziwie powołani. Ci, którzy opierają się wezwaniu Ewangelii, pozostają pod winą i sądem. „Tych, których usprawiedliwił, tych też otoczył chwałą”. Gdy skuteczne powołanie łamie władzę grzechu, a usprawiedliwienie usuwa winę za grzech, znika wszystko, co mogłoby jeszcze zagrodzić drogę do chwały. Nie pozostaje już nic, co mogłoby oddzielić tę duszę od chwały.

Paweł mówi o uwielbieniu tak, jakby już się dokonało, ponieważ jest ono pewne. Bóg „zbawił nas i powołał świętym powołaniem”. Gdy wszyscy wybrani zostaną na wieki otoczeni chwałą, pełen miłości zamysł Boga w pełni się urzeczywistni. Taki był Jego cel od początku: doprowadzić ich do nieba. Tylko ta chwała mogłaby w pełni dopełnić przymierza, w którym Bóg jest ich Bogiem. Dlatego we wszystkim, co dla nich i w nich czyni, ma ten cel na uwadze. Czy zostali wybrani? Dla zbawienia. Czy zostali powołani? Do Jego królestwa i chwały. Czy narodzili się na nowo? Do dziedzictwa, które nie przemija. Czy cierpią? Aby cierpienie przyniosło im wieczną i niezmierzoną chwałę. Ten, który rozpoczął całe to dzieło, pozostaje niezmienny.

To sam Bóg przeznaczył, powołał, usprawiedliwił i otoczył chwałą. Pan sam prowadził swój lud i żaden obcy bóg nie miał udziału w Jego dziele. Ludzka wola tak łatwo się zmienia, a ludzkie siły są tak słabe, że gdyby choć część tego dzieła zależała od nas, całość by upadła.

Bóg wziął na siebie całe dzieło, od początku do końca. Czyni to, abyśmy polegali wyłącznie na Nim, trwali pod Jego panowaniem i oddawali Mu wszelką chwałę. W końcu każdy wieniec zostanie złożony przed Jego tronem. To powinno bardzo umocnić naszą wiarę i nadzieję, bo droga i dzieło Boga są doskonałe.

Ten, który położył fundament, dokończy też budowę. Ostatni kamień zostanie umieszczony pośród radosnych okrzyków, a naszym wiecznym zajęciem będzie wołanie: „Łaska, łaska niech jej towarzyszy!”.