List do Rzymian 8:25 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o czekaniu, w którym jeszcze nie ma widoku. Apostoł pisze o tym, czego nie oglądamy, a mimo to się tego spodziewamy. W Liście do Rzymian 8:24 nadzieja została odróżniona od tego, co już się ogląda, a tutaj chodzi o to, co dopiero nadejdzie. Taki czas między obietnicą a jej spełnieniem bywa bardzo ciężki, zwłaszcza gdy długie oczekiwanie zaczyna pustoszyć serce. Słowo „wytrwałość” brzmi spokojnie, ale kryje w sobie zmęczenie. Można sobie wyobrazić kogoś, kto od miesięcy czeka na wynik badań albo na pojednanie w rodzinie. Jego serce chciałoby już odpocząć, a jednocześnie nie chce się poddać. Werset nie udaje, że takie trwanie jest łatwe. Zakłada jednak, że czekanie może mieć kierunek, nawet wtedy, gdy nie widać jeszcze jego końca. Ta wytrwałość nie musi mieć postaci mocnej wiary. Może być cichym trwaniem, łzami, które przychodzą bez zapowiedzi, albo powtarzaniem jednego zdania, na które starcza sił. Apostoł nie ukrywa, że czekanie boli, i pozwala nazwać je czekaniem. W Liście do Rzymian 8:26 dodaje, że Duch przychodzi z pomocą naszej słabości, nawet wtedy, gdy nie umiemy się modlić tak, jak trzeba.

W Liście do Rzymian 8:25 Paweł nie przedstawia nadziei jako pewności, że wszystko szybko się poprawi. W poprzednich wersetach mówi o stworzeniu, które jęczy, i o wierzących, którzy oczekują odkupienia ciała. Nadzieja dotyczy więc przyszłego spełnienia Bożego dzieła, a nie zaprzeczenia obecnemu cierpieniu. „Nie oglądając” nie znaczy: bez żadnych podstaw. Paweł wiąże tę nadzieję z działaniem Boga opisanym wcześniej w rozdziale: wyzwoleniem od potępienia i darem Ducha. Nie wszystko, czego oczekujemy, jest już widoczne, ale niewidzialność spełnienia nie unieważnia obietnicy. Wytrwałość jest tu sposobem oczekiwania, nie ceną, którą trzeba zapłacić, by zasłużyć na przyszłość. Dlatego cierpliwe trwanie nie oznacza bierności ani braku pytań. Oznacza życie w napięciu między tym, co już zostało dane, a tym, co dopiero ma się ujawnić. Jak podkreśli Paweł w następnym wersecie, Duch wspiera ludzką słabość. Nadzieja chrześcijańska nie wymaga więc, by człowiek sam wytworzył w sobie niewzruszoną pewność: wytrwale oczekuje, opierając się na Bogu, którego dzieło nie jest jeszcze w pełni widoczne.

Paweł opisuje nadzieję, której jeszcze nie widać. Słowo „nie oglądając” wskazuje, że wierność nie zależy od tego, czy efekty już się pokazały. Wcześniej, w Liście do Rzymian 8:24, Apostoł zauważa, że nadzieja dotycząca tego, co już się ogląda, przestaje być nadzieją. Werset 25 rozwija tę myśl od strony postawy. Oczekiwanie wymaga wytrwałości, czyli stałego trwania wtedy, gdy nic spektakularnego się nie dzieje. Ktoś może przez miesiące wysyłać kolejne podania i nie dostawać odpowiedzi. Ktoś inny może modlić się za bliską osobę, która zmienia się bardzo powoli. Takie czekanie ma swój ciężar, ale nie jest pozbawione sensu. To codzienny wybór wierności tam, gdzie owoc jest jeszcze ukryty. Na tę drogę wskazuje także List do Rzymian 8:26, gdzie Duch przychodzi z pomocą naszej słabości, gdy nie umiemy się modlić tak, jak trzeba. Kontekst pokazuje więc, że wytrwałość nie jest wyłącznie ludzkim wysiłkiem. Paweł nie podaje terminu ani kształtu spełnienia. Mówi jedynie, że cierpliwość ma swoje źródło poza nami. Nadzieja mierzy się więc nie długością oczekiwania, lecz tym, na kim się ono opiera.

Nadzieja, o której pisze Paweł, nie opiera się na tym, co już można zobaczyć i uznać za spełnione. W poprzednim zdaniu przypomina, że gdy oczekiwane dobro staje się widzialne, nie trzeba go już wypatrywać. Wiara żyje więc zwrócona ku temu, co Bóg obiecał, choć jeszcze nie jest w pełni obecne. Nie chodzi o pewność, że trudności szybko miną ani że każde pragnienie spełni się według ludzkiego planu. W tym rozdziale oczekiwanie dotyczy wyzwolenia stworzenia i odkupienia ciała. Paweł nie pomija jęku ani słabości; nadzieja trwa pośród nich, nie poza nimi. Wytrwałość nie oznacza niewzruszoności. Może przypominać czuwanie nad ziemią, która jeszcze nie wydała plonu. Jej cierpliwość nie jest dowodem, że nic się nie dzieje, lecz zgodą, by nie ogłaszać końca, zanim nadejdzie obiecane spełnienie. Chrześcijańska nadzieja nie każe nazywać bólu dobrem ani udawać, że przyszłość jest już widoczna. Pozwala oczekiwać jej w zaufaniu, że doczesne wzdychanie nie wyczerpuje całej historii Boga ze stworzeniem.