List do Rzymian 8:24 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment wyrasta z tęsknoty. Wcześniej Paweł pisze, że całe stworzenie jęczy i wzdycha w bólach rodzenia, a wierzący, którzy mają pierwsze dary Ducha, także wzdychają, oczekując odkupienia ciała. Na tym tle zdanie „W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni” brzmi spokojnie, ale nie jest lekkim pocieszeniem. Słowo „już” wskazuje, że nadzieja działa teraz, w samym środku oczekiwania, a nie dopiero po jego zakończeniu. Najbardziej poruszający jest kolejny wers. Apostoł zauważa, że nadzieja, której spełnienie już się ogląda, przestaje być nadzieją, i pyta, jak można spodziewać się tego, co już widać. Tekst nie przedstawia więc nadziei jako ucieczki od rzeczywistości. Opisuje ją jako coś, co sięga poza to, co dane oczom, i dlatego wiąże się z wytrwałością, o której mowa w Liście do Rzymian 8:25. Warto zauważyć, czego ten fragment nie obiecuje. Nie podaje terminu ani sposobu, w jaki odkupienie się dokona. Zostawia oczekiwanie w jego prawdziwym ciężarze, a jednocześnie wskazuje, że nie jest ono puste, bo w życiu wierzących coś już się zaczęło. Nadzieja w tym sensie jest wiernym trwaniem przy tym, co zostało zapoczątkowane.

Paweł nie przedstawia zbawienia jako czegoś, co pozostaje wyłącznie w przyszłości. „W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni” łączy dwa wymiary: zbawienie jest już rzeczywistością dla tych, którzy są w Chrystusie, a jego pełnia nie jest jeszcze oglądana. Wcześniej w rozdziale mowa o stworzeniu jęczącym w niewoli zepsucia i o wierzących, którzy oczekują odkupienia ciała. Nadzieja dotyczy więc nie ucieczki od cielesnego i bolesnego świata, lecz jego przyszłego wyzwolenia. Kluczowe rozróżnienie przebiega między nadzieją a posiadaniem tego, na co się czeka. Gdy spełnienie jest widoczne, oczekiwanie ustaje; dopóki go nie widać, nadzieja pozostaje właściwą postawą. Nie oznacza to niepewnego życzenia ani zaprzeczania cierpieniu. W następnym wersecie Paweł wiąże ją z wytrwałym oczekiwaniem, a kontekst zakorzenia ją w działaniu Boga przez Chrystusa i Ducha. Dlatego obecne cierpienie nie dowodzi, że zbawienie zawiodło, podobnie jak obecna wiara nie oznacza, że wszystko zostało już naprawione. Chrześcijańska nadzieja żyje między otrzymanym początkiem a jeszcze niewidzialną pełnią. To napięcie nie jest sprzecznością, lecz sposobem, w jaki Paweł opisuje zbawienie: rozpoczęte, pewne w obietnicy Boga, a oczekiwane w pełni.

Paweł pisze coś, co na pierwszy rzut oka brzmi jak zagadka. Mówi, że w nadziei już jesteśmy zbawieni, a potem dodaje, że nadzieja dotycząca tego, co widać, przestaje być nadzieją. Sens jest prosty: nadzieja dotyczy tego, czego jeszcze nie ma. Kiedy coś już się dokonało, pozostaje przyjąć to z wdzięcznością. Warto zwrócić uwagę na to, co Apostoł wiąże z tą nadzieją. Stworzenie jęczy, a wierzący również wzdychają, choć już mają pierwsze dary Ducha. Obecność daru nie znosi więc oczekiwania, lecz rodzi wytrwałość. List do Rzymian 8:25 mówi o czekaniu na to, czego nie oglądamy. List do Rzymian 8:26 dodaje, że Duch przychodzi z pomocą naszej słabości, gdy nie umiemy się modlić tak, jak trzeba. Praktycznie oznacza to, że człowiek, który trzyma się obietnicy, nie musi udawać, że wszystko już jest spełnione. Może uczciwie nazwać to, co jeszcze trwa, i jednocześnie nie tracić światła tego, co już otrzymał. Wtedy jego czekanie ma podstawę. Najgłębszy sens tego fragmentu leży w tym, że pewność i nadzieja nie wykluczają się. Dar już zakorzenił się w życiu wierzącego, a jego pełnia jeszcze przed nim.

W Liście do Rzymian 8:24 słowa „W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni” łączą dar z oczekiwaniem. Zbawienie nie jest jedynie odległą możliwością: w Chrystusie nie ma już potępienia, a wierzący otrzymali pierwsze dary Ducha. Pełnia tej obietnicy nie jest jednak jeszcze widoczna. Paweł mówi o stworzeniu, które wzdycha, i o oczekiwaniu na odkupienie ciała. Chrześcijańska nadzieja nie każe więc udawać, że cierpienia nie ma. Wskazuje na obietnicę, która już się rozpoczęła, choć jej spełnienie pozostaje przed nami. Nasiono pod zimową ziemią jest skromnym obrazem takiego oczekiwania: życie już trwa, choć nie można jeszcze zebrać plonu. Nadzieja nie jest posiadaniem tego, na co się czeka. Wobec choroby, straty czy przyszłości bez jasnych odpowiedzi wiara nie musi wytwarzać widzialnych dowodów. Może pozostawać zwrócona ku Bożemu odnowieniu, nie nazywając bólu dobrem ani nie przesądzając, kiedy nastąpi spełnienie. Ten werset nie podaje terminu ani nie obiecuje ucieczki od jęku stworzenia. Umieszcza teraźniejszość w szerszym horyzoncie: to, co Bóg rozpoczął, jest rzeczywiste, a to, co niewidzialne, nie jest przez to nieobecne. Nadzieja przypomina, że niedokończone nie jest jeszcze ostatnim słowem.