List do Rzymian 8:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment nie przedstawia wzdychania jako czegoś, co trzeba ukryć. Apostoł pisze, że wzdycha całe stworzenie, a razem z nim również ci, którzy już mają pierwsze dary Ducha. Otrzymany dar nie znosi tęsknoty za pełnią. Wierzący nie przestaje oczekiwać tylko dlatego, że Bóg jest już blisko. Najbardziej poruszają mnie w tym wersecie słowa „całą swoją istotą”. Wzdychanie nie jest tu sprawą jednej części człowieka. Obejmuje ciało, serce i wszystko, czym ktoś jest. Oczekiwanie na przybranie za synów i odkupienie ciała dotyka tego, co w człowieku najbardziej kruche. Pismo nie nazywa tej tęsknoty błędem ani zdradą wiary. W Liście do Rzymian 8:26 Duch wstawia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Wzdychanie, które nie znajduje zdań, także zostaje zauważone. Dlatego to, co trudne i bezsłowne, nie musi czekać na właściwe słowa, by mieć znaczenie przed Bogiem. Tęsknota pozostaje więc znakiem, że droga ku pełni wciąż trwa, a Bóg idzie w niej razem z nami.

W Liście do Rzymian 8:23 Paweł łączy dwa doświadczenia, które łatwo uznać za sprzeczne: wierzący otrzymali już pierwsze dary Ducha, a zarazem wzdychają, oczekując odkupienia ciała. Pierwsze dary nie oznaczają, że odnowienie człowieka i świata zostało już doprowadzone do końca. Są początkiem i zapowiedzią spełnienia, na które wspólnota nadal czeka. To oczekiwanie nie jest wyłącznie pragnieniem uwolnienia od cierpienia. Paweł nazywa je oczekiwaniem „przybrania za synów”, a zaraz dopowiada: „odkupienia naszego ciała”. Chodzi więc o pełnię przynależności do Boga, która obejmie także cielesne życie. Zbawienie nie sprowadza się tu do ocalenia duszy od ciała; ciało również ma zostać odkupione. W sąsiednich wersetach podobnie wzdycha całe stworzenie, oczekujące wyzwolenia z niewoli zepsucia. Wzdychanie nie dowodzi zatem braku nadziei. Nazwanie go bólem oczekiwania pozwala dostrzec, że cierpienie obecnego świata nie jest jego ostatecznym przeznaczeniem. Nadzieja Pawła wyrasta z daru Ducha, lecz jej pełny przedmiot pozostaje przyszły: odnowione życie, także w ciele.

Ten fragment nie pozwala udawać, że wszystko jest już w porządku. Apostoł Paweł pisze o stworzeniu, które wzdycha, i o wierzących, którzy wzdychają razem z nim. Ci, którzy mają „pierwsze dary Ducha”, już coś otrzymali, lecz to dopiero zaliczka. Pełnia przyjdzie wraz z przybraniem za synów i odkupieniem ciała. Warto zauważyć, że Paweł mówi o odkupieniu ciała, a nie tylko duszy. Dlatego zmęczenie, słabość i zwykłe ograniczenia codziennego życia nie są w tym obrazie czymś obcym ani wstydliwym. Należą do drogi, na której Duch już działa, choć nie wszystko jeszcze zostało dopełnione. Wzdychanie w tym tekście nie oznacza bierności. To szczere oczekiwanie, które zna swój kierunek. Obraz kobiety w bólach rodzenia, przywołany w sąsiednim wersecie, pokazuje, że bolesne napięcie może prowadzić do nowego życia. Oczekiwanie ma sens, ponieważ jego cel jest pewny, nawet jeśli jeszcze nie jest widoczny. Dar Ducha nie znosi tęsknoty, lecz ją kształtuje, bo wskazuje na to, co dopiero nadejdzie.

W Liście do Rzymian 8:23 wzdychanie stworzenia staje się także doświadczeniem wierzących. Paweł nie opisuje wiary jako wolności od bólu. Mówi o ludziach, którzy mają już „pierwsze dary Ducha”, a mimo to oczekują. Obecność Ducha jest początkiem, nie końcem drogi. Obraz pierwszych owoców pomaga uchwycić tę różnicę. Są prawdziwym darem, lecz zapowiadają pełnię, która jeszcze nie nadeszła. Podobnie nadzieja chrześcijańska nie unieważnia cierpienia ani nie każe udawać, że wszystko jest już odnowione. Pozwala jednak widzieć teraźniejszość w świetle obietnicy. Oczekiwane „przybranie za synów” nie oznacza, że Bóg dopiero wtedy zacznie kochać swoich. W tym fragmencie Paweł łączy je z odkupieniem ciała: pełnia synostwa obejmuje całego człowieka, nie tylko jego duchowy wymiar. Zbawienie nie jest więc ucieczką od stworzenia, lecz nadzieją jego wyzwolenia. Wzdychanie nie stoi tu naprzeciw wiary. Jest głosem życia, które otrzymało zadatek przyszłości, a nadal czeka na jej spełnienie. Właśnie w tym napięciu nadzieja zachowuje swoją uczciwość i swoją siłę.