List do Rzymian 8:21 – znaczenie i zastosowanie

Słowa o wyzwoleniu stworzenia z niewoli zepsucia dotyczą czegoś, co obejmuje cały świat. Apostoł Paweł nie opisuje przyrody jako obojętnego tła. Mówi, że stworzenie jęczy i wzdycha, jakby długo czekało i nie mogło już milczeć. W Liście do Rzymian 8:22 ten obraz zostaje połączony z bólami rodzenia, a więc z doświadczeniem, w którym cierpienie ma swój cel, choć jeszcze się nie spełnił. Warto zauważyć, że wyzwolenie zostaje tu opisane przez wspólny udział. Stworzenie zostanie uwolnione, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych. Wolność jest więc czymś dzielonym, a nie samotną ucieczką od bólu. Cierpienie nie zostaje przez to unieważnione, ale też nie kończy się w pustce. Ma swój kierunek i swój horyzont. Ten obraz może być szczególnie bliski komuś, kto długo czeka na zmianę. Jęk stworzenia może być odczytany jako znak, że Bóg wciągnął świat w historię zmierzającą ku odnowieniu. Nadzieja w tym ujęciu nie usuwa bólu, lecz niesie się razem z nim.

W Liście do Rzymian 8:21 zaimek „ono” odnosi się do stworzenia: nie tylko ludzie oczekują odnowienia, lecz także cały świat poddany marności. Paweł nie przedstawia materii jako czegoś, od czego zbawienie ma uwolnić. Mówi o wyzwoleniu stworzenia z „niewoli zepsucia”, a więc o zmianie jego obecnego stanu, nie o jego odrzuceniu. Kluczowe jest powiązanie tej nadziei z „wolnością i chwałą dzieci Bożych”. Stworzenie nie otrzymuje tu osobnej, niezależnej przyszłości. Jego odnowienie należy do tej samej nadziei, która obejmuje dzieci Boże i odkupienie ich ciała. Werset 20 podkreśla, że stworzenie nie zostało poddane marności z własnej woli, lecz „w nadziei”; następny obraz, jęku w bólach rodzenia, ukazuje cierpienie jako rzeczywiste, ale niekoniecznie ostateczne. To perspektywa szersza niż prywatna pociecha wobec przemijania. Rozkład, śmierć i kruchość świata nie są nazwane dobrem, lecz też nie mają ostatniego słowa. Chrześcijańska nadzieja obejmuje więc nie ucieczkę od stworzenia, ale jego udział w wolności związanej z chwałą Boga.

Ten werset patrzy dalej niż ludzkie serce. Mówi o całym stworzeniu, o ziemi, pracy rąk i przyrodzie, która również czeka na wyzwolenie. Apostoł Paweł pisze w Liście do Rzymian 8:21: „że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych”. Wolność stworzenia wiąże się tu z objawieniem synów Bożych, o którym mowa w wersecie 19. Świat nie zostaje odrzucony. Zostaje włączony w dzieło, które Bóg prowadzi przez swoje dzieci. Nadzieja ma więc wymiar szerszy niż pojedyncze życie, a jednocześnie jest mocno z nim złączona. W codzienności ta prawda działa spokojnie. Zmęczenie, zużycie rzeczy i zwykła marność dnia nie są ostatnim słowem. Pracownik przy zepsutym sprzęcie, rodzic w hałaśliwym domu czy rolnik walczący z suszą mogą widzieć swoją pracę jako część czegoś większego niż ich chwila. Nie muszą sami naprawić całego świata, bo jego wyzwolenie należy do Boga. Tekst nie obiecuje łatwości. Mówi o jęku i oczekiwaniu, a nadzieja pozostaje prawdziwa właśnie wtedy, gdy spełnienie jeszcze się nie ukazało. Ta wierność w czekaniu jest jednym z najbardziej praktycznych znaków chrześcijańskiej nadziei.

W Liście do Rzymian 8:21 Paweł mówi o stworzeniu: ono także ma zostać wyzwolone „z niewoli zepsucia”. Obietnica ta poszerza horyzont nadziei. Boże odkupienie nie dotyczy wyłącznie ludzkiego wnętrza ani ucieczki od świata, lecz obejmuje stworzenie, które podziela los człowieka i oczekuje odnowienia. „Zepsucie” w tym wersecie oznacza przemijanie i rozpad, którym podlega obecny świat. Nie jest to jednak ostatnie słowo. Stworzenie ma uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych: nie jako niezależny dodatek do ludzkiego zbawienia, lecz jako część odnowionej rzeczywistości, związanej z objawieniem Bożych dzieci. Wersety 19–22 mówią o jego oczekiwaniu i jęku, a Paweł nie pomniejsza tego bólu. Nadaje mu kierunek, porównując go do bólów rodzenia. Ta nadzieja nie obiecuje, że każde cierpienie zniknie już teraz ani że dzieje świata będą wolne od krzywdy. Wskazuje na przyszłość, w której rozpad nie będzie panował bez końca. Wolność dzieci Bożych nie odrywa ich od stworzenia. Jej spełnienie oznacza również jego udział w chwale, która ma się objawić.