List do Rzymian 8:22 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł Paweł nie ukrywa, że świat jest zmęczony i obolały. Pisze, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia, czyli nazywa ciężar wprost, bez pośpiechu w stronę pocieszenia. Słowo „jęczy” brzmi jak głos kogoś, kto nie ma już siły mówić całymi zdaniami, a obraz bólów rodzenia wiąże to cierpienie z oczekiwaniem na nowe życie. Warto zauważyć, że w tym fragmencie jęk nie jest samotny. Kolejne wersety mówią o stworzeniu, które oczekuje wyzwolenia, oraz o wierzących, którzy mają pierwsze dary Ducha i również wzdychają, czekając na odkupienie ciała. Paweł nie przedstawia ulgi jako czegoś już osiągniętego. Opisuje raczej wspólny kierunek oczekiwania, w którym cierpienie i nadzieja trwają obok siebie. Obraz rodzenia pokazuje, że ból może zmierzać ku życiu, ale nie znika tylko dlatego, że istnieje nadzieja. Można wyobrazić sobie kobietę, która przez wiele godzin rodzi i wie, do czego zmierza jej wysiłek, choć wciąż cierpi. Taka nadzieja nie zwalnia z jęku. Nadaje mu jednak znaczenie i pozwala trwać w nim z wytrwałością, o której Paweł pisze dalej.

W Liście do Rzymian 8:22 Paweł opisuje całe stworzenie jako jęczące i wzdychające w bólach rodzenia. Obraz łączy rzeczywiste cierpienie z oczekiwaniem na coś nowego: ból nie jest przedstawiony jako pozbawiony sensu, ale też nie zostaje pomniejszony. „Aż dotąd” podkreśla, że to doświadczenie trwa; werset nie obiecuje, że cierpienie szybko ustąpi. Kontekst rozjaśnia, dokąd prowadzi ten obraz. Stworzenie zostało poddane marności, lecz ma nadzieję na wyzwolenie z niewoli zepsucia i udział w wolności dzieci Bożych (List do Rzymian 8:20–21). Zaraz potem Paweł mówi, że wzdychają również wierzący, oczekujący odkupienia ciała (List do Rzymian 8:23). Nie stawia więc ludzkiego bólu obok cierpienia świata jako czegoś od niego odłączonego. To ważne rozróżnienie: chrześcijańska nadzieja nie polega na zaprzeczaniu rozkładowi, niesprawiedliwości czy stracie. Wyrasta z przekonania, że obecny stan stworzenia nie jest jego ostatecznym przeznaczeniem. Metafora porodu nie wyjaśnia każdego konkretnego nieszczęścia ani nie mówi, że każdy ból da się łatwo zrozumieć. Ukazuje jednak napięcie między cierpieniem, które nadal trwa, a przyszłym wyzwoleniem, na które stworzenie czeka.

Apostoł Paweł nie opisuje świata jako miejsca spokojnego i gotowego. Pisze, że całe stworzenie „aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia” (List do Rzymian 8:22). Słowa „aż dotąd” wskazują na czas, który jeszcze trwa. Wcześniej Paweł mówi, że stworzenie zostało poddane marności w nadziei na wyzwolenie (List do Rzymian 8:20-21). Zmęczenie pracą, choroba, zerwana przyjaźń czy niesprawiedliwość w rodzinie nie muszą oznaczać, że wszystko się rozpada. Mogą być częścią świata, który wciąż czeka na wyzwolenie z niewoli zepsucia. Trudność można wtedy nazwać uczciwie, bez udawania, że wszystko jest w porządku, i bez wniosku, że nie ma wyjścia. Obraz porodu dodaje jeszcze jedną myśl. Ból rodzenia ma kierunek, bo prowadzi do narodzin. Stworzenie z utęsknieniem oczekuje objawienia się synów Bożych (List do Rzymian 8:19), a jego wyzwolenie ma prowadzić do wolności i chwały dzieci Bożych (List do Rzymian 8:21). Paweł mówi też, że wzdychamy my sami, choć mamy pierwsze dary Ducha (List do Rzymian 8:23). Oczekiwanie nie świadczy więc o tym, że wiara zawiodła. Jest częścią drogi, na której nadzieja i cierpliwość idą razem.

W Liście do Rzymian 8:22 Paweł słyszy w jęku stworzenia coś więcej niż opis zepsutego świata. Całe stworzenie wzdycha „w bólach rodzenia”. Ten obraz nie pomniejsza cierpienia ani nie mówi, że każdy ból da się łatwo wyjaśnić. Pokazuje jednak, że obecny stan świata nie jest ostatnim słowem. Wcześniej apostoł mówi, że stworzenie zostało poddane marności, ale zarazem oczekuje wyzwolenia z niewoli zepsucia (List do Rzymian 8:20–21). Ból rodzenia niesie w tym fragmencie napięcie: jest prawdziwy, a jednak rozgrywa się w perspektywie życia, które ma się objawić. Nie jest obietnicą, że każda strata szybko przyniesie widoczny owoc. Nadzieja dotyczy przyszłego odnowienia stworzenia przez Boga, nie łatwego wyjaśnienia każdej krzywdy. Jęk nie należy wyłącznie do przyrody ani do ludzkiego serca. W następnym wersecie Paweł mówi, że także wierzący wzdychają, oczekując odkupienia ciała (List do Rzymian 8:23). Wiara nie wymaga więc udawania, że świat już jest wolny od bólu. Pozwala usłyszeć w jego jęku oczekiwanie, które nie opiera się na ludzkiej pewności, lecz na nadziei zakorzenionej w Bożym działaniu.